Renske JonkmanBeeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

Of ik boerenkool lust

Het is een mistige ochtend als buurman Willem naar buiten loopt om z’n krant uit de brievenbus te halen. Hij vraagt of ik nog wat boerenkool wil. Met de fiets in de hand blijf ik staan, mijn jongste dochtertje zit voorop in het zitje met haar wollen muts op. Ze kijkt onderzoekend naar zijn verweerde gezicht. Hij knipoogt naar haar.

“Anders verpietert die boerenkool maar”, zegt hij en wijst naar z’n moestuin achter zijn huis. Ik knik, ja hoor, heel graag, en tussen neus en lippen door vraag ik of de kopers nog tevreden waren met de aardappel­machine die hij onlangs van de hand had gedaan. Willem is gestopt met boeren. De schuren en akkers zijn verkocht.

Volgens hem begrepen de kopers maar ‘bar weinig’ van die machine, binnenkort moest hij toch maar eens langsgaan om uit te leggen hoe het werkt, met al die roosters voor het sorteren van de aardappels en voederbieten. Het is een oud apparaat. “Bevalt het dat je bent gestopt?” vraag ik. Hij lacht ongemakkelijk en zegt: “Ik vind er geen klap aan”.

Maar ja, gaat hij verder, het feit dat hij moest stoppen zag hij twintig jaar geleden al aankomen, dat kon hij op z’n vingers natellen. Hij kon niet verder groeien met z’n akkerbouwbedrijf, dat was één. En het draait natuurlijk allemaal om geld, dat was twee.

Wat een gedoe hè, zo’n verjaardag?

Hij schudt zijn hoofd. De enige route is volgens hem schaalvergroting, méér gebruik van kunstmest en bestrijdingsmiddelen, maar daar kiest hij niet voor. “Het is toch helemaal niet nodig om als Nederland tweede exporteur van de wereld te worden?”

Zodra hij is uitgepraat zeg ik, om hem wat op te vrolijken, dat mijn dochter – die nog steeds aandachtig naar hem luistert – vandaag één jaar is geworden. Hij aait haar over haar bolletje en fluistert zacht: “Wat een drukte en gedoe om niks hè, zo’n verjaardag?” Dan richt hij zijn blik tot mij en zegt, onverwacht vrolijk: “We zijn elke dag een beetje jarig”.

Tegen de avond staat hij bij onze achterdeur. Of we wel écht van boerenkool houden, vraagt hij voorzichtig, en of we nog genoeg ruimte in de vriezer hebben.

Mijn twee oudste dochters kijken hem vies aan bij het woord boerenkool. “Breng maar langs, hoor”, zeg ik ondanks hun tegenwerpingen. Nog geen half uur later staat een grote ton met boerenkool naast de deur, waar we zeker nog tot de lente van kunnen eten.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden