Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Geef dader kans om opnieuw te beginnen'

Home

Jolanda Breur

Bachrach in de biologische moestuin. © Koen Verheyden

In een voormalig klooster in het Brabantse dorp Handel komen taakgestraften met zichzelf in het reine. De kloosterbeheerder begeleidt hen in de geest van Gandhi.

De blote voeten van Sid Bachrach (57) steken in de lucht. Hij staat op zijn hoofd, elke dag weer. "Dit houdt me soepel en jong." Het is koel in de meditatieruimte van het voormalige kapucijnenklooster De Weyst in Handel. Bachrach, van origine Amerikaan, streek 28 jaar geleden neer in het Brabantse dorp om het kloostercomplex te beheren. De kapucijnen die, in de geest van Franciscus van Assisi, eenvoudig leefden, trokken zich terug. Het klooster zagen ze het liefst toegankelijk voor een breder publiek. Bachrach, actief in de vredes- en mensenrechtenbeweging, ging met hen in gesprek. Hij, zijn vrouw en drie andere gelijkgestemden hadden een vredescentrum voor ogen, maar het kostte een half jaar voordat de overdracht beklonken was.

"De kapucijnen wilden zeker weten dat ons doel aansloot bij hun gedachtegoed", zegt Bachrach. Het klooster werd een centrum voor spiritualiteit en bezinning. "We vonden elkaar in de ideeën van Mahatma Gandhi. De kloosterlingen zagen in hem de heilige Franciscus." Het klooster ging voor een symbolisch bedrag van de hand.

Calendulazalf
Bachrach zit op zijn knieën in de kloostertuin en laat vers geplukte oranje goudsbloemen in een metalen vergiet vallen. "Hiervan maken we helende calendulazalf. We produceren zo veel mogelijk zelf, op biologische wijze." De zalf en onder meer bijenhoning, groenten en vruchtensap gaan in de verkoop.

In het verleden vingen Bachrach en zijn gezin mensen in de problemen op, die via-via bij hen terecht kwamen, maar nu werkt hij samen met de reclassering. Naast groepen mediterenden, Israëlische volksdansers en zangkoren ontvangt Bachrach sinds 1992 ook gasten met een taakstraf. "Dit complex valt onder een stichting zonder winstoogmerk, dus we zijn blij met hun hulp."

Paradijselijke plek
De taakgestraften werken in de moestuin en onderhouden het gebouw. Dat heeft volgens hem een gunstige uitwerking op hun gemoed. "Dit is een paradijselijke plek. We proberen zo veel mogelijk in harmonie te leven met elkaar en onze omgeving, de enige weg naar vrede. Daarvoor hebben mensen eenheid, heelheid nodig. Wat je hier in de tuin zaait en oogst, verwerk je in de keuken. En even later ligt het op je bord. Je bent betrokken bij het hele proces, van A tot Z. Dat geeft voldoening." Bachrach bekritiseert de huidige, versnipperde manier van leven, maar begrijpt dat leven 'in heelheid' buiten de muren van het bezinningscentrum niet eenvoudig is. "Het draait uiteindelijk om mededogen, compassie, de basis van de menselijke aard én alle godsdiensten."

In de keuken voegt Bachrach zijn oogst bij de goudsbloemen die al op het fornuis pruttelen in een pan bijenwas. Hij vertelt over zijn joodse opvoeding in Chicago. Orthodox is hij niet meer, hij gebruikt de waardevolste ideeën uit diverse religies. "Met godsdienst creëert de mens een structuur, en elke structuur verliest iets van de essentie, in dit geval compassie. Dat is jammer. Ik probeer dit proces in mijn boek 'Zo zoet als honing' te omschrijven en hoop dat we er iets van terugvinden."

Verkeerde beslissingen
Bachrach gelooft vooral in mensen en dat zij het beste in zichzelf naar boven kunnen halen. "Gandhi zei dat mensen niet als crimineel geboren worden. De omstandigheden maken dat ze verkeerde beslissingen nemen en daaruit komt het kwaad voort." Hij ziet het bij de jonge taakgestraften die hij over de vloer krijgt. "Meestal jongens tussen de 16 en 24 jaar, gescheiden ouders, geen warm nest. Ze hebben vaak gevochten met een slok op. Als ik vraag of ze zonder alcohol ook klappen hadden uitgedeeld, is hun antwoord nee." Dat ontslaat hen niet van hun verantwoordelijkheid, zegt hij, ze moeten ermee in het reine komen. "Vereenzelvig daders niet met hun daden, geef ze de kans opnieuw te beginnen."

De kloosterbeheerder heeft in twintig jaar zo'n 1500 taakgestraften verwelkomd. Hij denkt dat circa 1 procent van zijn taakgestraften ten onrechte bij hem belandt. "Dwalingen van het recht. Ik kreeg ooit een vrachtwagenchauffeur onder mijn hoede die een oude vrouw wilde helpen. Ze was op straat beroofd en bewusteloos geslagen. Hij was de eerste die ze zag toen ze bijkwam, en hij mocht voor de rechter verschijnen."

Respect
Maar schuldig of niet, bij Bachrach kunnen de 'taakstraffers' op gastvrijheid en respect rekenen. "En zo krijg je ook respect van hen. Enkele jaren geleden werd op ons terrein de as uitgestrooid van een man die met de zedenpolitie in aanraking was gekomen. Hij werd verbannen uit zijn stad en kwam hier een taakstraf doen. Hij kreeg inzicht in het hoe en waarom van zijn gedrag en kwam ons nadien nog vaak helpen. Een fantastische kerel. Ik sprak op zijn crematie en zei dat we niet als engelen geboren worden, maar kunnen kiezen uit goed en kwaad. Daarom maken we ook fouten."

Juist omdat Sid Bachrach geen slachtoffer is en niet in dienst is van justitie kan hij taakgestraften die nieuwe kans geven, legt hij uit. "Wat iemand op zijn kerfstok heeft, interesseert me niet. We zijn geen maatschappelijk werkers. Maar ze kunnen altijd hun verhaal kwijt en daarna moeten ze verder."

Geen goedkope arbeidskracht
Zo ook Henk (52), die niet bij zijn werkelijke naam genoemd wil worden. Henk helpt zeven woensdagen met zonnepanelen monteren en elektriciteitsleidingen aanleggen. "Ik kan hier in alle rust mijn werk doen. Bij de plantsoenendienst of in een verzorgingstehuis ben ik minder anoniem, dat is niet in mijn voordeel." Met Bachrach kan hij goed overweg. "Dat komt door zijn idealistische levenshouding, Sid ziet mij niet als een goedkope arbeidskracht. Hij luisterde naar mijn verhaal en oordeelde niet."

Bachrach: "Laatst stond ik een half uur met Henk te praten over zijn situatie. Het gesprek ging van zijn werktijd af, maar dat interesseert me niet. Ik vind het belangrijk iemand te leren kennen en te vertrouwen. Zonder de indruk te geven een heilige te zijn."

Hebzucht
Sommige taakgestraften komen na hun straf nooit meer terug op De Weyst. "Een wietplanter kwam na een jaar opnieuw taakstrafuren maken. Hij onderhield zijn gezin met de inkomsten van een wietplantage. Zijn schulden had hij na de eerste keer afgelost, maar het geld kwam te gemakkelijk binnen. Hij kreeg er 320 uur bij. Hebzucht is geen mooie eigenschap, maar ik zei hem: als jij het ervoor overhebt."

In harmonie
Bachrach en zijn vrouw Nella van der Jagt werken in deeltijd als docent en verpleegkundige om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Daarnaast brengen ze hun idealen in de praktijk op het kloosterterrein. Bachrach: "We proberen in harmonie te leven en dat over te dragen op onze gasten. Het lijkt een druppel op een gloeiende plaat, maar als we niets doen, zijn we net zo schuldig als degenen die kozen voor het kwaad."

www.deweyst.nl

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie