Arbeidsconflicten

Niet betalen voor koffie op het werk, of een trui van een cliënt ‘lenen’? Pas op!

null Beeld Brechtje Rood
Beeld Brechtje Rood

Arbeidsconflicten kunnen over van alles gaan en hebben soms verstrekkende gevolgen, zoals ontslag op staande voet. Vier opvallende arbeidsrechtelijke zaken van dit jaar.

null Beeld
Beeld

Dure koffie

De werkgever had kort daarvoor nog gewaarschuwd dat diefstal tot ontslag op staande voet zou leiden. Toch kan een werknemer het niet laten: de koffie in de kantine kost weliswaar maar 20 cent, maar met een valse sleutel van de koffieautomaat haalt hij regelmatig een gratis bakkie voor zichzelf en zijn collega’s. De werkgever voegt de daad bij het woord: de werknemer vliegt eruit.

Logisch, zou je denken, maar de zaak komt toch bij de rechtbank in Den Haag. Die moet ten eerste oordelen of het ontslag rechtmatig is en bovendien of de werknemer ‘ernstig verwijtbaar’ heeft gehandeld. Dat laatste bepaalt namelijk of die werknemer ondanks alles toch recht heeft op een transitievergoeding.

Dat het om diefstalletjes van een paar centen gaat, doet voor de rechter niet ter zake: diefstal blijft diefstal. De werknemers waren bovendien kort daarvoor gewaarschuwd voor de gevolgen daarvan. Dus ja, de werknemer is terecht op staande voet ontslagen. En recht op transitievergoeding heeft hij ook niet. Heel dure koffie.

Bron: Stipt advocaten

null Beeld
Beeld

Een ‘geleende’ trui

Diefstal mag niet, maar wil je als werkgever iemand om die reden op staande voet ontslaan, dan kun je daar maar beter niet eerst een week over nadenken. Dat merkt een zorginstelling als een verzorgster wordt betrapt terwijl ze een trui van een bewoner pikt en diezelfde avond ook nog eens theedoeken van de instelling naar huis meeneemt. De trui had ze alleen maar willen lenen, verdedigt ze zichzelf eerst nog.

Drie dagen later geeft ze toe dat ze de spullen wilde stelen en zegt ze zich diep te schamen. Misschien dat het daarom nog een week duurt eer de werkgever een besluit neemt: ze wordt alsnog op staande voet ontslagen.

Dan blijkt de schaamte toch niet zo heel diep: de werkneemster vecht dat ontslag op staande voet niet alleen aan, ze eist bovendien 80.000 euro voor achterstallig salaris, een transitievergoeding en, jawel, ‘een billijke vergoeding’.

Dat de werkgever niet ‘onverwijld’ heeft gehandeld en de verzorgster direct na het gesprek heeft ontslagen, is voor de rechter reden het ontslag op staande voet ongedaan te maken. Maar gelijktijdig: stelen mag niet en kwetsbare bewoners van zorginstellingen moeten kunnen vertrouwen op het personeel. Ontslag op zich is dus wel degelijk gerechtvaardigd. Maar van vergoedingen kan geen sprake zijn, al krijgt de vrouw nog wel een paar maanden achterstallig salaris.

Bron: Hanze advocaten

null Beeld
Beeld

Het ene woord tegen het andere

Wat natuurlijk niet mag in de zorg, is bewoners van een verzorgingshuis hardhandig bij hun polsen vastgrijpen. Zelfs niet als ze niet mee willen werken aan de verzorging van een ernstige beenwond.

Dat overkomt een verzorgende bij een tegenstribbelende dementerende bewoner. Diens polsen raken er zelfs van beschadigd. Althans, dat is wat een collega ziet gebeuren. Een paar dagen later heeft de verzorgende een gesprek met haar werkgever. In het gespreksverslag staat dat de vrouw volgens eigen zeggen erkent dat ze vaker boos wordt en dat ze eerder betrokken was bij soortgelijke incidenten. Ze vliegt er meteen uit.

Duidelijke zaak. Alleen stapt ook deze vrouw naar de rechter om haar ontslag aan te vechten. Ze ontkent dat ze het letsel heeft toegebracht en komt met een heel andere verklaring. Ze wil haar baan niet terug, maar eist wel een vergoeding van 40.000 euro.

De rechter vindt dat de werkgever te veel is afgegaan op wat haar collega’s zeiden. Verder is hij te laat met de vrouw zelf in gesprek gegaan en is het verslag van dat gesprek eenzijdig en zonder overleg met haar opgesteld. Daarom kun je inderdaad niet met zekerheid concluderen dat zij het letsel veroorzaakt heeft.

De rechter verklaart haar ontslag op staande voet daarom nietig. De vrouw krijgt niet helemaal wat ze wil hebben, maar de werkgever moet flink betalen: naast achterstallig loon de wettelijke transitievergoeding én een billijke vergoeding. Al met al 28.000 euro.

Bron: Hanze Advocaten

null Beeld
Beeld

Kwestie van vertrouwen

Discriminatie wegens handicap of langdurige ziekte mag niet, maar gebeurt wel. Werknemers hoeven een chronische ziekte of handicap dan ook niet te melden, tenzij zo’n vermelding van belang is voor de betreffende functie.

Maar een werkgever die na indiensttreding alsnog ontdekt dat iemand bijvoorbeeld epilepsie heeft verzwegen, is niet altijd echt blij. Feyenoord besluit om die reden een stagiair na vier dagen weg te sturen.

De zaak eindigt niet voor de rechter, wel bij het College voor de Rechten van de Mens, dat zich moet buigen over de vraag of hier sprake is van discriminatie. Volgens de voetbalclub niet. Feyenoord vindt epilepsie een veiligheidsrisico voor de kinderen met wie de stagiair zou werken. Daarnaast ziet de club het feit dat zij haar ziekte vooraf heeft verzwegen als een vertrouwensbreuk.

Maar volgens het College heeft de club niet eens met de vrouw gepraat over de mogelijke consequenties van haar ziekte voor haar werk, en ook niet meegenomen dat ze als stagiair sowieso nooit alleen voor een groep kinderen zou staan. Conclusie: er was wel degelijk sprake van discriminatie.

Bron: Stipt Advocaten

Lees ook:

In Californië schrijven techbedrijven als Uber hun eigen wetten

Een nieuwe wet in Californië, voorgesteld én geschreven door platforms als Uber, voorkomt dat chauffeurs en bezorgers meer rechten krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden