Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Als ze in Flevoland een roedeltje wolven uitzetten, zou ‘de natuur’ al een stuk dichterbij komen

Groen

Gerbrand Bakker

© Maartje Geels
TUIN IN DE EIFEL

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Onlangs verscheen zijn boek ‘Rotgrond bestaat niet’.

Ik zette het elektrische kacheltje voor noodgevallen en gasten die erg veel last hebben van kou in de Hauswirtschaftsraum. Drie nachten heeft hij gebulderd, op zijn eigen bescheiden manier. Nooit eerder heb ik meegemaakt dat het er vroor binnen, maar minus 15 mét wind leek me voldoende reden om het er niet op aan te laten komen. Als ik hem om half acht ’s ochtends uitzette, was het er een graad of 7. Intussen las ik met belangstelling allerlei berichten uit Nederland. Man van 75 verdronken nadat hij door het ijs was gezakt, een deel van Den Haag veranderd in een ijsbaan vanwege een gesprongen waterleiding, de eerste marathon op natuurijs.

Lees verder na de advertentie
Als het zo koud is worden dieren tammer, werpen hun schroom af in hun zoektocht naar eten

Hier in de Eifel geen schaatspret, hoewel de zogenoemde ‘Russische beer’ veel harder toesloeg. De ellende van heuvels is het ontbreken van stilstaand water, en daar waar wél stilstaand water is, bijvoorbeeld de vulkanische meertjes, de Maaren, een stukje verderop, is schaatsen verboden. Komt nog bij dat mijn schaatsen in een kast in Amsterdam liggen.

Voorjaarsgevoel

Lopen, dus. Er was bezoek en het bezoek heeft het zwaar in de winter. Het bezoek snakte naar het voorjaar. De sneeuw die eerder gevallen was, had net niet genoeg tijd gehad om weg te smelten voor de strenge vorst terugkeerde. Overal aangekoekte sneeuwresten en, vanwege landbouwvoertuigen, smalle ijsbanen, met de breedte van tractorbanden. Het lopen was daardoor extra inspannend, maar dat vonden we prima. De zon scheen fel en bracht op beschutte plekken al een voorjaarsgevoel. Muts af, handschoenen uit. Boven op heuvels en op weilanden blies de wind meedogenloos, riepen we ‘Beer!’ naar elkaar en trokken we sjaals dichter om onze nek heen. Er waren dagen dat we dertien kilometer liepen. Ik heb het idee dat als het zo koud is, dieren tammer worden, hun schroom afwerpen in de zoektocht naar voedsel.

In het bos, net als op het vogelvoederstation, heel veel vogels, zelfs de kuifmezen waren na een lange afwezigheid terug. Aan de overkant van de weg sloop een vos tussen de bomen, eekhoorns staken de witte tuin over, en bij elke afwijkende pootafdruk fluisterde ik: “De wolf.” Ik had net het boek ‘De kinderen van de Nacht’ van Dik van der Meulen gelezen, vandaar.

Dieren op pad in de winter. Dat kan hier, ze kunnen gaan en staan waar ze willen, in tegenstelling tot de dieren bij de Oostvaardersplassen. Naast berichten over ijspret, vielen vooral boze, verontwaardigde tweets over die grote grazers op. Ze kunnen geen kant op, lopen in elke windrichting tegen hekken aan en alleen al dat feit maakt dat de Oostvaardersplassen geen natuur genoemd mag worden. Hier is de natuur zó open dat reeën ’s nachts op mijn dak klimmen om van de buxusboom te vreten. Als ze daar in Flevoland nou eens een roedeltje wolven uitzetten, zou ons idee van ‘de natuur’ al een stuk dichterbij komen en zou er geen sprake hoeven zijn van bijvoeren of afschieten. Maar ja: het hek blijft.

Lees hier meer afleveringen van Tuin in de Eifel.

Deel dit artikel

Als het zo koud is worden dieren tammer, werpen hun schroom af in hun zoektocht naar eten