tuin in de eifel

Onsterfelijk, dat moeten wij nog maar voor elkaar zien te krijgen

Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Eindelijk weer in de Eifel. Ik maaide het kletsnatte lange gras met de grasmaaier van buurman Klaus. Vreselijk was dat, het werd één grote modderzooi. Niet naar kijken, niet over opwinden, het belangrijkste is dat het gras gemaaid is. Vervolgens wilde ik zoveel mogelijk doen omdat ik hier tussen allerlei vakanties door maar vier dagen zou zijn. Dat mislukte jammerlijk.

Onderweg naar Italië bleven vrienden een nachtje over, hond Simba werd gebracht en het baasje zei niet hoe lang de hond zou blijven proeflogeren, waardoor ik urenlang met een jonge golden retriever opgescheept zat die als een hondje achter me aanliep. Kennissen van een stuk verderop kwamen op bezoek, ik moest langs bij Christa omdat ik twee pakken Schuddebuikjes voor haar voormalige schoondochter had meegebracht, ik moest boodschappen doen en buurman Klaus had wel zin in een bezoekje aan de Globus. Hij verveelde zich omdat hij vanwege regen niet aan het werk kon.

Als ik het woord Globus hoor, trek ik mijn portemonnee al: al die geweldige dingen die je daar kopen kunt! Zakken zand en cement, metselkuipen, slagschroeven, vogelvoer, nieuwe lampen. Zojuist bij Jenny van kapsalon Hin & Hair geweest, want ik vertrek over een paar dagen naar Griekenland en zo meteen komen Tuinmaat Han en Trijntje en hond Jet, die zijn dan weer op de terugweg vanuit Italië.

Kruipende boterbloem

Tussendoor tik ik een column terwijl overal zevenblad, brandnetel en kruipende boterbloem staat, en de oprit met de hand onkruidvrij gemaakt moet worden. Ik doe niet aan bestrijdingsmiddelen.

Hout. Dat had ik nodig om het betonijzer op te kunnen hangen dat Ortsbürgemeister Harald Trappen van Nimshuscheid tijdens mijn afwezigheid had langsgebracht. Ik schilderde twee brede latten matzwart, tikte die met de slagschroeven aan de wand van de Hauswirtschaftsraum en timmerde de roestige mat er met krammen tegenaan. Klaus vertelde dat Harald de roest nog had willen verwijderen. “Godzijdank heb je dat niet gedaan”, zei Klaus tegen hem. “Hij wil alleen maar roestige dingen.” Eindelijk kon ik mijn peer - een Pyrus communis Gräfin von Paris CAC - gaan leien en snoeien. Het resultaat is erg mooi.

De ster van deze zomer is een rode bloem die nu al maanden bloeit en twee nieuwe rode bloemen geproduceerd heeft. De hoofdbloem is dubbel. Geen idee wat het was, ik had op die plek zaad uit een zakje uitgestrooid. De kennissen van een stukje verderop opperden Zinnia. En jawel, naspeuring bevestigde dat. Volgend jaar wil ik veel Zinnia’s in de tuin, wat mogelijk vanzelf gaat, want ik las dat hij zichzelf elk jaar uitzaait. De bloem dankt zijn naam aan de jonggestorven Duitse Johann Gottfried Zinn (1727-1759). Gelukkig was hij botanicus waardoor hij onsterfelijk is geworden. Dat moeten wij nog maar voor elkaar zien te krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden