Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Er is maar één iemand die heel graag goud wil'

Home

Antal Crielaard

Het lachje van Ireen Wüst. © ANP

Het is half november en om de lippen van Ireen Wüst speelt een flinterdun lachje. Het is alsof ze haar gevoel voor zichzelf wil houden, niet vooruit wil lopen op wat komen gaat in de rest van seizoen. Op het scorebord langs de schaatsbaan van Salt Lake City staat 1.52,08, de derde tijd ooit door een vrouw gereden.

Het is niet de eerste keer dit seizoen dat Wüst laat zien dat het olympisch virus het beste in haar los lijkt te maken. Het hele voorseizoen gebruikt ze hetzelfde zinnetje om haar vorm te duiden. "De tijden die ik nu rijd, heb ik zo vroeg in het seizoen nog nooit gereden."

Zekerheid en vertrouwen
Drie maanden later zit ze in een perszaaltje in Sotsji. Opnieuw is de lach dichtbij. Als ze tijdens het gesprek oogcontact maakt met haar oude ploeggenote en buurvrouw Paulien van Deutekom kan ze het gezicht niet in de plooi houden. Wüst straalt zekerheid uit, vertrouwen ook. Om haar hoofd heeft ze een zwarte haarband geschoven, die haar het uiterlijk van een strijder geeft. Wüst is tevreden in Sotsji, zegt ze. Het ijs is goed, ze voelt zich goed en ze is klaar om te beginnen. Morgen mag ze voor het eerst het ijs op, dan staat de drie kilometer op het programma.

Die drie kilometer is de eerste afstand die ze rijdt. Later volgen ook de 1000, 1500 en 5000 meter nog. En als afsluiter van het toernooi rijdt ze samen met Team Oranje de ploegenachtervolging. Wüst kan in Rusland geschiedenis schrijven ¿ door de resultaten in het voorseizoen is ze op alle afstanden waaraan ze meedoet favoriete voor een medaille. Op de 1500 meter en 3000 meter geldt ze zelfs als titelkandidaat. Eén keer eerder pas werd een internationale wedstrijd gereden in Sotsji. In die wedstrijd, het WK afstanden van vorig jaar, nam Wüst alvast een voorschot. Ze won de 1500 en 3000 en was ook met Nederland de sterkste op de achtervolging. Op de 1000 en 5000 meter veroverde ze zilver.

Topfavoriet
Die Ireen Wüst ¿ de topfavoriete ¿ is een andere dan de eerste twee keer dat ze deelnam aan de Winterspelen. In 2006 in Turijn was ze een vrolijk Brabants meisje dat haast speels naar winst op de 3000 meter gleed. Het was nog in de periode dat er werd gefluisterd dat ze het met Jan Smit deed, omdat ze hem een keer uitnodigde op de schaatsbaan. Vier jaar later won ze opnieuw een gouden medaille, en opnieuw was het een verrassing. In de aanloop naar Vancouver schaatste ze niet meer zo gemakkelijk. Maar toch: de wilskracht was groter dan het gebrek aan vorm. De 1500 meter werd haar prooi.

Nu is ze voor het eerst topfavoriet. Van die status geniet ze zichtbaar. "Ik houd ervan", zei de gisteren in Sotsji. "Het geeft me extra druk en daar word ik beter van."

In de jaren na Vancouver werd ze ieder jaar een beetje beter. Daarvoor verkende ze haar grenzen, overschreed die ook vaak. Wüst was een vent op schaatsen, een vrouw die altijd een beetje harder wilde. Ze trainde samen met Paulien van Deutekom. Iedere dag een beetje harder. Tot het lijntje knapte en Wüst overtraind raakte. Het was jeugdige onverschrokkenheid, overmoed wellicht. In Sotsji refereerde ze er nog even aan, in een ragfijn zinnetje, terloops uitgesproken: "Je kan nou niet zeggen dat ik voor Vancouver als favoriet werd gezien."

'Ik schaats voor mezelf'
In die uitspraak lag veel verborgen. Cynisme, relativering en misschien wel het belangrijkste: de wil om te laten zien dat ze heeft geleerd, dat er veel is veranderd in het leven van de hardrijdster uit Goirle. Niet voor anderen, zegt ze er dan altijd bij. Wüst schaatst voor zichzelf. "Ik leg mezelf de druk op om hier heel erg goed te zijn. Er is maar één iemand die heel erg graag een gouden medaille wil en dan ben ik zelf. De buitenwereld interesseert het uiteindelijk niet zo heel veel of ik win of verlies."

Sotsji kan daarmee de vervolmaking worden van haar toch al imposante carrière. Want ondanks haar overtraindheid, ondanks haar mindere jaren, won ze altijd en overal medailles. Ook in de jaren dat het minder ging. Ze wijst daar zelf ook graag naar, als ze wordt geconfronteerd met de inferieure jaren van haar loopbaan. Dat ze in Vancouver won op wilskracht, was geen bijzonderheid. Die enorme wil om altijd en overal te winnen ligt in haar 'zijn' besloten.

Moeder Wüst gaf in 2006 al eens een illustratie van die intrinsieke motivatie. In 1997 reed vader Wüst de Elfstedentocht, maar moest halverwege opgeven, iets wat tot grote frustratie leidde bij de nog kleine Ireen. Moeder Jeannet, in het Algemeen Dagblad: "Ireen lag boven in bed te huilen. Haar oma zei: 'Zo ken ik Ireentje helemaal niet'. Ze was niet boos, ze was radeloos en woedend. Ik zei nog tegen haar: 'Doe niet zo belachelijk'. Maar ze zei alleen maar: 'Pappa had niet mogen stoppen, pappa had niet mogen stoppen'."

"Die dag heb ik in Ireen iets gezien wat ik nooit eerder had meegemaakt. Dat fanatisme. Later heb ik gemerkt dat het woord opgeven niet in haar woordenboek voorkomt."


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel