Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een mannetje, een vrouwtje en een rietveld. Meer is er niet nodig

Groen

Koos Dijksterhuis

Bruine kiekendief. © Koos Dijksterhuis
Natuurdagboek

Op een stralende morgen fietste ik naar het moerasje bij de Noordermolen tussen Noorddijk en Thesinge. Daar zie ik elke lente blauwborstjes. Ik nam een omweg, want de ­gebruikelijke fietsroute bleek te zijn versperd door stalen hekwerken.

De moderne natuur is vaak een bouwput, maar hier wordt nou eens niet een spontaan landschap tot een bedacht landschap omgebouwd, hier ligt een buis klaar om ingegraven te worden. Goed argument voor natuurbescherming: ruimte voor leidingen. Blauwborstjes protesteren niet.

Lees verder na de advertentie
De blauwborstjes zwegen, want ze houden niet van een harde, koude noordooster

Enfin, de blauwborstjes zwegen, want ze houden niet van een harde, koude noordooster. Ik zag twee rietgorzen, ik hoorde een fitis, en een winterkoninkje tetterde over de wind heen. Maar de blauwborstjes hielden zich gedeisd tussen geel riet en lentegroene wilgjes.

Aanval

Wel zeilde er een bruine kiekendief rond. Traag tegen de wind in zwevend hield hij zijn vleugels in een V, om razendsnel en behendig een zwarte kraai te ontwijken die hem aanviel. Zijn kiekendiefvleugels, met bruine aanhechtingen, witte vlakken en zwarte uiteinden verrieden dat het een mannetje was. Hij was niet veel groter dan de kraai. Zo snel als hij op de kraai reageerde, zo snel kan hij op een prooi reageren. Laag over het riet zweeft hij en als hij in een plas een meerkoet of rat verrast, draait hij zich om en stort hij zich met een zet van de wind op de onfortuinlijke. Tijdens zo’n aanval houdt hij zijn lange poten gestrekt en de klauwen open.

Bruine kiekendieven trekken ’s winters zuidwaarts, maar keren al vroeg terug. Zou deze hier gaan broeden? Waarschijnlijk wel, want even later zag ik een vrouwtje aan komen vliegen. Zij plofte neer in het riet, om na een tijdje weer op te stijgen. Een vrouwtje is bruin, met ­gebroken witte schouders, voorhoofd en keel. En ze is veel groter dan een mannetje.

Vrouw en man en rietveld; veel meer is er niet nodig voor een broedgeval.

Natuurdagboek

Iedere dag verwondert Koos Dijksterhuis zich over iets dat groeit of bloeit. Eerdere afleveringen leest u op trouw.nl/natuurdagboek.

Deel dit artikel

De blauwborstjes zwegen, want ze houden niet van een harde, koude noordooster