Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'De ziel wil zingen - dat heb ik altijd geweten'

Home

Anniek van den Brand

Het is geen koor met repetitieavonden, de deelnemers zijn geen lid van de club, het is geen kerkgemeenschap waar je erop wordt aangekeken als je er niet bent. Toch komen één vrijdagavond in de maand honderden mensen naar de Amsterdamse Amstelkerk. Onder leiding van Jan Kortie (55) zingen zij ’Het lied van de Ziel’.

Het is vrijdagavond, tegen half acht. Fietsen worden aan rekken en lantaarnpalen geketend, mensen lopen de witte, houten Amstelkerk in. Binnen staat een vleugel, eromheen stoelen met daarop een A4’tje met een paar woorden, een enkele zin – eenstemmige of eenvoudig meerstemmige mantra’s en andere gewijde melodieën uit verschillende religieuze en spirituele richtingen. Achter het Tibetaans, Sanskriet en Latijn staat een korte Nederlandse omschrijving van de betekenis.

Om kwart voor acht begint Jan Kortie te spelen. Langzaam verstomt het geroezemoes. Vanaf acht uur speelt en zingt hij voor. De melodieën die hij uit zijn vleugel tovert, liggen gemakkelijk in het gehoor. Mensen neuriën mee, al snel zingen ze. Ingetogen of uit volle borst.

„We zingen op zo’n avond eenvoudige teksten die ertoe doen”, vertelt Jan Kortie een week daarvoor. „Ook de melodie is simpel – je hoeft er dus nauwelijks bij na te denken. Goed je best doen is niet nodig. Het gaat om jou, met jouw stem, precies zoals die op dat moment is. Op die manier kun je je echt verbinden met jezelf, met jouw ziel die wil zingen. Ja, dat die wil zingen heb ik altijd geweten.”

Je gaat eerder tussen honderdvijftig dan tussen acht mensen staan, als je twijfelt aan je zangtalent, zegt Jan Kortie. „Je ontspant gemakkelijker en dan gaat het beter.”

De ingeving om mantra’s te zingen met een gelegenheidskoor kreeg hij negen jaar geleden toen hij met zijn zoon een trektocht door de Himalaya maakte. Zelf vond hij het een geweldig idee, maar na een veelbelovende start wisselde het aantal deelnemers sterk. „Soms waren er zo weinig mensen dat de zaalhuur hoger was dan de inkomsten. Ik heb het zelfs wel eens afgelast.” Twee jaar geleden dacht Jan Kortie: Ik doe het nog één jaar en als het dan niet loopt, hou ik ermee op. „Toen heb ik de avonden een andere naam gegeven: ’Het lied van de Ziel’. Het vergde moed om dat te doen; mantra’s zingen klinkt afstandelijker, vlakker. Maar door het te noemen wat het was, stonden er op een avond ineens zestig mensen. Ik schrok ervan. Vanaf toen groeide het – iedere keer kwamen er meer mensen bij.”

Sinds afgelopen september komen er minstens honderdvijftig mensen per keer. Vanwege de grote belangstelling verhuisde Kortie de avonden naar de Amstelkerk. „Een geweldige plek waarvan een enorme spirit uitgaat. De samenzang klinkt er rijk.”

Iedereen kan zingen, is de stelling van Jan Kortie. „Als iemand zegt dat hij dat niet kan, is dat interessant onderzoeksterrein. Mensen durven niet te zingen, uit angst, pijn, frustratie, schroom of verlegenheid. Daarvan word je je bewust als je het toch doet. Zingen is geen kunstje dat de een wel kan en de ander niet. Het gaat mij erom dat iemand ervaart: dit ben ik, ik laat jou horen wat er in mij is. Zingen gaat altijd over jouw hele zelf. Dat is heilzaam. We zitten vaak opgesloten in van alles en nog wat – in wat goed is en slecht, wat mooi en niet.”

Na twintig minuten die nog het meest weg hebben van een koorrepetitie sterft de laatste klank in de Amstelkerk weg. Ga maar lekker zitten, moedigt Jan Kortie aan. „Het is vrijdagavond, je hoeft niets meer, en hier al helemaal niet. Als je wilt, doe je je ogen dicht.” Als hij na de stilte die volgt weer een noot aanslaat, trilt die recht je hart binnen.

Zingen en weer stil zijn – dat is spannend, vertelde Jan Kortie van te voren. „Die afwisseling is bijzonder. De zang trilt na en als er dan vanuit stilte weer muziek komt, is iedere noot heel aanwezig. ”

Uit de vleugel klinkt een melodie die tot neuriën uitnodigt omdat je haar vaag herkent – o ja! die hebben we net geleerd! De stilte gaat weer over in zang. Inmiddels is het buiten donker en zijn binnen de lichten gedempt. De sfeer is verstild, meditatief bijna. In de schemer doet het er steeds minder toe of je zuiver zingt of niet.

„Ik wil niemand voorschrijven wat hij moet voelen of geloven”, zegt Jan Kortie. „Ik zeg: jouw ziel wil zingen, dat is echt zo. Je bent niet alleen en wat jij te zingen hebt, doet ertoe. Je hoeft er je best niet voor te doen. Je komt gewoon en dan zie je maar wat er gebeurt. Voor sommige mensen is het een fijne avond, anderen ervaren het als een spirituele, soms zelfs een mystieke ervaring van heelheid en eenheid.”

„Soms zoek je voedsel voor de geest, hier krijg ik vitaminen voor de ziel”, zegt Kees van Dam (47). Hij komt vaker. „Na zo’n avondje zingen ben ik helemaal opgeladen. Je kunt je hier helemaal concentreren op zingen en stil zijn. In die eenvoud schuilt pure kracht. En Jan Kortie is iemand die je op je gemak stelt en tegelijkertijd weet wanneer hij zijn mond moet houden: Ook heel prettig.”

Het spontaan ontstane koor in de Amstelkerk zet nog een mantra in. Door vierstemmig te zingen („En als jij vindt dat de componist een stem vergeten is, zing jij die gewoon”) klinkt er ineens als vanzelf een wonderschoon geluid door de kerk.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie