Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Ik sta op de wereld om gelukkig dood te gaan'

Home

Rob Velthuis

Voor de buitenstaander is de carrière van Jeroen Straathof er een van schaduw en een enkele schittering. Te bescheiden, te sociaal om groot te worden, is de opinie. Dat lijkt bevestigd door de samenwerking met visueel gehandicapte Jan Mulder die bij de Paralympics goud opleverde. ,,Ik ging naar Sydney om zelf goud te halen, niet omdat Jan blind is'', zegt de schaatser. ,,Ik vind mezelf helemaal niet sociaal.''

Het interview lijkt even een geforceerde worsteling tegen vooroordelen, waarbij Jeroen Straathof dreigt te ontsporen. Tot hij de trein weer op het spoor krijgt. Alsof de 28-jarige debutant op de wereldkampioenschappen sprint een balansverstoring in de bocht corrigeert.

Later geeft hij aan in vraaggesprekken altijd het idee te hebben zich te moeten verdedigen. Omdat journalisten een beeld van hem hebben dat niet strookt met zijn eigen zienswijze. Want hij vindt zichzelf niet te bescheiden, te fijnbesnaard of te sociaal om succesvol topsporter te kunnen zijn.

,,Ik ben blij met de mens die ik ben, blij met wat ik tot dusverre heb gepresteerd. Plezier hebben is de basis waarop ik schaats. Ik probeer alles uit mezelf te halen en de manier waarop ik dat doe, bepaal ik zelf.''

Onderwerp van gesprek is zijn vriendin Evelyn van Leeuwen, die in 1990 bij een val op de ijsbaan een partiële dwarslaesie opliep. En momenteel in het Spaanse Badajoz een loopbaan als rolstoelbasketbalster combineert met een onderzoek voor haar geneeskundestudie. En de vraag is of Straathof door het gevecht dat zijn vriendin heeft moeten leveren zijn eigen tegenslagen in de sport beter kan relativeren.

,,Nee, een blessure voor mij is op dat moment misschien nog wel erger dan de dwarslaesie van mijn vriendin. Als ik een enkel kneus is dat misschien erger dan dat een bekende van me overlijdt. Dat is cru gezegd, maar schaatsen is voor mij het belangrijkste in de wereld. Ik denk niet dat mensen na deze uitspraak nog zullen zeggen dat ik sociaal ben. Ik vind mezelf helemaal niet sociaal. Je doet dingen in je leven die je belangrijk vindt, de rest valt daarbij in het niet.''

,,Natuurlijk, als je puur de zin 'schaatsen is belangrijker dan een overlijdensgeval' ziet, klopt dat niet. Je moet het in de juiste context zien, ik praat puur over het korte moment dat ik een blessure oploop.''

Is de topsporter een egoïst?

,,Ik denk dat iedereen een egoïst is. De zakenman is toch precies hetzelfde, of de journalist. Als je iets doet waarvoor je leeft, dan valt al het andere daarbij in het niet. Dat heeft niets met topsport te maken.''

,,Dat mijn vriendin momenteel in Spanje woont, is voor haar superbelangrijk. Haar relatie met mij ook, maar dat andere gaat nu voor. Is dat raar? Uiteindelijk sta je alleen op de wereld. En is slechts van belang dat je de dingen doet waar je achter staat. Ja, je hebt ook een leven om je heen waar je rekening mee houdt. Terecht, anders denk ik niet dat je het haalt.''

Het grote talent Jeroen Straathof werd in 1992 wereldkampioen allround bij de junioren. De tweede parel leverde hij af in '96, toen hij als een van de eerste specialisten in Nederland mondiaal kampioen werd op de 1500 meter. Wat internationale ereplaatsen betreft, bleef het bij die hoogtepunten. Tot hij met de visueel gehandicapte wielrenner Jan Mulder als 'piloot' op de tandem stapte en in oktober bij de Paralympics in Sydney goud won op de vier kilometer achtervolging.

,,Een heleboel mensen zeiden, leuk dat je dat voor Jan hebt gedaan. Maar ik ben naar de Paralympics geweest om zelf een gouden medaille te halen, niet omdat Jan blind is. Sorry hoor, dat weet hij ook. Ik had hem nodig voor die medaille en hij mij. We hebben het samen gedaan en het was iets heel bijzonders, een superervaring. Jammer dat ik me dat eigenlijk pas echt realiseerde toen ik alleen op Schiphol aankwam. Waarom toen pas? Ik weet het niet. Misschien was ik te snel weer met het schaatsen bezig. Dat is nu eenmaal mijn werk, mijn hobby, alles.''

Wereldkampioen zal Straathof op de WK sprint niet worden. Maar het feit dat zijn snelheid zodanig is toegenomen dat hij er mag debuteren, noemt hij hoopgevend met het oog op de niet zo heel verre toekomst. Als hij tijdens de Winterspelen van Salt Lake City met een topklassering op de 1500 meter afscheid van de actieve schaatssport hoopt te nemen. Een eerste stap in de goede richting moet hij daarvoor volgende week woensdag in Heerenveen zetten tijdens een skate-off die toegang moet geven tot de wereldbeker. Vandaar moet hij een startplaats veroveren voor de WK afstanden.

,,De 1500 meter is wat concurrentie betreft de meest moordende afstand. Dat maakt het ook zo mooi en je wordt er zelf sterker van. Ik weet dat ik het in me heb, ik moet het alleen laten zien. Ik heb er alles aan gedaan. Straks moet ik helemaal kapot over de finish komen en het voldane gevoel hebben van een goede race. Als anderen dan toch harder rijden, heb ik mezelf niets te verwijten. En wat anderen er dan van vinden interesseert me voor geen meter.''

,,Het is me in het schaatsen niet altijd voor de wind gegaan. Dat ik ondanks vroegere successen vaak in de schaduw van anderen sta, is niet moeilijk. Als je maar vertrouwen in jezelf houdt. Dat is het belangrijkste, dat je achter de dingen staat die je doet.''

,,Uiteindelijk is bepalend dat je alles uit jezelf kan halen op het juiste moment. Dat is een gevecht met mezelf dat me steeds makkelijker afgaat. Ik heb dit jaar veel zelfvertrouwen, zowel op het ijs als daarbuiten.''

Dat heeft volgens Jeroen Straathof paradoxaal genoeg te maken met tegenslagen. ,,Je moet genieten van het leven, het is zo voorbij. Ik heb in mijn omgeving een aantal mensen verloren en heb in mijn omgeving mensen gehad die kanker hadden en zijn genezen. Mijn tante is onlangs overleden aan kanker. Daarom vindt ik het zo belangrijk dat ik geniet van wat ik doe. Dat zorgt ervoor dat het nu zo goed met me gaat, dat zorgt ervoor dat ik me binnen de kernploeg zo goed voel en het zorgt voor zo'n hoge telefoonrekening met Spanje.''

,,Na overlijden is er toch niets meer in je leven belangrijker dan jezelf. Dan boeit het toch niet wat andere mensen over je denken. Dan is slechts de mening belangrijk van mensen met wie je direct aan het werk bent. Zo'n persconferentie hier is hartstikke leuk, maar inwendig moet ik er erg om lachen. Het is een cliché, maar ik sta op de wereld om gelukkig dood te gaan.''

Deel dit artikel