Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Goede liedjes zijn als een maatpak'

Home

Saskia Bosch

Hij is de hofleverancier van Marco Borsato en schreef nummers voor vrijwel alle Nederlandstalige toppers, van Ruth Jacott en Paul de Leeuw tot Liesbeth List en De Kast. Han Kooreneef (37) is hard op weg de meest gevraagde tekstschrijver van Nederland te worden. Het geheim van zijn succes? ,,Ik heb een groot empathisch vermogen.''

Muziek is alom aanwezig in het huishouden van Kooreneef. Als we hem bellen om een afspraak te maken, beukt zijn zoontje Bouke op de achtergrond vol overgave op zijn nieuwe drumstel. En enkele dagen later, in Kooreneefs studio aan huis in Rosmalen, worden we omgeven door muziekinstrumenten, cd's en gouden en platina platen die de tekstschrijver met zijn nummers voor Marco Borsato en Ruth Jacott in de wacht sleepte. Tussen de trofeeën hangt ook een oorkonde voor de 'meest in de warre tekstdichter', ondertekend door Borsato en zijn producer John Ewank.

Kooreneef, een boomlange man met heldere blauwe ogen onder warrig bruin haar, hangt intussen ontspannen achterover en verhaalt met smaak over zijn tienjarige loopbaan als tekstschrijver/componist. Als zoon van een rechter lag na de middelbare school de keuze voor een studie rechten voor de hand. ,,Die studie heb ik met bloed, zweet en tranen afgemaakt. Maar toen ik ging solliciteren en bij advocatenkantoren het verlengde van het corpswereldje aantrof, ging ik voor het eerst nadenken: 'Ik kan wel advocaat worden, maar word ik daar echt gelukkig mee?' Het antwoord was een volmondig 'nee'. Dus besloot ik van mijn hobby, schrijven, mijn beroep te maken. Ik leende vijftienduizend gulden en gaf mezelf een jaar de tijd om voet aan de grond te krijgen in de muziekindustrie.''

De eerste opdracht die Kooreneef in de wacht sleepte, was het schrijven van een cover-cd voor Ron Brandsteder. Een begin, maar het betaalde niet genoeg om van te leven en dus ging de Brabander als redacteur werken bij enkele tv-programma's van Van den Ende. Maar het bleef kriebelen. Kooreneef besloot zijn televisiewerk op te geven en opnieuw al zijn kaarten op de muziek te zetten. ,,Als ik doodga, wil ik mezelf niet hoeven verwijten dat ik alleen achter zekerheden heb aangehold.''

Het geluk lachte hem ditmaal toe, want precies een week voor zijn vertrek bij Van den Ende schreef hij samen met Leo Driessen het nummer 'Dromen zijn bedrog', dat korte tijd later een gigantische hit werd voor Marco Borsato. ,,'Dromen zijn bedrog' was een geschenk uit de hemel. Daardoor begon het balletje te rollen. Inmiddels zit ik in de luxe-positie dat ik de opdrachten kan uitzoeken.''

Dat is wel zo prettig, want Kooreneef staat zijn liedjes niet zomaar aan iedereen af. ,,Iemand moet niet alleen een interessante artiest zijn, maar ook een prettig mens. Liedjes zijn net kindjes van je; die geef te niet aan iedereen om te adopteren. Daarom wil ik een artiest altijd eerst leren kennen, zodat ik zeker weet dat het iemand is die mijn kind goed wil opvoeden.''

Maar ook het soort muziek speelt voor de schrijver een rol bij de beslissing om met iemand in zee te gaan. ,,Het volkse circuit, dat kan ik niet. Als je iets maakt, moet het echt zijn, en een echt volkse tekst zit niet in me. Daarvoor ben ik toch te veel de academicus. Ik heb bewondering voor een jongen als Frans Bauer, maar ik moet wel blind en doof worden wil ik één gulden uitgeven aan een cd van hem. En als ik bij Marianne Weber hoor 'Ik schrijf je nooit geen mooie brieven meer', dan is er echt geen haar op m'n hoofd die erover peinst om zo'n tekst te schrijven.''

Ondanks zijn afkeer van het volkse circuit ziet Kooreneef zichzelf niet als een snob. ,,Als ik commerciële teksten schrijf voor bijvoorbeeld Borsato of Jacott, probeer ik dicht bij het gemeengoed van gedachten en gevoelens te blijven. Ik geloof in het feest der herkenning en sta niet los van de mensen die naar me luisteren. Ik bewandel het bekende pad, maar zet wel andere bloemetjes langs de weg dan anderen. Zo had ik bij het nummer 'Onbewoonbaar verklaard' kunnen zeggen: 'Onze liefde is misgegaan en ik mis je nog elke dag'. In plaats daarvan vergelijk ik de verloren gegane liefde met een vervallen huis.''

Dat Kooreneef daadwerkelijk voeling heeft met de smaak van de gemiddelde Nederlander, bleek de afgelopen jaren met de vele hitsingles die hij schreef. Zo scoorde hij een grote hit met het nummer 'Leef' voor het televisie-programma 'Big Brother'. ,,Ik ben eerst met de makers gaan praten, want ik wilde niet dat het een soort 'Sex voor de Buch' zou worden. Die man zouden ze moeten afschieten. Bij zijn programma dient zich bij mij meteen een naam als Joseph Mengele aan, omdat het programma een soort experimenteren op mensen is. Op basis van vrije wil, dat wel. Maar eigenlijk zou je de deelnemers tegen zichzelf in bescherming moeten nemen, omdat ze het circuit niet kennen en de invloed op hun privé-leven niet kunnen inschatten.'' Zelf gruwt Kooreneef van het idee van een leven in de schijnwerpers.

Toen hij enkele jaren geleden een solo-album uitbracht en uitnodigingen kreeg voor optredens in allerlei tv-programma's, stond hij ,,steeds drieëneenhalve minuut dood te gaan in een veel te duur pak.'' Liever schaaft de tekstdichter in zijn tot studio omgebouwde garage aan zijn teksten voor anderen.

,,Goede liedjes zijn als een maatpak. Het pak van Marco Borsato is een Italiaans pak met Hollandse stiksels. De liedjes voor Marco gaan over grote thema's zoals liefde, gemis en vriendschap en moeten zo geschreven zijn, dat hij er veel gevoel in kwijt kan. Mijn beste eigenschap als tekstschrijver is dat ik een groot empathisch vermogen heb. Als ik met een artiest praat die vertelt 'Er is dit en dat gebeurd, wil je daar een nummer over maken', dan is het voor mij de sport om in zijn schoenen te gaan staan en het liedje zo te schrijven, dat de artiest zegt: 'Dat is precies zoals ik het beleef'.''

,,In het dagelijks leven ben ik ook heel gevoelig voor sfeer. Vroeger neigde ik er wel eens toe het leed van de wereld op mijn schouders te nemen, maar dat heb ik afgeleerd, omdat je er anders verlamd door raakt.''

Toch is zijn werk nog steeds een belangrijke uitlaatklep. ,,Schrijven is mijn tweede natuur. Ik ben wat ik doe en het voelt alsof schrijven voor mij van levensbelang is. Ik kan drie weken op een paradijselijke vakantie gaan met zon en heerlijk eten. Maar als ik thuiskom, ben ik als een kind zo blij en weet ik niet hoe snel ik weer achter mijn spullen moet gaan zitten.''

Deel dit artikel