Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'De weg van de moslim' als favoriet

Home

Mohamed Ajouaou

Opvoeding op levensbeschouwelijk gebied is een moeilijke zaak. Het is bij mij gaan rinkelen toen ik, jaren geleden, levensbeschouwelijke vorming doceerde. De onderbouw was verzuild. De katholieken apart, de protestanten apart en de 'overigen' zaten samen in één klas. In de onderbouw doceerde ik levensbeschouwing aan protestantse kinderen. In de bovenbouw had ik gemengde klassen.

Twee intelligente, filosofisch ingestelde en goed ontwikkelde meiden uit klas vier klaagden over de levensbeschouwelijke opvoeding door hun humanistische, vrijzinnige ouders. 'Ik heb toch het gevoel dat ik iets mis. Ik heb geen houvast' zeiden ze tegen mij. Zij verwezen vermoedelijk naar al die zo herkenbare rituelen en symbolen die de bekende religies rijk zijn.

Eigenlijk was ik toen al, net als die vrijzinnige ouders, niet van plan, mocht ik ooit kinderen verwekken, om ze een religieuze opvoeding te geven. Bang als ik was om hen iets op te leggen waar zij in hun menswording eerder hinder van dan baat bij zouden hebben. Bovendien meende ik dat religie maar een fractie is van de gehele identiteit van een mens. Bij een opvoeding moet de aandacht eerlijk over alle deelidentiteiten verdeeld worden.

Hier sta ik, inmiddels vader van drie kinderen, nog steeds achter. Hun namen zijn al gevrijwaard van alle religieuze connotaties. Sinds onze Nassim op driejarige leeftijd rennend van angst uit het toilet kwam met de traumatische mededeling dat hij bang was voor Allah, is het in ons huis verboden om bewust over Allah, de duivel, de hel en het paradijs te spreken. Sinds diezelfde Nassim na een vrijdagse dienst mij trillend aankeek en vroeg: 'pappie, waarom doet die man (de imam) zo hard schreeuwen?' neem ik hem niet meer mee op vrijdagen naar de moskee. Sinds kort zit Nassim op een Nutsschool, een bijzondere neutrale school waar de ouders het bestuur vormen en waar de nadruk ligt op kritisch denken.

Tegelijkertijd sta ik ieder keer stil bij het signaal van die twee scholieren. Ik wil ook niet dat mijn kinderen mij straks gaan verwijten dat ik hen geen of minder houvast heb gegeven. Dus neem ik ze toch mee naar de moskee, buiten de vrijdagen, leer ik ze rechtshandig te zijn, 'Al Hamdoellah' (God zij dank) bij het niezen en 'Bismillah' (in naam van God) vóór het eten uit te spreken en zij mogen natuurlijk ook toekijken als wij bidden en nog meer van dit soort dingen.

Samengevat kiezen we voor een algemene opvoeding met evenwichtige aandacht voor alle mogelijke menselijke ervaringen. Ik zeg 'we' want opvoeding doe ik samen met mijn vrouw, alhoewel het enige tijd heeft gekost om op dezelfde lijn uit te komen. Wij laten ons ook zeker niet inspireren door zogeheten islamitische uitgaven zoals het inmiddels bekende boek 'De weg van de moslim' en 'De islamitische opvoeding'. Toch behoren deze twee omstreden werken, die al jarenlang onderdeel uitmaken van mijn bibliotheekcollectie, tot mijn favorieten. Ik vind het heerlijk om daarin te bladeren en ernaar te kijken, maar 'walgen' ervan doe ik niet. Voor mij symboliseren ze het Rome van de islam. Zoals de katholieken het heerlijk vinden om te vertellen dat ze zich niets aantrekken van pauselijke decreten, vind ik het heerlijk om iets te hebben waar ik me niets van hoef aan te trekken. Dat is een fundamenteel recht. Onze premier en andere landelijke politici die wel walgden van deze boeken, naar ik vermoed zonder maar één zin ervan te hebben gelezen, hadden deze boeken beter op hun waarde moeten schatten.

Deel dit artikel