Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Waarom het debat over klimaat op een godsdiensttwist lijkt

groen

Nelleke Noordervliet

Minister Laurent Fabius (M), Francois Hollande (R) en Secretary General of the United Nations Ban Ki Moon (2eL) tijdens het bereiken van het klimaatakkoord in 2015. © AFP
column

Een emotionerende foto uit 2015: Ban Ki-moon, Laurent Fabius en François Hollande hand in hand juichend om het bereikte klimaatakkoord. Tranen. Gelukwensen. Omhelzingen. 

De hele wereld, een enkele spelbreker daargelaten, beloofde voor het klimaat op deze planeet te gaan zorgen. Uit alle windstreken kwamen ze aangevlogen en stookten al doende honderdduizenden liters fossiele brandstof op. De opwarming van de aarde, voor zover beïnvloedbaar door de mens, wordt een halt toegeroepen! We gaan allemaal ons best doen!

Lees verder na de advertentie

Dat was de boodschap. Iedereen mag zelf bepalen hoe hij dat doet. (En dus óf hij dat doet). Ban Ki-moon, Fabius en Hollande zijn alle drie van het toneel verdwenen. Van de beloften komt niets. Dat is niet alleen een kenmerk van veel politieke beloften, maar in het bijzonder van deze. Die voorspelling durf ik met een gerust hart te doen.

Oerwoudbranden

Een paar feiten, die vrij makkelijk te achterhalen zijn. China, reus waar iedereen bang voor is, werd voorlopig vrijgesteld van inspanningen, en gaat er nu zo snel mogelijk in straf tempo 700 kolencentrales bij bouwen. Ergens na 2030 gaan ze de uitstoot verminderen, na dus eerst de emissie met een onfatsoenlijke hoeveelheid (de USA heeft 600 kolencentrales in totaal) te hebben opgevoerd.

De euforie van 2015 was op dat moment zelf al een beschamende vertoning van valse vroomheid

Rusland heeft een vermindering beloofd van 25 tot 30 procent van de in 1990 geproduceerde hoeveelheid. Klinkt goed. Maar in 1990 lag de Russische productie op recordhoogte om in 1991 bij de val van de Sovjet-Unie met 40 procent te verminderen. Uit dat dal is Rusland nog maar een klein beetje omhoog gekropen. Verminderen ten opzichte van 1990 betekent voorlopig dus gerust groei.

In Duitsland neemt het gebruik van fossiele brandstoffen weer toe, ondanks een grote inspanning om duurzame energie te produceren. Ook Duitsland kan de belofte moeilijk inlossen. Indonesië's emissie wordt voor een groot deel veroorzaakt door oerwoudbranden. Ook al zoiets fijns voor het klimaat. Dus beloven ze de branden te verminderen, niet om het gebruik van fossiele brandstoffen te reduceren. Er worden juist kolencentrales bij gebouwd. En dan zwijg ik nog van de Afrikaanse landen die met hun explosief groeiende steden en economieën de rest van de wereld willen inhalen.

Dogma's

En zo kruipt menig land onder de heilige idealen van het Parijse klimaatakkoord uit. Trump is in ieder geval duidelijk: de USA doet niet mee. De euforie van 2015 was op dat moment zelf al een beschamende vertoning van valse vroomheid.

Het klimaatakkoord is een middel om welvaart gelijker te verdelen over de wereld. De oude, sterke economieën - meestal keurige democratieën - leveren in, zij worden gestraft voor hun succes, de jonge opkomende economieën - kleptocratieën, theocratieën en autocratieën - mogen op gelijker niveau komen door hun uitstoot te laten groeien. Op zichzelf is de herverdeling van welvaart een goed idee, maar gebruik daar het klimaat niet voor, en zeker niet als het klimaat het slachtoffer wordt van de poging het te redden.

De discussie over klimaatverandering is sinds jaar en dag een volkomen gepolitiseerde kwestie, waarbij een open, wetenschappelijke discussie zowel met de aanhangers als met de sceptici onmogelijk is geworden. Dogma's, ketterijen, heksenverbrandingen, inquisitie, het verschil met godsdienst is marginaal.

Ik zou er graag achter willen komen of onze politici in staat zijn echt van gedachten te wisselen. Letterlijk dus

In Nederland staat de kabinetsformatie stil en liggen de hoofdpersonen op hun luchtbed te mijmeren over winst en verlies, ministersposten en wisselgeld. Klimaat, voltooid leven, integratie, immigratie en andere taaie ingrediënten zijn in de sudderpan gedaan en op het ouderwetse petroliestel gezet, opdat we aan het eind van het proces niets meer als zichzelf kunnen herkennen en het Hollandse snertcompromis de kiezer elke eetlust beneemt.

Iedereen schijnt het erover eens te zijn dat zwijgen goud is. Maar ik zou er juist graag achter willen komen of onze politici in staat zijn echt van gedachten te wisselen. Letterlijk dus: hun gedachte opgeven voor een andere gedachte. Toegeven, vasthouden, nadenken, bezwaren naar voren brengen, argumenteren, het voordeel van de twijfel geven, nadere informatie vragen.

Pas als ik van dat proces getuige kan zijn, weet ik of ik ze kan vertrouwen. En of het nog wat wordt met het klimaat.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
De euforie van 2015 was op dat moment zelf al een beschamende vertoning van valse vroomheid

Ik zou er graag achter willen komen of onze politici in staat zijn echt van gedachten te wisselen. Letterlijk dus