Interview

Wiebe Wakker en zijn VW reden duizend dagen lang van het ene stopcontact naar het andere

De batterij van zijn elektrische Volkswagen heeft een bereik van 200 kilometer. Toch kwam Wiebe Wakker op zijn wereldreis door Europa en Azië zelden stil te staan. Overal dook hulp op.

Een reis naar de andere kant van de wereld in een volledig elektrisch aangedreven auto - en geen cent te makken. Wat zou dat mooi zijn, dacht Wiebe Wakker half maart 2016. Deze week bereikte hij in Australië een wereldrecord: duizend dagen op pad in zijn elektrische VW Golf Variant. Het wás mooi, dankzij de hulpvaardigheid van de mensen in de 33 landen die hij doorkruiste. Maar is de wereld wel klaar voor elektrisch rijden?

Met welke gedachte ging u duizend dagen geleden op pad?

Wiebe Wakker: “Het is begonnen als een afstudeerproject aan de opleiding event management aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Van daaruit is mijn droom ontstaan om een reis met een missie te organiseren - het promoten van elektrisch rijden. Het resultaat was het project Plug Me In, waarbij ik via mijn website mensen oproep om mij een slaapplek, een ontbijt en natuurlijk een laadpaal of stopcontact aan te bieden. Mijn route werd dus bepaald door de aanbiedingen die ik kreeg

“Zo werd ik eerst naar Italië geleid, vervolgens naar de Noordkaap, toen via het oosten van Europa naar Turkije en van daaruit naar het Midden-Oosten, India en Zuidoost-Azië. Nu zit ik in Queensland, Australië, en nader ik het einde van mijn reis. De gedachte waarmee ik vertrok was niet alleen een duurzame, maar ook een sociale. De wereld zien, mensen ontmoeten, het avontuur, het onbevangene.”

Is die verwachting uitgekomen?

“Ik vreesde vooraf dat ik heel wat keren in een auto met een lege batterij zou moeten overnachten. Dat is uiteindelijk amper gebeurd. Al voor ik vertrok had ik 180 aanbiedingen van mensen die me graag wilden helpen, tot in Bagdad aan toe. Het viel me op dat de mate van gastvrijheid in Azië vele malen groter is dan hier. Toen ik in Turkije aankwam met mijn auto in een klein dorp op het platteland, kwamen ze meteen met thee aan en werd ik ontvangen als een goede vriend. Ik sta nu een stuk positiever in het leven sinds ik heb ervaren dat mensen wel degelijk bereid zijn elkaar te helpen.”

U bent onderweg ook bij heel wat hooggeplaatste personen op de koffie geweest.

“Ik heb net nog geluncht met de minister van transport van Queensland. Ik werd op mijn reis vaak uitgenodigd. Bij sjeiks, ministers, burgemeesters... Zelfs door een Nederlandse jongen die is getrouwd met een Maleisische prinses. Ongetwijfeld deden ze die uitnodigingen ook om te laten zien dat ze met duurzaamheid bezig waren, maar meestal is het toch wel omdat ze mijn reis een mooi initiatief vinden. Tijdens de reis heb ik ook sponsors gevonden waardoor ik kosten, zoals voor het verschepen van de auto naar Australië, kon dekken.”

Hoe is het gesteld met het internationale netwerk voor laadpalen? Is de wereld klaar voor elektrisch rijden?

“Absoluut niet. Zeker niet in Azië. Van de 33 landen die ik bezocht, zitten de meeste nog in de pilot-fase, het experimentele. In landen als Iran, Oman en Oost-Timor was geen laadpaal te bekennen.

“Daar moest ik het echt hebben van de elektriciteit die de mensen mij thuis aanboden. Het is dankzij die mensen dat ik niet eens zo vaak zonder stroom heb stilgestaan.

Ik denk dat ik op weg naar Australië twee keer met een lege batterij heb gestaan en hier in Australië acht keer. Dan sta je in de woestijn.”

U reed in een elektrisch aangedreven VW Golf Variant met een bereik van 200 km. Dat is ook niet veel.

“Soms moest ik een etappe afleggen van meer dan 200 kilometer, zoals toen in de woestijn. Die was 255 kilometer. Dan ga je rekenen, kijken wanneer de wind goed staat, zachtjes rijden om de batterij te sparen.

“Ik heb 12 uur gewacht tot ik de wind in de rug had en ben uiteindelijk 20 kilometer voor mijn bestemming gestrand. Dan is het een kwestie van het laatste stukje gesleept worden.

“Avontuurlijk, toch? Zo werd mijn bereik-angst mijn bereik-opwinding.”

Goed. U heeft ervaren dat de wereld nog lang niet kaar is voor elektrisch rijden. Wat moet er nu gebeuren?

“Eigenlijk is het heel makkelijk. Stroom is overal, het is alleen een kwestie van laadpalen neerzetten. Alleen voor snelladers is sterkere stroom nodig, dat is voor armere landen lastig. Maar zelfs India heeft grote plannen.

“Het is een revolutie waarin we zitten en die is onomkeerbaar. Je verliest als autofabrikant geld als je nu nog investeert in brandstofmotoren.

“Op een gegeven moment rijdt de hele wereld elektrisch, zeker als de auto's betaalbaar worden en het bereik hetzelfde wordt of zelfs groter dan dat van een auto met een brandstofmotor.”

Gaat u nu op dezelfde manier weer in duizend dagen terug?

“Nee, Sydney is de finish. Dan is het na drie jaar van huis te zijn geweest welletjes. Ik vlieg en de auto gaat met de boot terug.”

Lees ook:

De laadpaalstrijd laat zien: elektrisch rijden heeft al gewonnen

Wie nog twijfelt of elektrisch rijden het gaat winnen van benzine- en waterstofauto’s, hoeft alleen maar naar de strijd om de laadpaal te kijken. Van Tesla tot BMW, van Shell tot BP, van E.On tot EDF en van Fastned tot Chargemaster: iedereen stort zich op de ‘stroompomp’. Uiteindelijk wint de consument.

Douches en laadpalen moeten de automobilist de fiets op lokken

Staatssecretaris Van Veldhoven wil 200.000 forenzen uit de auto halen en op de fiets zetten. De meeste winst valt te behalen op ritten van 1 tot 15 kilometer. Bijna de helft van de reizigers pakt daarvoor de auto, een derde de fiets.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden