Beeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

Onder mijn schrijfhuis hoor ik de kippen vechten

Ze zaten al te lang en met te veel bij elkaar. Dus met de sloop van de schuur, afgelopen zomer, verplaatsten we ook het kippenhok. Het hok grensde aan de oude schuur, met een kale binnenplaats waar geen grasspriet meer overeind stond. Her en der lagen boomstronken opgestapeld om de ratten tegen te houden, die een ingenieus holenstelsel onder het gaas wisten te graven en onze jonge kuikens roofden. De kippen hoorde je niet zeuren maar legden gewoon elke week minder eieren, wat net zo goed een manier is om je te beklagen over je buitenverblijf.

De zeven kippen en de haan, zijdehoenders, kreeg ik als piepjonge kuikens cadeau voor mijn verjaardag, en in het eerste jaar lieten we ze nog vrij rondscharrelen. Maar toen ze de prille zaailingen van de dropplant en prachtkaars in de ‘siertuin’ verruïneerden, verbanden we ze al snel naar het hok met de kleine binnenplaats.

Bovendien was de haan – Flaubert – vrij dominant van karakter en het kwam meer dan eens voor dat hij me bij de voordeur met gespreide vleugels stond op te wachten en mij of de kinderen aanvloog.

Aan het eind van de dag hoor ik ze vechten

De afgelopen weken timmerden we een nieuwe uitloop. Die grote uitloop van bijna vijfhonderd vierkante meter, was een idee van mijn vader, een vogelliefhebber, die ons meehielp met het uitzetten en ingraven van al die meters kippengaas. Ook stelde hij voor om ze in een deel van het hakhoutbosje te laten rondscharrelen. Kippen lopen veel liever tussen de bomen, waar ze ten minste kunnen schuilen als een buizerd boven hun hoofd cirkelt.

Ook mijn schrijfhok staat nu midden in de kippenuitloop, waardoor ik net als de hoenders min of meer in gevangenschap werk en leef. Tijdens de ochtendschemering kraait onze nieuwe haan, Flaubert de tweede, die een stuk tammer is dan zijn voorganger.

Ik voer de kippen met mijn laptop in mijn rugtas, ga aan het werk, en gedurende de dag houden ze er net als ik een heel programma op na. In de ochtend scharrelen ze wat rond in het houtbos, leggen een ei, of niet, en tegen het middaguur liggen ze allemaal uitgestrekt in de winterzon weg te doezelen. Aan het eind van de dag hoor ik ze vechten onder mijn schrijfhuis. Dan gaan ze op stok. Inmiddels loopt ook ons zwarte konijn bij de kippen, en zitten daar niet de zijdehoenders twee aan twee in het konijnenhok te broeden?

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden