Nelleke en Hans Boekhout uit Vleuten inventariseren de binnengekomen pakketjes.

ReportageWerk vanuit huis

Een postpunt aan huis is een vak apart. ‘Hé, jij bent toch van die pakketjes!’

Nelleke en Hans Boekhout uit Vleuten inventariseren de binnengekomen pakketjes.Beeld Werry Crone

Gangen en kasten vol met pakketten, de hele middag mensen op de stoep en een deurbel die maar blijft afgaan. Particulieren beginnen steeds vaker een pakketpunt aan huis. Een vak apart.

Barbara Vollebregt

In een razend tempo doorzoekt Hans Boekhout de pakketten in zijn gang, allemaal netjes gesorteerd op achternaam, want ‘je moet wel een goed systeempje hebben’ en ‘je bent een professional, je laat de mensen niet wachten’.

Hij tilt wat dozen op, schuift wat andere aan de kant en roept dan enigszins opgelucht “Daar hebben we ‘m!”, terwijl hij een doos van Tommy Hilfiger van een van de planken aan de wand grist. “De nieuwe schoenen”, zegt hij, terwijl hij de buurtbewoner die er op staat te wachten een extra aangezette knipoog geeft.

Boekhout runt samen met zijn vrouw Nelleke al twee jaar een pakketpunt aan huis. “Begonnen in coronatijd”, zegt Hans, die daarnaast fulltime docent horeca en gastvrijheid is op een Utrechtse mbo. Vanwege privéredenen zocht Nelleke naar werk dat makkelijk vanuit huis kon worden gedaan. En zo geschiedde. Inmiddels komt de hele buurt pakjes ophalen of inleveren bij de twee eigenaren van buurtpunt Vleuten in Utrecht.

Wat zijn de eisen voor een pakketpunt?

Fotograaf Werry Crone bezocht deze zomer verschillende particuliere pakketpunten. De meesten zijn begonnen via Homerr waarna andere pakketdiensten zich ook melden. Wie zelf een pakketpunt aan huis wil beginnen moet aan bepaalde eisen voldoen, laat Homerr weten. Iemand moet natuurlijk vaak thuis zijn maar ook een persoonlijke voordeur aan de straat hebben. Ook moet er een minimale afstand zijn tussen twee buurtpunten. De gewenste afstand hangt weer af van het pakketvolume in een gebied. Ook moet iedereen een online training volgen, dat is direct een test op representativiteit en bekwaamheid. De buurtpunten zijn volgens Homerr ook altijd gevestigd op plekken langs bestaande routes van pakketbezorgers. “Om de CO2-uitstoot en fijnstof te verlagen”, laat een woordvoerder weten.

Sterker nog, ze worden nu op straat en in de supermarkt herkend. “Hé, jij bent toch van die pakketjes!”, horen ze dan. Geweldig vinden de twee dat sociale aspect. “Moet ook wel”, legt Boekhout uit. “Voor het geld moet je dit echt niet gaan doen. Wij zijn begonnen voor Homerr en doen nu ook de pakketjes voor ViaTim, DHL, DPD, UPS en webshop Vinted. Per pakket dat we verwerken krijgen we tussen de 20 tot 30 eurocent.”

Duizenden pakjes per maand

En ze zijn niet de enige. Homerr, een in 2016 door Nederlanders opgericht bedrijf, telde vorig jaar zo'n 350 particuliere pakketpunten, nu zijn dat er 500 en voor het einde van dit jaar zullen dat er naar verwachting 750 zijn, zegt mede-oprichter Juriaan Matthijssen. “Mensen die altijd al pakjes aannamen voor de buurt weten ons te vinden. Ze doen wat ze al deden maar krijgen daar nu een vergoeding voor", zegt hij over het succes. De meeste buurtpunten aan huis worden gerund door freelancers en huismannen of -vrouwen.

Hans en Nelleke verwerken tussen de 1000 en 3000 pakketjes in de maand. Van mensen die iets hebben besteld of juist iets willen terugsturen. Vijf dagen in de week staan busjes van al die pakketbedrijven op de stoep. Van maandag tot en met vrijdag - van 16.00 uur tot 21.00 uur. De deurbel blijft maar afgaan.

Het pakketpunt van Nelleke en Tim Kohler in Vleuten.  Beeld Werry Crone
Het pakketpunt van Nelleke en Tim Kohler in Vleuten.Beeld Werry Crone

“Het is niet niks”, zegt Nelleke die - ‘zo hebben ze het een beetje afgesproken’ - verantwoordelijk is voor het inscannen van de pakjes die binnenkomen, het sorteren op naam en datum door ze te voorzien van een post-it in een bepaalde kleur die weer aangeeft hoe lang een pakket al bij ze in de gang, schuur of woonkamer ligt.

Het is nu 17.00 uur. De bel gaat om de paar minuten. En dan komt Hans in actie. “Nelleke doet meer het werk achter de schermen. En ik vind het contact met de klanten ook leuk, joh. Er komt hier echt van alles aan de deur. En dat gebruik ik ook weer in mijn lessen. Het zijn vaak goede praktijkvoorbeelden van hoe verschillend mensen kunnen reageren en hoe je de beste service kunt verlenen", zegt hij terwijl hij naar de voordeur snelt.

Openingstijden met koeienletters

En die service zit ook in de kleine dingen. Zo staat de gang niet alleen vol met pakketjes — op de planken aan de muur, in een grote tas en in de gangkast — er staat ook een ronde trommel met kleine zakjes snoep. “Voor de kinderen die met hun ouders meekomen”, zegt Hans. Zelfs aan viervoeters is gedacht. Af en toe tovert Hans een paar hondensnoepjes uit een chique groen blik.

Als het zonnig is, zoals vandaag, geniet Hans van dit werk. De praatjes met de mensen. “Net kwam er een vrouw langs waarvan de kat op sterven ligt, daar hebben we het dan even over”, zegt Boekhout. Hij komt door dit werk oude bekende, nieuwe mensen in de buurt en zelfs bekende Nederlanders tegen. Of hij die om een handtekening vraagt? Hij moet hard lachen. “Ze mogen mijn handtekening hebben. Hoe vind je die?”

En toch moeten de twee toegeven dat het niet altijd geweldig is. “We krijgen een paar cent per pakketje. En daar moet je een hoop voor doen en laten”, zegt Hans. “Ik ben al vanaf 14.00 uur bezig met het scannen en sorteren zodat we de pakketjes snel kunnen vinden als de mensen aan de deur staan”, vult Nelleke aan.

In de winter is het koud, steeds die voordeur open. En soms krijgen ze ook te maken met rare types. Meestal mensen die geïrriteerd zijn dat hun pakje er nog niet is. Of die 's morgens vroeg of 's avonds laat nog aanbellen ook al staan de openingstijden met koeienletters op zowel het keukenraam als de schuurdeur geplakt. “Ze proberen het gewoon”, zegt Nelleke.

Geen zuivere koffie

Dan moet je goed je grenzen aangeven, weet Hans. Goed contact met de chauffeurs van de pakketdiensten is ook goud waard. “Er was hier wel eens een man die een paar keer wat bestellingen kwam ophalen, enkele seconden nadat er pakketten bij ons afgeleverd waren. Dat is verdacht want voordat wij die inscannen kan zo iemand helemaal niet weten dat het al bij ons is aangekomen”, legt Hans uit.

“Een chauffeur vertelde ons dat we geen pakjes meer voor die man moesten aannemen, volgens hem was het geen zuivere koffie. En toen heb ik tegen die meneer gezegd dat ik in de toekomst geen pakketten meer voor hem heb”, vertelt Hans. En dat kan gewoon. “We zijn eigen baas en mogen pakjes gewoon weigeren”, vertelt hij. De man in kwestie staat op een zwarte lijst die de twee voor zichzelf bijhouden.

Nelleke en Tim Kohler hebben een heel systeem om de pakketten te ordenen. Beeld Werry Crone
Nelleke en Tim Kohler hebben een heel systeem om de pakketten te ordenen.Beeld Werry Crone

Zulke problemen zijn uitzonderlijk, zegt Nelleke die — terwijl Hans de volgende klant helpt — aan de eettafel de haren verft van een vaste klant genaamd Ilse. “Ilse verkocht een jaar geleden alle babykleding van haar zoontje omdat ze in verwachting was van een dochter. Op een gegeven moment kwam ze hier drie keer per dag aan de deur om nieuwe kleding te versturen naar online kopers”, herinnert Nelleke zich. Ilse ging van vaste klant naar kind aan huis en is hier nu heel vaak samen met haar twee kinderen die Nelleke en Hans al als bonus-opa en -oma zien.

Nelleke glundert als ze er over vertelt. En lacht als een van de kinderen een bakje chips op de grond laat kletteren en verbouwereerd naar het bakje blijft kijken. Ondertussen is het piektijd voor Hans die de woonkamer niet meer in komt maar pakket na pakket inneemt of afgeeft aan buurtbewoners die op de fiets of met de auto komen aansnellen.

Hij attendeert mensen die met de auto komen er wel op de straat niet te blokkeren en even netjes te parkeren. “De buurman komt straks ook thuis en die moet hier geen last van ondervinden. Dat vind ik heel belangrijk", legt hij de foutparkeerders uit.

Tot nu toe zijn daar nog geen klachten over binnen gekomen, gelukkig. Er was wel een omwonende die last had van het geluid van hun deurbel — zo eentje waar een camera in zit zodat de twee kunnen zien wie er aan de deur staat — die bel ging namelijk niet alleen binnen af maar maakte ook buiten geluid. Hans heeft er ‘met een programmaatje’ meteen voor gezorgd dat de bel buiten geen herrie meer maakt.

Droogrekken en zware pakketten

Het is 17.30 uur als buurtbewoner Hans den Hartog komt aanzetten met een in plastic verpakt wasrek die bijna net zo groot is als hijzelf. “Ik heb een klein pakketje voor je”, zegt hij met een grijns. “Jij denkt: het is lekker weer ik heb een droogrek nodig?”, vraagt Hans. Den Hartog knikt. Maar het is de verkeerde dus moet het rek terug naar de verzender.

Den Hartog is te spreken over het buurtpunt, hij is hier al een paar keer eerder geweest. “Fantastisch dat mensen dit aan huis doen. Vooral ook omdat je hier pakjes kunt ophalen en versturen tot 21.00 uur. Terwijl dat bij de Hema in de buurt maar tot 18.00 uur kan en dat halen de meeste mensen die uit hun werk komen niet. Dit is dan ideaal”, zegt hij.

Elsbeth Hogendoorn in Polsbroek. Beeld Werry Crone
Elsbeth Hogendoorn in Polsbroek.Beeld Werry Crone

Via een van de vele apps op zijn telefoon scant Hans het wasrek, dat hij daarna in zijn gangkast zet. Als Den Hartog is verdwenen legt hij uit dat hij hele grote of hele zware pakketten wel eens weigert aan te nemen. Om zich niet te vertillen of om te voorkomen dat het te vol staat.

Wat de twee ook door schade en schande leerden was het uitvogelen van de perfecte openingstijden. “We waren in het begin al vanaf 10.00 uur open. Dat bleek niet rendabel. Nelleke: “Dan ben je de hele dag thuis terwijl veruit de meeste mensen hun pakketje aan het einde van de middag komen halen.” Of ze dit willen blijven doen? “Zolang we het leuk vinden”, zegt Hans. “Maar als we er klaar mee zijn kunnen we ook zo weer stoppen.” Hij wil nog iets zeggen maar voordat hij aan zijn zin kan beginnen gaat de bel weer. “Je went er aan", zegt hij lachend en is dan weer verdwenen.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden