Jelle’s Weekdier Merinoschaap Chris

Schaap Chris was een wilde wolk op poten

‘We hebben hartverscheurend nieuws. Het schaap Chris is heengegaan. We zijn geschokt door het verlies van deze lieve, wijze en vriendelijke ziel. Chris staat bekend­­ als wereldrecordhouder van de zwaarste vacht ooit. Maar hij was zo veel meer dan dat, zo heel veel meer, en we zullen ons hem herinneren om alles wat hij was, iemand – en niet iets – die er mét ons was, niet voor ons. Rust zacht, lieve Chris.’

In deze voor een dier wel uitzonderlijk menselijke bewoordingen werd deze week de dood bekendgemaakt van het merinoschaap Chris. Ik wist niet van zijn bestaan, maar wellicht komt dat doordat­­ Chris helemaal in Australië woonde. Sinds 2015 leefde het dier in Little oak farm animal sanctuary, een opvangcentrum voor bejaarde boerderijdieren. In dat jaar was hij verwilderd aangetroffen met een uitzonderlijk dikke vacht van schapenwol.

Chris zag eruit als een wolk op pootjes, zo’n wollige wolk die je soms in stripverhalen of cartoons tegenkomt als de hemelse verblijfplaats van overledenen. Er was eigenlijk, behalve vier paar hoefjes en een neus, niets anders te zien dan een enorme baal wol. Die woog maar liefst 41,1 kilo, zo bleek nadat een schapenscheerder er zijn tondeuse op had losgelaten. Deze scheerder, een zekere Ian Elkins, had vier helpers en twee scheerbeurten nodig­­ om zich een weg door de wolk te banen. Die meer dan veertig kilo bleek een absoluut wereldrecord dat Chris, die zich daar vast niet van bewust was, overnam van een Nieuw-Zeelands schaap dat eerder eens een vlies van 28,9 kilo had afgestaan. De vondst van die ruim veertig kilo zware vacht was destijds wereldnieuws; van The Washington Post tot BBC en CBS berichtten erover.

Aanhankelijk boerderijdier

Scheerder Elkins had na de ontdekking geconstateerd dat het schaap in het wild niet zou hebben kunnen overleven. Desalniettemin had Chris het er vermoedelijk al zes jaar uitgehouden, want zo lang is hij niet geschoren. Het schaap zal ongetwijfeld zijn verdwaald, zijn kwijtgeraakt door de herder­­ en heeft zich daarna met succes in het wild gehandhaafd. Hij werd alleen niet geschoren­­. Nadat­­ hij na al die jaren was gevonden en van zijn wol ontdaan, bleek hij zich te ontwikkelen tot een aanhankelijk boerderijdier, dat iedere ochtend trouw kwam aanhuppelen voor het ontbijt.

Het voorval roept wel gedachten op over het verschil tussen wilde en gedomesticeerde dieren. De mens treedt bij het doorfokken van rassen op als een arrogante schepper en creëert daarbij vormen­­ die zich alleen met menselijke hulp en in een kunstmatige omgeving kunnen handhaven. Ik kan me althans niet voorstellen dat dikbilkoeien, hangbuikzwijntjes, dwergchihuahua’s, hangoorkonijnen en merinoschapen zich in de wildernis tijdens de strijd om het bestaan kunnen handhaven. Bij sommige soorten lukt dat nog wel; huiskatten, soepeenden en de meeste konijnen kunnen weer verwilderen, maar die zijn nog niet zo ver doorgefokt dat ze feitelijk wanstaltig zijn geworden. Want wanstaltig is het. Dat Chris het toch nog zes jaar heeft volgehouden, mag als een wonder gelden. Hij zal het af en toe wel warm hebben gehad in zijn dikke bontjas.

Jelle Reumer is paleontoloog. Voor Trouw bespreekt hij iedere week een dier dat het nieuws haalt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden