Dolfijnenjacht

Woede om massale dolfijnslachting op Faeröer eilanden

De baai bij de Faeröer eilanden kleurt rood van het bloed als gevolg van de massale slachting van grienden. 
 Beeld AP
De baai bij de Faeröer eilanden kleurt rood van het bloed als gevolg van de massale slachting van grienden.Beeld AP

Een massale griendenjacht op de Faeröer-eilanden zorgt voor veel ophef onder dierenactivisten, maar ook onder vissers en de lokale bevolking. De bloedige traditie lijkt toe aan een structurele hervorming of afschaffing.

De smalle baai van Skálabotnur, normaal gesproken een oase van rust, kleurde op de avond van 12 september bloedrood. Het waren ditmaal niet de papegaaiduikers, de ruige zeerotsen of de steile kliffen die de aandacht van de buitenlandse media trokken, maar de oneindige rij levenloze grienden die op het strand naast elkaar lagen.

Tijdens de Grindadráp, Faeröers voor griendenjacht, werd dit jaar een recordaantal van 1428 van deze dolfijnen om het leven gebracht. De vangst van dit weekend is de grootste in de geschiedenis van de eilandengroep, die als autonome regio bij het Deense koninkrijk hoort en halverwege tussen Noorwegen en IJsland ligt. De laatste jacht van vergelijkbare grootte vond plaats in 1940, toen werden 1200 grienden gedood.

Traditie of barbaarse marteldood?

De griendenjacht betekent veel voor de bewoners van Faeröer. Voorstanders noemen de traditie een belangrijk onderdeel van de Faeröerse culturele identiteit en claimen dat de jacht een duurzame manier is om voedsel uit de natuur te halen. Het gebruik stamt uit de negende eeuw toen de Vikingen zich op de eilandengroep vestigden. De jacht begint vaak spontaan, als een visser een groep grienden spot. Met boten vormen de dolfijnenjagers een halve cirkel om de groep en drijven hen de baai in, waar de dieren met messen in de kop worden gestoken.

De Deense overheid probeert de jacht te reguleren: dolfijnenvangers moeten een training doorlopen, de slacht mag alleen plaatsvinden op gecertificeerde stranden en alleen de lokale gemeenschap mag de jacht organiseren. Na afloop wordt het vlees verdeeld tussen de families die deelnamen en de overschotten worden aan de lokale bevolking gegeven.

Sea Shepherd, een non-profitorganisatie die al jaren actief is op de eilanden, vindt de jacht wreed en onnodig. Rob Read, algemeen directeur van de organisatie, stelt dat de griendenjacht, die nu met hypermoderne boten en jetski’s wordt gevoerd, ‘niets meer is dan een sport vermomd als traditie.’

‘We hadden beter moeten weten’

De kritiek kwam ditmaal niet alleen uit de hoek van dierenrechtenorganisaties. Ook de lokale vissers zijn niet blij met de uit de hand gelopen actie. Heri Petersen, hun voorman, vertelde de lokale nieuwssite In.fo dat hij geschokt was. “De dolfijnen lagen veel te lang op het strand voordat ze werden gedood. Ze kronkelden van pijn.”

Olavur Sjurdarberg, de voorzitter van de Faeröerse vereniging van walvisjagers, gaf tijdens een interview met de BBC toe dat de omvang van de slachting buitensporig was. “Het was een grote fout. De dolfijnengroep werd eerst op tweehonderd geschat. We hadden beter moeten weten. De meeste mensen zijn nu in shock over wat er is gebeurd.” Toch zijn er geen wetten overtreden volgens Sjurdarberg. De lokale autoriteiten hadden de vangst goedgekeurd.

Desondanks kunnen de getallen van dit weekend niet onder het de regels van ‘subsistence whaling’ worden verdedigd; bij die regeling worden uitzonderingen gemaakt voor inheemse bewoners, die op walvissen of dolfijnen mogen jagen om in hun eigen onderhoud te voorzien.

Een bewoner van de eilandengroep vertelde de Deense krant Ekstra Bladet dat de lokale bevolking van Faeröer – ongeveer 50.000 mensen – nooit de nu gevangen hoeveelheid dolfijnenvlees zou kunnen consumeren. “Ik verwacht dat de meeste dolfijnen bij het vuil zullen eindigen, of in een gat in de grond belanden.”

De publieke opinie lijkt door het voorval te zijn veranderd. Een peiling van de omroep Kringvarp Foroya wijst uit dat meer dan de helft van de inwoners van Faeröer nu vindt dat de dolfijnenjacht moet stoppen. Daarmee lijken de dagen van ‘het stierenvechten van het hoge Noorden’ geteld.

Lees ook:

De Faerøer-eilanden zijn groen, groener, groenst.

Bekijk op een donkere winteravond eens een landkaart in de atlas of op een tablet.Je kunt zomaar de veerlijn tussen IJsland en Denemarken ontdekken, die een stop maakt op de Faerøer-eilanden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden