Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Plastic soep verstikt leven in zee

Groen

ANP

©Thinkstock

Overal waar de mens komt, blijft afval achter. De troep hoopt zich vooral op in gebieden waarvoor niemand zich verantwoordelijk voelt, zoals de oceaan of de ruimte. Maar ook in arme gebieden en gebieden met veel criminaliteit zijn veel problemen met afval. Het ANP komt deze week met vijf voorbeelden. Vandaag: de plastic soep.

Eind jaren negentig stond de Amerikaanse kapitein Charles Moore op zijn boot middenin de Grote Oceaan en verbaasde zich over al het plastic afval in zee. Hij was daarmee de ontdekker van de zogenoemde plastic soep, enorme hopen plastic afval die ook nu nog ronddobberen in de oceanen. In zogeheten gyres, waar het afval zich verzamelt door een gigantische cirkelvormige beweging van de zeestromen, drijven tandenborstels, visnetten en lege kratten. ,,Dat is echter niet het grootste probleem'', aldus journaliste Jesse Goossens, die een boek schreef over de plastic soep. ,,Het lastigste is dat veel plastic uiteenvalt in kleine stukjes, te klein om nog uit zee te vissen en dus ook te klein om op te ruimen.''

Hoeveel plastic precies in zee drijft is onduidelijk. Het milieubureau van de Verenigde Naties, UNEP, haalt wetenschappers aan die schatten dat het gaat om 13.000 stukken plastic per vierkante kilometer. Kapitein Moore deed onderzoek in de Grote Oceaan, waaruit bleek dat meer dan 5000 kilo plastic per vierkante kilometer in zee dobbert. De hoeveelheid zeer kleine stukjes plastic is ontelbaar, aldus Moore.

Goossens heeft met eigen ogen gezien wat voor problemen de plastic soep veroorzaakt. ,,Een schildpad die een plastic tas half had opgegeten en vogellijken vol met flessendoppen'', herinnert ze zich. Het plastic heeft daarnaast een verstikkende werking op het leven op de zeebodem. Ook krijgen vissen en vogels zeer kleine, giftige plasticdeeltjes binnen via hun eten en die vormen daarmee weer een bedreiging voor de mensen die deze dieren eten.

Ook laat het plastic veel gifstoffen achter in het zeewater. ,,De concentratie van aan plastic gerelateerde gifstoffen is voor de kust van Nederland bijvoorbeeld veel hoger dan elders in Europa'', stelt Goossens, verwijzend naar de hoge consumptie van plastic in Nederland. Wetenschappers hebben de stoffen die gebruikt worden in het productieproces van plastic al in verband gebracht met ziektes, waaronder kanker en problemen met de voortplanting.

Slechts 20 procent van de troep in zee komt van schepen. De rest komt volgens het Amerikaanse klimaatbureau NOAA via land in zee terecht. Dat kan bijvoorbeeld omdat vuilnisbelten aan een rivier of een zee zijn gelegen. Maar ook doordat een tsunami rommel vanaf het vasteland meesleurt naar zee. Op satellietbeelden is het afval te zien dat begin maart met de vloedgolf in Japan in zee terechtkwam. Het is momenteel op weg naar de gyre in de Grote Oceaan. Daar barst het ook van de tasjes. Dat is niet zo gek, want alleen al in Europa gebruikt een mens per jaar gemiddeld vijfhonderd van deze weggooizakjes. Het duurt honderden jaren voor een tasje dat in de natuur terechtkomt, is afgebroken.

Toch is er hoop dat in de toekomst minder plastic zakjes in zee zullen ronddobberen. De Europese Commissie werkt aan een plan om het gebruik van plastic tassen terug te dringen. En dan ziet kapitein Moore in elk geval flink wat minder troep drijven als hij weer eens met zijn boot de Grote Oceaan opgaat.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel