Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Huis' kent een meervoudsvorm, 'thuis' niet

Home

Mirke Kist

© thinkstock
Mirke Kist

Mijn grootvader moest onderduiken tijdens de Tweede Wereldoorlog en beschrijft zijn stukje van deze wereldgeschiedenis voornamelijk als 'saai.' "Dat was een leven van thuis stilzitten en veel lezen, je kon er niet uit." De jaren erop trok hij dan ook met zijn vrouw en uitdijende gezin naar Indonesië en Belgisch Congo om daar als tropendokter te werken. De haven uit, de wijde wereld in. Overal en nergens thuis.

Sommige mensen hebben een talent voor zich 'thuis voelen.' Ik geloofde altijd dat ik het had, omdat ik mij nooit aan landen, huizen, meubels en bewoners hechtte. Ik verbond het woord 'thuis' niet aan een plek, enkel aan mijzelf, aan waar mijn ondergoed en tandenborstel zich op dat moment bevonden. Tien huizen bewoonde ik tot nu toe, in drie landen op twee continenten. Ik was hier lang trots op, voelde me er soms heel stiekem een beetje superieur door.  

Ondertussen ben ik (helaas) al menigmaal overtroefd. Een vriendin woonde gedurende de afgelopen drie jaar in Nederland, Egypte, Zweden en de Verenigde Arabische Emiraten. En zij is geen uitzondering. Want vliegtickets kosten tegenwoordig evenveel als treinkaartjes en een Nederlands paspoort opent net als de gouden Willy Wonka chocoladewikkels de poorten van menig luilekkerland.  

Identiteit
Nu bestaat er wel een meervoudsvorm van het woord 'huis,' maar niet van het woord 'thuis.' Wat de vraag oproept: in hoeverre hechten wij ons aan al die verschillende plekken waar we wonen?  

Volgens de Amerikaanse journaliste Julie Beck voelen we vaak een zekere nostalgie en sentimentaliteit als we aan vorige woonplekken terugdenken, maar zien we ze wel los van ons werkelijke innerlijke zelf. Ze bepaalden nooit onze persoonlijkheden. Of we nu in een loft in New York, een studentenkamer in Antwerpen of een boerderij in Abbegaasterketting wonen, we blijven wel dezelfde persoon. Mijn moeder zei ooit met opgeheven kin: "Een huis geeft mij geen betekenis, ik geef betekenis aan het huis."  

Maar dit is niet voor iedereen zo. In vele Zuid Aziatische gemeenschappen wordt hier totaal anders over gedacht. Daar is een huis niet enkel een plek waar je bent, het is ook wie je bent. Een structuur met deuren, ramen en kamers als verlengstuk van je lichaam.

Lees verder na de advertentie
© Mirke Kist

Onderscheiden
Honderd jaar geleden was het niet ongewoon om in hetzelfde huis te worden geboren en te sterven. Nu hechten we ons steeds minder aan de appartementen, huizen en steden waar we wonen. Verruilen ze als knikkers op het schoolplein. Maar we laten onze verzameling wel gretig aan de andere kinderen zien.  

De Amerikaanse psychologe Susan Clayton zegt dat velen zich identificeren als 'een persoon die vroeger ergens anders woonde.' Dit onderscheidt hen namelijk van andere mensen. Iedereen voelt zich nu eenmaal graag speciaal.  

Maar dat speciaal willen zijn zorgt ook voor een zekere druk. Soms hoor ik vrienden zich excuseren omdat ze nog niet veel hebben gereisd of omdat ze altijd op dezelfde plek hebben gewoond. Het is nu eenmaal niet glamoureus om binnen de grenzen van je geboortestad te blijven. Niemand vermeldt op zijn sollicitatieformulier dat hij twee straten bij zijn ouders vandaan woont.    

Mensen die hun wortels op één plek de diepte in laten groeien. In één stad of huis. Vroeger keek ik een beetje op hen neer. Maar tegenwoordig vraag ik mij soms af of het niet juist zij zijn - in plaats van ik - die een talent voor 'zich thuis voelen' bezitten.

Deel dit artikel