ColumnRenske Jonkman

Vergenoegd kruis ik alle werk-, borrel- en speelafspraken door

Renske JonkmanBeeld Loek Buter

Op zo’n honderd meter social distance zaait mijn schoonvader het weiland in. Eindelijk kan het landje aan de oostzijde worden ingezaaid dat – na alle sloopwerkzaamheden aan de stal afgelopen winter – vooral uit bagger bestaat. Met de hand strooit hij het grasmengsel terwijl op zeven kilometer hoogte het monotone gebrom van een vliegtuig klinkt, zo goed en wel het énige vliegtuig deze middag. Verbaasd kijken we omhoog alsof de geallieerden ons komen bevrijden.

Toch is met de gedwongen ophokplicht verder alles zo goed als hetzelfde gebleven. Elke ochtend werk ik in quarantaine in mijn schrijfhuisje, hoor de kippen in hun hok ruziemaken en in de verte het geblaf van de bouvier van de buren. Tijdens mijn ‘pauzes’ loop ik in het land, tussen de rijen Japanse haver door, en groet de buurman die op zeker vijfhonderd meter afstand in zijn trekker zit. Enige afstand is ons niet vreemd.

Eenmaal terug achter mijn bureau kruis ik vergenoegd alle werk-, borrel- en speelafspraken door. Normaal glorieer ik zodra het sociale leven stilvalt, en dat is ook nu het geval.

De kinderen zijn onze leermeesters

Intussen zijn de kinderen wel de hele dag thuis. Via een vrienden-app-groep zag ik al strikte dagschema’s voorbijkomen, inclusief ‘educatieve schermtijd’, maar het leek me beter voor iedereen om daar ver weg van te blijven. Dus liggen ze – na de paar verplichte schoolopdrachten – de rest van de dag op hun rug liedjes te zingen op de trampoline. Of verdwijnen in een urenlang rollenspel naar een subtropisch regenboogeiland waar enkel eenhoorns regeren. ‘De ware ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar kijken met nieuwe ogen’, schreef Marcel Proust al in ‘La Prisonnière’. 

De kinderen zijn onze leermeesters. Vanaf de trampoline roepen ze naar hun opa die nog altijd honderd meter verderop loopt, met losse hand het weiland inzaaiend. Op hun rug kijken ze hoe de wolken overwaaien. Nog altijd nergens een vliegtuig te bekennen. De blauwe hemel is leeg en verlaten.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden