Deeleconomie

Robert Visscher: Wij delen echt álles

Beeld Martijn Gijsbertsen

Delen klinkt als de ultieme kerstgedachte. Maar is delen altijd iets fijns? We verzamelden ervaringen met het delen van vrienden, auto’s, verhalen, foto’s en eten. Robert Visscher doet al enige jaren driftig mee aan de deeleconomie. Voor zijn gezin was de stap naar een deelauto vanzelfsprekend. Net als het delen van hun tuin, huis en nog veel meer spullen.

Precies een jaar geleden stopte onze auto er definitief mee toen we een kerstboom wilden ophalen. De kerstmuziek schalde door de geluidsboxen, maar de motor sputterde alleen nog een beetje en deed verder niks meer. De kerstboom ging in de bakfiets en even later nam de sloper de auto mee. We twijfelden al langer of we nog wel een wagen nodig hadden. We wonen vlakbij het centrum van Rotterdam, doen veel op de fiets en er is prima openbaar vervoer in en om de stad.

Toch wilden we niet helemaal zonder bolide. Jaarlijks gaan we op vakantie naar Schiermonnikoog met onze zonen van 5 en 8 en met het ov is dat haast niet te doen vanuit de Randstad. Ook wilde ik nog steeds uitwedstrijden van mijn favoriete club FC Groningen bezoeken, vaak mag dat alleen met een auto. De oplossing kwam van mijn vader. Ook hij deed steeds minder met zijn wagen en wilde deze wel delen.

We zijn nu een jaar verder en delen alle kosten van de auto en geven elke maand door wanneer we de auto nodig hebben. Dat scheelt flink in de portemonnee en we hebben beiden nog steeds de beschikking over een wagen. Conflicten zijn er niet. Wanneer we allebei de auto nodig hebben, praten we erover en kijken of er andere opties zijn. Kun je met de trein of carpoolen? Dat gaat tot nog toe altijd goed. De auto is een van de vele dingen die wij als gezin delen.

Peerby en groepsapps

Drie jaar geleden publiceerde ik al met mijn vrouw het boek ‘Delen doe je zo’ waarin we onze ervaring met dit onderwerp beschreven. Voor dat boek dompelden we ons onder in de deeleconomie: van gereedschap tot tuin, van autoritten tot kinderbedjes; alles deelden we en we leerden een buitenlandse vrouw Nederlands.

Sinds dat boek zijn we niet gestopt. Delen is onderdeel van ons leven. Dat merkten we ook toen we eerder dit jaar verhuisden. We hadden een huis waarbij we een deel van de tuin gemeenschappelijk hadden met buurtgenoten. De laatste meters werden gezamenlijk gebied, zodat iedereen eenvoudig bij elkaar de tuin in kon lopen. Dat zorgde voor veel meer contact tussen de buren en ook de kinderen konden makkelijker bij elkaar spelen. Toen we een nieuwe woning zochten, wilden we dat graag weer en keken dus niet alleen naar de ligging en het aantal kamers. We kochten een huis op het Rotterdamse schiereiland Katendrecht, waar je via een hek in de tuin uitkomt op een gezamenlijk pad en twee pleintjes. Daar voetballen de kinderen, steken ouders de barbecue aan en drinken buren af en toe samen een drankje. Je kent op die manier je buren veel beter, waardoor je meer plezier beleeft aan je woonplek.

Mede door die ontmoetingen werd spullen delen een stuk vanzelfsprekender. Jaren geleden was vooral de site ‘Peerby’ handig om bijvoorbeeld een boor of partytent te delen met buurtgenoten. Dit platform brengt mensen die spullen hebben en zoeken met elkaar in contact. Maar sinds Peerby de mogelijkheid geeft om geld te vragen voor het uitlenen, is het sociale aspect flink verminderd. Wie bezit, is dan altijd in het voordeel en het draait ineens om (ver)huren en geld verdienen. Gelukkig is Peerby helemaal niet meer nodig. Door de groei van buurtapps en Facebookgroepen leen je zo spullen van buurtgenoten, merkten we. Zoals de grasmaaier, tuinhark, schroevendraaier of een extra lange ladder. Spullen die je een keertje nodig hebt en niet direct wilt aanschaffen.

Mok wordt niet gedeeld

De afgelopen jaren probeerden we ook nieuwe dingen uit, waaronder huizenruil. Daar was het eerder niet van gekomen, omdat we ons oude appartement nog aan het opknappen waren. We ruilden met mensen in het Italiaanse Bergamo, Ierse Dublin en het Canarische Eiland Gran Canaria via de website van Homeexchange. Het grote voordeel is dat je veel minder geld uitgeeft en in grotere woningen verblijft. We ruilden telkens met mensen met kinderen, waardoor er lekker veel speelgoed voor onze jongens was. Zij hadden leuke dingen om mee te spelen en wij hoefden minder mee te sjouwen.

Daarnaast kregen we veel goede tips waar je het beste kunt eten, en ontdekten bezienswaardigheden die minder bekend zijn. Gran Canaria is heel toeristisch, maar dankzij de huizenruil kwamen we op rustige, prachtige stranden terecht. Niet alles ging overigens goed. Zo konden we na een ruil onze koekenpan weggooien omdat iemand een vork in plaats van een spatel had gebruikt tijdens het koken en de bodem kapot had geschraapt. Dat soort dingen horen erbij. Het vergt ook vaak net even wat meer geregel en tijd dat delen. Zoals een huizenruil uitgebreid doorspreken, een schema maken wanneer je de auto nodig hebt of samenwerken om de gemeenschappelijke tuin schoon te houden. Maar dat is het waard. Want het levert veel waardevols op. Je bespaart geld en doet vooral veel nieuwe contacten en ervaringen op.

Er is eigenlijk niets in huis dat niet gedeeld mag worden. Op drie mokken na. Die heb ik gekocht in mijn studententijd, ik had er toen voor gespaard, ze waren best duur. Ze hebben een cartooneske decoratie; het was een speciale editie die ik per se wilde hebben. In een huis waarin twee kinderen groot worden blijft niet veel heel, dus is het zo’n beetje het oudste dat ik bezit. Als we ons huis ruilen met een buitenlands gezin verstop ik die achter in de kast, zodat ze ze niet zullen gebruiken. Verder lijkt het me onpraktisch om onze fietsen te delen. Maar dat hoeft ook niet, die heeft iedereen.

Meer deelverhalen: 

Ex-expat Hagar Jobse schrijft over vrienden delen.

Expats weten het al lang. Nederlanders zijn niet zo makkelijk in het delen van vrienden en hun kringetje opengooien. Dat viel journalist Hagar Jobse (32) ook op toen ze na vijf jaar Madrid terugkeerde. Hier houden we vrienden strikt gescheiden. Ongezellig, vindt ze. Of biedt het toch voordelen?

Marjolein Heemstra wil haar verhalen delen

Delen leek haar altijd iets moois, maar nu de verhalen die schrijver en theatermaker Marjolijn van Heemstra voor De Correspondent maakt slecht ‘gedeeld’ worden kruipt er iets naars onder de huid.

Iris Hannema ziet gasten een bruiloft delen

Op een bruiloft ziet Iris Hannema met lede ogen aan dat iedereen met z’n mobiel in de weer is: de bruid is binnen luttele seconden massaal gedeeld op sociale media. Ze neemt zich voor: haar aanstaande baby komt niet op Instagram.

Robert Visscher & Martine Zeijlstra
Delen doe je zo
Uitg. Forte, € 8,50

Over de fotografie van Martijn Gijsbertsen in dit nummer van Tijd is een filmpje gemaakt dat te zien is via www.trouw.nl/achterdeschermen  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden