Jelle's Weekdier

Selfie met hond of kat, okay. Maar met een jaguar?

De jaguar Beeld Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Wat is dat toch steeds, dat gedoe met wilde dieren? Er kwam deze week op twitter een filmpje voorbij van een dame die liggend in de sneeuw een naast haar liggende grizzlybeer aardbeien voerde uit een schaaltje. Alsof ze naast haar hond lag en hem brokjes toestak. 

Ervan uitgaande dat het filmpje geen trucage was, en daar zag het niet naar uit, was het schokkend. De beer had een muil waarmee hij het hoofd van de trots glimlachende vrouw als een rijpe klapbes zou kunnen verbrijzelen.

Toen het opgezette geraamte van olifant Ramon die jarenlang in de Rotterdamse Diergaarde Blijdorp had geleefd in Het Natuurhistorisch aldaar was onthuld, meldde zich een dame aan de balie van het museum. Zij had, zo zei ze, altijd een bijzondere band met het dier gehad en wilde die wederzijdse (!) genegenheid graag op gepaste wijze voltooien door ‘nog even samen met Ramon’ te kunnen zijn. Het werd haar toegestaan, ze mediteerde vijf minuten bij het kolossale skelet, en vertrok. Daar had niemand last van. In diezelfde dierentuin hadden we ook ooit de beroemde ‘affaire’ van Bokito, die een vrouw die hem adoreerde iets te enthousiast wilde inlijven in zijn harem. Dat liep maar net goed af; met Bokito gaat het sindsdien prima. En nu was er een vrouw die ergens in de VS een selfie wilde maken met een jaguar. Dat liep niet goed af; nou ja, ze leeft nog wel maar was flink toegetakeld.

Bespottelijke drang

Nog afgezien van de vraag of het toeval is of niet dat het in al deze gevallen om vrouwen ging, en ook van de vraag waar die bespottelijke drang om telkens selfies te willen maken vandaan komt (over beide vragen moeten psychologen zich maar het hoofd breken), vraag ik me af hoe het komt dat we (lees: de intelligent geachte diersoort Homo sapiens) het onderscheid tussen wilde dieren en gezelschapsdieren niet meer zien. Een grizzlybeer, een olifant, een gorilla en een jaguar zijn toch niet de hond of de kat? Twee van de vier betreffen bovendien grote roofdieren waarvoor we een gepast ontzag zouden moeten hebben, en de andere twee zijn dusdanig groot en sterk dat er in geval van een conflict geen schijn van kans is het te overleven.

Jaguars leven in Midden- en Zuid-Amerika en zijn daar de grootste katachtigen; de soort is al in 1758 door Linnaeus beschreven, die daaraan toevoegde: ‘Habitat in America meridionali’, zuidelijk Amerika dus. In de praktijk komen ze noordwaarts tot in de zuidelijke VS voor. Jaguars kunnen een kop-romplengte van 1,80 meter bereiken en wel honderd kilo zwaar worden; het zijn dus geen kleine jongens! En het zijn echte carnivoren; ze eten eigenlijk alles wat leeft, van tapirs tot ratten met een voorkeur voor herten en peccari’s. Een mens zullen ze ook wel lusten. Jaguars hebben een fraaie vlektekening, net als de luipaarden waar ze vaak mee worden verward. Voor de jaguar die de domme selfiemaakster greep, heeft het voorval geen consequenties. Een jaguar die in een dierentuin moet leven, lijkt me al genoeg gestraft.

Jelle’s weekdier

Jelle Reumer is paleontoloog. Voor Trouw bespreekt hij iedere week een dier dat het nieuws haalt. Lees hier eerdere afleveringen van Jelle’s Weekdier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden