Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Ik ben Martijn Koolhoven, ik heb geen voetstuk nodig'

Home

Alwin Kuiken en Kristel van Teeffelen

Koolhoven: 'Voor het overgrote deel van mijn netwerk is Martijn Koolhoven niet plotseling een andere Martijn Koolhoven dan pakweg drie maanden geleden.' ©WERRY CRONE

INTERVIEW | "Er kan - ook na 25 jaar - een meningsverschil ontstaan tussen een sterverslaggever en één lid van de hoofdredactie. Ik kan dat begrijpen en zelfs ook accepteren, al vond ik de sanctie (op non-actief stellen), na 25 jaar topbeoordelingen, wel erg zwaar."

Martijn Koolhoven (46) leest de tekst voor uit een vier pagina tellende verklaring die hij ter voorbereiding van het interview heeft opgesteld. Even daarvoor had hij gezegd: "Zo heb ik mijn verhaal helder op een rijtje en het is ook voor jullie handig, je kunt hier gewoon direct uit quoten."

Het is duidelijk dat hier een ervaren journalist spreekt. Koolhoven werkte 25 jaar bij De Telegraaf. Daar genoot hij hoog aanzien door zijn vele primeurs. "Ik kan me een Telegraaf zonder Koolhoven niet voorstellen", zei hoofdredacteur Sjuul Paradijs eerder dit jaar tijdens het 25-jarig jubileumfeestje van Koolhoven.

Toch werd de sterverslaggever van de krant niet veel later op non-actief gesteld. Aanleiding was een 'Zembla'-uitzending waarin vraagtekens werden gezet bij de juistheid van zijn artikel over een Rotterdamse moslimwijk. Die was 'in rep en roer' na de 'ontdekking' van een sm- studio waar de eigenaar met touwen, kettingen en vleeshaken zou werken.

Koolhoven zou het stuk hebben geschreven als vriendendienst voor Rob Heilbron. Deze oud-directeur van lingeriemerk Sapph was verwikkeld in een conflict met de Leo de Deugd, eigenaar van de vermeende sm-studio, een fotostudio. De Deugd voelde zich ernstig benadeeld door het stuk, waar volgens hem niets van klopte. Hij stapte naar de Raad voor de Journalistiek en de rechter en kreeg van beide partijen gelijk.

Koolhoven wil over de kwestie rond De Deugd niets zeggen. Dat is niet omdat hij iets te verbergen heeft, zo benadrukt hij, maar omdat hij en De Telegraaf dat hebben afgesproken. Een bodemprocedure loopt nog.

Wat Koolhoven wel wil vertellen, is wat er daarna met hem is gebeurd. Zo stond PowNews, het nieuwsprogramma van omroep PowNed, een dag na zijn op non-actief stelling bij hem in de tuin naarbinnen te filmen. Omstanders werd verteld dat Koolhoven een sm-kelder in zijn huis had en een moslimvrouw misbruikte.

Hoe hebt u dat ervaren?

"PowNews meldde dat de sterverslaggever van De Telegraaf, Martijn Koolhoven, op non-actief zou zijn gezet wegens omkoping of het aannemen van geld. Dat was niet aan de orde. Maar doordat PowNews het nieuws bracht, oordeelden andere media: 'PowNews is Telegraaf-familie, dus die zullen wel weten hoe het zit.' Ik was verbijsterd door de actie van Dominique Weesie (voorzitter van PowNed - red.), die ik nog als stagiair bij De Telegraaf heb zien binnenkomen. We konden het altijd goed met elkaar vinden. Nu stond ik met mijn handen op mijn rug tegen de muur, terwijl er met scherp werd geschoten. Mijn kinderen moesten worden opgevangen op school. Op zo'n moment zou je dit alleen willen dragen."

Normaal was u degene die schoot. Keek u anders naar het werk toen u zelf onderdeel werd van een media- hype?

"Daar heb ik eigenlijk nog nooit zo over nagedacht."

U werd in totaal elf keer door de Raad voor de Journalistiek op de vingers getikt. Hebt u weleens bewust onwaarheden gepubliceerd?

"Uiteraard niet. Wel heb ik fouten gemaakt. Maar om dit goed te kunnen beoordelen, zul je dat moeten afzetten tegen de enorme nieuwsproductie die ik de afgelopen 25 jaar heb gehad."

Koolhoven noemt zichzelf een primeurjager en nieuwsmaker. "Ik heb een scherp oog voor typische Telegraaf-verhalen die het gesprek van de dag beheersen. Van een Telegraaf-verslaggever wordt verwacht dat hij een stap harder loopt en een stap verder gaat om zijn lezers zo goed mogelijk te informeren. De krant neemt de mens als leidraad in het nieuws. Sommige mensen verwarren dat met sensatie, daar ben ik het beslist niet mee eens."

In het interview dat De Telegraaf hield met de 9-jarige Ruben, die als enige de vliegramp in Tripoli in mei 2010 overleefde, stond de mens ook centraal.

"Ik vond de reactie van andere media op dat interview zo hypocriet. Een vliegtuig met veertig Nederlandse journalisten was onderweg naar Tripoli met maar één doel: de Nederlandse overlevende spreken. De Telegraaf was ze te snel af en toen had iedereen opeens kritiek. Ik heb mijn collega die het interview deed de volgende dag een bloemetje gestuurd. Zo lullig vond ik de ophef voor haar."

Trots vertelt Koolhoven hoe creatief hij zelf soms te werk ging. Zo was hij de eerste journalist die de Nederlandse slachtoffers van de vliegramp bij Faro in 1992 in het ziekenhuis sprak, door zich bij de ingang voor te doen als een met slachtoffers begane landgenoot die een kerstpakket uit Nederland kwam brengen. En hoe hij op een politiebeurs een zwaailicht kocht, dat hij zo nu en dan op het dashboard van zijn donkerblauwe BMW zette. "Zo kwam ik voorbij de afzetting van de politie vlak na de Bijlmerramp, eerder datzelfde jaar. Ze vroegen: waar ga je heen? Ik zei: naar de commandopost en ik mocht door."

Nu zit de sterverslaggever van de grootste krant van Nederland thuis. Bent u van een voetstuk gevallen?

"Ik ben Martijn Koolhoven. Ik heb geen voetstuk nodig, dus daar kan ik ook niet af vallen."

Had Sjuul Paradijs gelijk toen hij stelde dat een Telegraaf zonder Koolhoven niet voor te stellen is?

"Ik hoor van veel relaties dat ze mijn vertrek merken aan de krant doordat bepaalde spraakmakende verhalen niet of nauwelijks meer geschreven worden."

Hoe gaat ú verder zonder De Telegraaf?

"Wat ik merk, is dat voor het overgrote deel van mijn netwerk Martijn Koolhoven niet plotseling een andere Martijn Koolhoven is dan pakweg drie maanden geleden. Natuurlijk, het etiket De Telegraaf is van mijn voorhoofd gevallen, maar het vertrouwen in het kunnen van Martijn Koolhoven is niet aangetast. Er zijn veel partijen op mij afgekomen die iets van mij willen. De hoofdredactie van Quote heeft mij gevraagd reportages te schrijven en nieuwtjes aan te leveren. Ook heb ik televisie-ambitie, daarvoor ben ik met verschillende partijen in gesprek. Daar kan ik niet veel over zeggen, maar ik wil er wel één ding over kwijt: Nederland is toe aan een rechts- liberale 'Pauw & Witteman'."

Martijn Koolhoven moest eind september na een 'vertrouwensbreuk' weg bij De Telegraaf, waarvoor hij 25 jaar had geschreven. Hij zou zich voor een artikel hebben laten omkopen, maar de krant kon dat niet bewijzen.

Deel dit artikel