Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Altijd iets moois om naar uit te zien'

Home

Rob Pietersen

Marcel Peeper probeert de stad al tien jaar te vergeten. Vergeefs. Kiev: Krak. Daar brak een been, een carrière. Kiev: Krak. PSV moet er vanavond punten pakken. Als wraak voor 28 maart 1990.

Hij lag in Kiev op één kamer met Edward Sturing. ,,We spraken er de avond voor de wedstrijd over. Over de angst dat je, in zo'n vol stadion, in je debuut, na twintig minuten zou moeten uitvallen met kramp. Puur van de zenuwen, omdat je krampachtig speelt.''

Was het maar gebeurd. Dat wat Marcel Peeper aan de vooravond van Sovjet-Unie - Nederland, op 28 maart 1990 in Kiev, vreesde was helemaal niets vergeleken bij wat hem daadwerkelijk overkwam. In de achttiende minuut van zijn debuut in Oranje werd zijn been doormidden geschopt. Kiev: Krak. De stad én het vreselijke geluid dat hoog op de tribunes te horen was, zijn voor altijd verbonden.

Marcel Peeper is inmiddels 35 jaar. De man van het been is nooit een zielepoot geworden. Hij is thuis in Amsterdam, na jarenlange omzwervingen. Makelaars zijn nog op zoek naar een nieuwe club, maar diep in zijn hart weet Peeper dat het erop zit. Na veertien jaar. Tien jaar na de aanslag van Kiev.

Hij voetbalt bij Türkiyemspor, een Amsterdamse eerste klasser. Van twee keer per dag trainen naar drie keer per week. Maar hij heeft nu andere bezigheden. Zo kost het behoorlijk wat tijd voor je je uitkering eindelijk krijgt. Er is die Duitse club (Wuppertal), die maar niet wil betalen. En de geïmporteerde cabrio moet een Nederlands kenteken hebben. Peeper heeft voorlopig genoeg aan zijn hoofd.

Hij zoekt een winkelpand. Peeper wil een modezaak. Amsterdam is afgevallen. Daar is al teveel, en de huurprijzen zijn 'belachelijk'. ,,Twaalfenhalfduizend per maand. Als het effe vier maanden stil is, heb je een halve ton op je spaarcentjes ingeteerd.''

Er is nog wel wat, natuurlijk. Over Marcel Peeper hoeft niemand zich zorgen te maken. Na de jeugdopleiding bij Ajax voetbalde hij achtereenvolgens voor Haarlem, Twente, Sparta (op huurbasis), Lokeren, FC Groningen en Wuppertal. ,,Ik hoef geen haast te maken met het vinden van een nieuwe baan. Ik kan wachten op iets leuks. Ik heb al met al best aardig verdiend. Al kreeg ik natuurlijk nooit meer de contracten die bij een speler van het Nederlands elftal horen...''

In de eerste maanden bij FC Twente lachte het leven hem toe. Maar dat was kort. Veel te kort. Vlak voordat hij in maart 1990 door bondscoach Nol de Ruiter voor het eerst werd geselecteerd voor Oranje, kwam zijn toenmalige vriendin om bij een auto-ongeluk. ,,Dát was pas echt erg. Zij kwam nooit meer terug. Met mijn been zou alles wel weer goed komen. Dat was ook een ramp, maar wel van een andere orde van grootte.''

Die instelling loodste hem door de zwarte periode. Die hem ondanks vier operaties, heel veel eenzaamheid in het ziekenhuis en maandenlang gerevalideer op de been hield. ,,Natuurlijk ben ik heel verdrietig geweest. Natuurlijk vraag je je wel eens af waarom mij dat nou moest gebeuren. Maar ik ben er niet aan onderdoor gegaan. Er was altijd wel iets moois om naar uit te zien.''

Hij is een optimist. Gelukkig maar. Peeper heeft geknokt voor een nieuw, onbelemmerd uitzicht op een rimpelloos bestaan. De trainers zeiden: Marcel wordt nooit meer de oude. De speler zei steeds: Ik ben weer terug. Nu: ,,Ik moest vechten voor mijn plaats als profvoetballer. Ik mocht gewoon niet toegeven aan het idee dat ik het niveau van voor die schop nooit meer zou halen.''

Nu moet hij ze gelijk geven, de critici. ,,Het lijkt me duidelijk dat ik in de tien jaar na de schop nooit meer hetzelfde niveau heb gehaald: Ik ben namelijk ook nooit meer in beeld geweest bij het Nederlands elftal. Ik heb nog heel lang mank gelopen. Dat doe ik nu nog: als ik moe ben.''

Eerst was er de brancard, toen kwamen andere hulptroepen. Maar zo'n beetje een jaar na Kiev weken de zorgen voor zaken. ,,FC Twente wilde me af laten keuren. Dan konden ze nog anderhalf miljoen voor me krijgen. Toen ik een tijd later naar Lokeren ging kreeg de club maar 225000 gulden voor me...''

Hij zou boos mogen zijn op de Slager van Kiev, op de zakelijkheid van Twente, op al die trainers die hem geen herkansing boden. Maar zo zit Marcel Peeper niet in elkaar. Want wie haat in zijn hart meedraagt heeft te weinig ruimte voor liefde.

,,Het is allemaal zo betrekkelijk. Toen het goed ging bij Twente kon je overal terecht. Kreeg je korting bij de aankoop van een bed... Dat soort dingetjes. Maar een paar maanden later zien ze je niet meer staan. Ben je een boerenlul of een zakkenvuller.''

Marcel Peeper is terug in Amsterdam. De Turkse snackbarhouder op de hoek sponsort Türkiyemspor: zo kwam hij er terecht. ,,En de voorzitter Nedim Imac doet ook in textiel, dus wie weet heb ik daar straks wat aan.''

Op 28 maart 1990 brak een been, een carrière. Maar Marcel Peeper is geen gebroken mens. Peeper heeft een verleden, maar koestert toch ook de hoop op een mooie toekomst.

Nog steeds die lange zwarte haren. Peeper lijkt niet ouder, niet zwaarder, niet anders dan op die beelden. Die verschrikkelijke beelden met dat walgelijke geluid. Kiev: Krak.

Deel dit artikel