Renske JonkmanBeeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

Wat eet ik uit mijn moestuin als de schappen leeg zijn?

In tijden van quarantaine bekijk ik de moestuin toch met andere ogen. Wat valt hier nog te eten als de schappen van de supermarkt leegraken? Snijbiet zie ik, dat groeit permanent de hele winter door, hoewel het nergens naar smaakt. De rijen prei zijn eindelijk goed van formaat. Maar dat is hooguit nog een week eten, misschien twee. Dan houdt het wel op.

Ergens in het midden staat nog een slappe stengel rabarber, daar valt niks van te maken, net als het aardbeienbed dat compleet verzopen is na zes maanden onafgebroken regen; het is sowieso een zompige, drijfnatte ellende, die moestuin van ons. Zelfs van de spinazie die ik een paar weken terug heb ik ingezaaid, staan maar een paar armetierige plukjes omhoog, amechtig watertrappelend tussen de plassen. Nee, mocht daadwerkelijk de honger uitbreken dan staan we er slecht voor.

En dan wonen we nog wel op het platteland! Wat rest zijn de eieren van onze kippen – misschien kunnen we zelfs een paar kippen slachten, als we maar wisten hoe – en dan is daar natuurlijk de verse melk van mijn schoonfamilie, ze kunnen wellicht wat glazen melkflessen bij de voordeur achterlaten, zoals de melkboer vijftig jaar geleden dat ook deed. Verse aardappels kopen we bij de enige biologische boer in het dorp, een zak van 5 kilo voor een paar euro, betaald via de houten brievenbus, wat ook nog eens heel hygiënisch is.

Mijn dochters laat ik werken op het land, net als de kinderen vroeger 

Bovendien zijn onze kinderen de komende drie weken thuis, denk ik ineens verheugd. Niks geen somme-tjes maken of dictee in muffe slaapkamers, maar werken op het land, net zoals de kinderen vroeger deden. Daar worden ze vast niet slechter van, wat eelt op de handen kweken. En onze moestuin kan er alleen maar van opknappen.

“Schoffelen, onkruid wieden, rode kool en doperwten inzaaien”, leg ik ze ’s ochtends aan de ontbijttafel voor. Ze kijken me lelijk aan. “Ik wil met mijn nieuwe Lego Friends spelen”, zegt mijn oudste dochter, die een dag daarvoor haar verjaardag in sociaal isolement heeft gevierd, vanwege een koortsige jongste. “We moeten toch eten?” probeer ik nog.

Maar ja, zij weten net zo goed als ik dat aan het eind van de week de bestelbus van onze grootgrutter toch wel voor de deur staat, alles netjes in plastic verpakt en in één klik online besteld. Dus zaai ik aan het einde van de dag de rode kool zelf maar in, want je weet maar nooit.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden