Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Deze bloggende boerin probeert collega's uit hun 'bubbel' te trekken

Groen

Hans Marijnissen

Heleen Lansink en haar man Rogier in hun stal. 'Ik wil de grijze massa opzoeken die niet automatisch met het boerenleven in aanraking komt.' © Hanne van der Woude
De Staat van de Boer

Als de agrarische sector wil hervormen, moeten de boeren uit hun 'eigen bubbel' stappen, vindt Heleen Lansink. Als bloggende boerin doet ze alvast een poging.

In het buitengebied van Sint Isidorushoeve, een kerkdorp in de Twentse gemeente Haaksbergen, staat iets bijzonders langs de kant van de weg. Bij een 'melktapperij' kunnen passanten voor anderhalve euro zelf rauwe melk in hun fles laten lopen, direct afkomstig van de koeien in de wei daarnaast.

Lees verder na de advertentie

Denk niet dat Heleen Lansink daar iets aan verdient. De installatie fungeert eerder als 'deurbel', zegt ze. "Via die tap kom ik met mensen in gesprek en dat is nou net de bedoeling." Volgens Lansink zijn de problemen in de agrarische sector voor een groot deel communicatieproblemen, ontstaan doordat boeren vaak geen contact meer hebben met de samenleving en andersom.

De uitkomsten van 'De Staat van de Boer', het eerder deze week verschenen onderzoek van Trouw, herkent ze onmiddelijk. Agrariërs blijken zich omringd te voelen door een 'boze buitenwereld' vol critici. Lansink denkt dat daar wat aan te doen is. Niet alleen via bijvoorbeeld een melktap aan de rand van de weg, maar ook door iets wat meer effect heeft: ze blogt en vlogt. Op haar website presenteert ze verhalen over de melkveehouderij die ze samen met het haar man Rogier drijft. Een bedrijf dat als voorbeeld kan dienen voor collega's.

We krijgen wel veel energie door de contacten met mensen die onze boerderij bezoeken

"We hebben ruim tachtig koeien", zegt Rogier, "en veertig stuks jongvee waarmee we de veestapel zelf op peil kunnen houden." De Lansinks hebben 55 hectare grond, op 10 hectare staat mais, 40 hectare is grasland. Wat er op de akkers wordt verbouwd, dient als veevoer voor de eigen koeien. "We kunnen een gedeelte zelfs verkopen."

Heleen en Rogier houden erg van hun bedrijf, maar óók van hun vier jonge kinderen. Daar moet eveneens tijd en ruimte voor zijn. Dus hebben ze een melkrobot aangeschaft en richten ze zich op het voederen en verzorgen van de veestapel. Voor alle landwerkzaamheden huren ze een loonwerker in.

"Arbeidsplezier staat bij ons hoog in het vaandel", zegt Heleen. "We gaan voor de menselijke maat."

Het beeld van de ploeterende boer die slechts streeft naar uitbreiding van zijn bedrijf, is op dit erf in Sint Isidorushoeve volkomen afwezig. Rogier: "Wij willen helemaal niet uitbreiden. Dit gezinsbedrijf moet door één agrarisch echtpaar kunnen worden gerund. Daarmee kan ik het straks ook overdragen aan een van mijn kinderen, als ze dat willen."

Wie denkt dat zo'n middelgrote veehouderij economisch niet rendeert, komt bedrogen uit. Rogier en Heleen wonen en werken vanuit een splinternieuwe boerderij, het bedrijf is gezond en ze hebben de bank amper nodig. "Als tien procent van ons bedrijf van de bank is, is dat veel."

Dat wil niet zeggen dat de Lansinks nooit tegenwind hebben. In 2015 en 2016 kenden ze lastige jaren, met een lage melkprijs, veel extra regelgeving en niet onbelangrijk: ze ervoeren een hoge maatschappelijke druk door negatieve krantenkoppen en de debatten over die 'vermaledijde' agrarische sector. Heleen: "We waren ons plezier even kwijt en vroegen ons af of we niet een bord in de tuin moesten zetten met 'te koop'."

Schaalvergroting wilden ze per se niet. "We krijgen wel veel energie door de contacten met mensen die onze boerderij bezoeken. Destijds kwamen er al basisscholen naar ons erf, sportverenigingen en fietstoeristen. Het is gaaf om te zien hoe mensen onder de indruk raken van ons bedrijf en de keuzes die we maken. Dat geldt ook andersom: door gesprekken met consumenten gaan wij ook anders boeren."

Alle communicatie ontbreekt. Geen enkele boer heeft een eigen website, een visitekaartje

Heleen besloot veel meer tijd te steken in de communicatie over hun bedrijf. "Burgers die je erf betreden hebben al een oordeel, of dat nu positief of negatief is. Ik wilde nog een stap verder gaan. De grijze massa opzoeken die niet automatisch met het boerenleven in aanraking komt." Daarom werd ze 'bloggende boerin', met een eigen, drukbezochte website. En stond ze vorig jaar met drie andere boerinnen op de planken met de voorstelling 'Ode aan de koe'. Op dit moment werkt ze aan het plan voor de 'Heleen', een glossy over het boerinnenleven.

Heleen komt oorspronkelijk uit Emmen en is 'per ongeluk' boerin geworden, toen ze verliefd werd op Rogier. "Toen ik als nieuweling de agrarische vakbladen doornam en met collega's sprak, viel het me al op: het gaat alleen maar om de techniek. Er wordt onderling en zeker niet met buitenstaanders gesproken over de manier van boeren en de keuzes die je daarin kunt maken. Dat verbaasde me. Boeren zijn eenzaam bezig op hun erf, maar vergeten hun verhaal te vertellen. Alle communicatie ontbreekt. Geen enkele boer heeft een eigen website, een visitekaartje. Als je een telefoonnummer vraagt, scheuren ze een hoekje van de krant af. De agrarische wereld is een gesloten bubbel."

Dat is ontzettend jammer, vindt Heleen, en schadelijk. Kritische verhalen in kranten of tijdens politieke debatten blijken soms makkelijk te tackelen, omdat zij op onjuistheden zijn gebaseerd. Soms kan er ook om begrip voor de boer worden gevraagd. Maar het gebeurt niet. "Ook positieve stappen voorwaarts blijven onvermeld. Voorbeelden van kringlooplandbouw, verhalen over gezinsbedrijven, succesvolle overnames van bedrijven, en wat daar bij komt kijken. Die verhalen lees je nergens."

Ze geeft een voorbeeld van wat communicatie kan opleveren: op Valentijnsdag deed Heleen met andere boeren de oproep om iemand van buiten uit te nodigen op het agrarische bedrijf. Er vonden 250 dates met burgers plaats. "Eén boer had iemand van GroenLinks uitgenodigd. Uiteindelijk concludeerden ze dat ze een gemeenschappelijke deler hebben: duurzame voedselveiligheid. Fantastisch toch? Ze willen hetzelfde!"

De blog van Heleen Lansink is te vinden op www.demelktapperij.nl.

Lees ook: De Staat van de Boer

Fipronil-eieren, het melkquotum, bijengif, mestfraude; het agrarisch bedrijf haalt de afgelopen jaren met grote regelmaat de kolommen van de krant, en vaak in negatieve zin. In de debatten die daarop volgen wordt vooral over de boer gesproken, niet mét hem. Volgens Trouw is het tijd die boer eens op te zoeken. Hoe gaat het anno 2018 met hen?

Deel dit artikel

We krijgen wel veel energie door de contacten met mensen die onze boerderij bezoeken

Alle communicatie ontbreekt. Geen enkele boer heeft een eigen website, een visitekaartje