Zelfgemaakt DamPlank

Veroon maakt DamPlanken, geïnspireerd op het hakbord van oma Lena

Veroon Coesel maakt DamPlanken: snijplanken met opstaande randen, ook te gebruiken als kaasplank of ontbijtbord. Geïnspireerd op het oude hakbord van haar oma.

Veroon Coesel (57) loopt druk heen en weer door haar woonkamer. Net werd ze gebeld voor een bestelling. En nu gaat alweer de telefoon: “Met Veroon. Ja, hoor, welke maat wil je?” Haar klanten komen soms bij haar aan huis, en daarnaast staat ze op verschillende markten.

Veroon Coesel maakt en verkoopt DamPlanken, ook wel ouderwetse ‘hakborden’. Ruim dertig jaar geleden overleed haar grootmoeder, door iedereen in haar familie moeder Lena genoemd. Ze had vijf hakborden en tien kinderen. Veroon Coesel nam er eentje mee: “Die lag bij de prullenbak, klaar om weggegooid te worden. Ik heb hem gered, ik vond het zo’n mooi ding.”

Nergens meer te vinden

Het concept is simpel: door de opstaande randen is de plank geschikt om zonder te knoeien groenten in een pan te schuiven, maar hij is ook handig om een ontbijt mee te nemen naar de tuin bijvoorbeeld. Binnen korte tijd werd het simpele ‘hakbord’ van haar oma voor Coesel onmisbaar.

Op tafel ligt de bewuste plank, inmiddels tachtig jaar oud. Het hout is doorleefd en de hak- en snijsporen zijn ontelbaar. Coesel heeft de plank opnieuw in elkaar gezet, nog steeds gebruikt ze het ding dagelijks. Jarenlang kon ze de plank in geen andere winkel vinden, alleen de antieke en gebruikte versies. Zo kwam ze op het idee voor de DamPlank. Vanwaar die naam? “Het is een ode aan mijn Amsterdamse oma. Bovendien: een dam is er om iets in te dammen. En dat doen de randen van deze plank ook.”

Toen er wat meer rust in haar leven kwam, was het tijd om haar idee uit te voeren, vond Coesel. Ze kocht twee kuub beukenhout in Gelderland en ze zocht naar een producent voor haar plank. Zelf had de Amsterdamse geen enkele ervaring met houtbewerking. Haar zoektocht leidde uiteindelijk naar Timmerfabriek Visser in Zaandam. “Ik kreeg Cor Visser aan de lijn, hij zei: ‘Mevrouw, komt u maar even langs met dat plankie van uw oma.’ ” Het gekochte beukenhout dat in Zaandam werd bezorgd was mooi, maar het hout was niet zonder knoesten. Cor maakte daarom een mal voor Coesel en zo kon ze zelf de goede stukken uittekenen. Dat zou haar wat kosten sparen, zei Cor.

“De volgende dag trok ik mijn bergschoenen aan en ben ik naar de fabriek gegaan.” Al snel stond Coesel zelf ook achter de zaagmachines, vertelt ze lachend. “Cor zei tegen mij: ‘Weet u wat, die zaag is niet zo moeilijk, dat kunt u ook. En dat bespaart u weer wat geld.’” In anderhalf jaar tijd produceerde ze met hulp van Cor en zijn collega’s vierhonderd planken. Daarna was het mooi geweest en was het tijd om de productie uit te besteden, vond Coesel. Het in elkaar zetten gebeurt nu in de gevangenis in Alphen aan den Rijn. De afwerking van de randen doet ze nog altijd zelf. Want, die randen zijn het bijzondere aan de plank. Coesel: “Het maakt niet uit hoe vol de plank is, als je deze plank gebruikt valt niets op het aanrecht.”

In de rubriek Zelfgemaakt vertellen mensen hoe ze van hun ambacht hun beroep gemaakt hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden