Column

Voor het eerst sterft er iemand met wie ik Wordfeud speel. Dat is nogal confronterend

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Ik heb de nieuwe Herr Arnoldy afgebeld. Erwin. Hij zou vandaag of morgen hout leveren, afhankelijk van het weer. Hij vond dat absoluut geen probleem, natuurlijk kan dat ook over anderhalve week. En ja, tegen die tijd nog eens bellen en het weer in de gaten houden. Ik ben waar ik niet wil zijn. Of anders: ik had niet bedacht in Amsterdam te zijn. Maar soms gooit het leven roet in het eten. Of, in dit geval, de dood. Een crematie waar ik heen moet en wil. Maar door die anderhalf uur op een donderdagnamiddag, loop ik een week in de Eifel mis.

Zo soms wreekt het zich toch echt, geen rijbewijs hebben. Ik heb onlangs al veel te lang in treinen gezeten, naar en van Berlijn, met omleidingen en vertragingen. En op de een of andere manier is de mooie aansluiting die er altijd was op mijn reis naar station Densborn verdwenen. Köln Hbf is zo'n beetje de laatste plaats ter wereld waar ik langer dan een uur wil zijn. Kortom: het heen en weer reizen voor twee dagen daar zag ik niet zitten. Met als gevolg dat ik - vanwege twee nachten in Dublin komende week - er zomaar bijna een maand niet ben.

Niet het grootste probleem 

De tulpen, ik schreef er vorige week al over. Die zijn eigenlijk niet het grootste probleem, die malen er niet om dat ze eind november de grond in gaan en bovendien heb ik nu langer de tijd om te bedenken wáár ze zullen komen. Feitelijk is er helemaal geen probleem. Dat enkele graadje vorst overleven de winterbinnenplanten wel. Waar ik zin in had, was een tijdje in de schrijfkamer te zitten, met de houtkachel aan. Een hoofdstuk te schrijven voor het boek waar ik aan werk, een hoofdstuk over een tuin die in winterrust gaat. Iets kalms en beschouwends, het is immers herfst.

Het is voor het eerst dat er iemand sterft met wie ik Wordfeud speel. Dat is nogal confronterend. Dood, maar virtueel gaat alles verder. Wim stond voor, dat gebeurde niet vaak. Hij zal er tevreden mee zijn geweest. Elke keer bij het openen van het spel op de iPad waren er meer uren verstreken sinds ik mijn laatste woord legde. Het is idioot, maar ik hoopte toch steeds dat hij gewoon iets zou leggen. Na 72 uur was de tijd op. Wim haakte af stond er. Nou, Wim haakte al veel eerder af. Zo'n spel weet van niets, zo'n spel kan niet nadenken, zo'n spel heeft geen gevoel. Al die geestprofielen op Facebook! Al die steeds langer zwijgende accounts op Twitter! Het is tegenwoordig vrijwel onmogelijk werkelijk te verdwijnen van de aardbodem.

We hadden doodnormale woorden gelegd, 'kromt', 'drinken', 'peen', 'gelag'. En door het afhaken van Wim heb ik dan wel gewonnen, maar de stand is en blijft 291 punten voor hem en 287 voor mij. Eigenlijk won hij dus toch. Het laatste woord dat ik legde was 'hu'.

Het archief van deze rubriek vindt u hier. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden