Naar Berlijn en terug voor een tientje, in een supersnelle e-bak

De Jaguar I-PACE. Beeld REUTERS

Felix en Hugo hebben een hobby: ze huren de allernieuwste elektrische auto’s en kijken hoe je snel en goedkoop zo ver mogelijk kunt komen. Freelancer Robin van Wechem stapt voor een weekeindje Berlijn bij ze in.

Hij weegt ruim 2200 kilo, waarvan 600 accu. Hij trekt in 4,8 seconden op tot 100 kilometer per uur en houdt geruisloos een haastige Porsche op de (linker) Autobahn bij. Hij heeft vierwielaandrijving en de carrosserie kan worden verhoogd om offroad te gaan. Zijn koosnaam: het blauwe beest.

De Jaguar I-Pace gromt niet bij het stoplicht en mist een brullende uitlaat. Toch is hij in de woorden van Felix Hamer en Hugo Bos een moddervette auto. De ‘Jag’ is het eerste volledig elektrische model van de Britse fabrikant en Felix en Hugo nemen hem voor een weekend mee naar Berlijn. Vanaf de achterbank van het gehuurde exemplaar maak ik hun experiment met snelladen voor langere afstanden mee.

Puzzelen met laadpalen

De mannen zijn fans van elektrisch rijden. Ze noemen zichzelf geen early adopters, mensen die als eerste een nieuwe trend omarmen, maar vinden wel dat ze aan het pionieren zijn. Een stad als Amsterdam is inmiddels redelijk goed bevolkt met laadpalen, maar op de snelweg buiten Nederland is het verstandig om van tevoren uit te zoeken waar je de auto aan de stekker kunt leggen.

Felix heeft er al ruim 3000 kilometer op zitten in de Jaguar. Hij heeft hem voor twee weken gehuurd en is ermee naar Gent, Berlijn en München gereden. Halverwege zijn tocht moest hij de auto omruilen door problemen met de software. Jaguar-dealers in Duitsland waar hij langsging, wisten niet wat ze ermee aan moesten. “Het voelt als een grote testrit, een beetje houtje-touwtje. Het puzzelen met laadpalen en laadpassen heeft ook iets avontuurlijks.”

Felix en Hugo hebben er een sport van gemaakt om zo goedkoop mogelijk te laden, hoewel dat sowieso al niet duur is. Heen en weer naar Berlijn is een slordige 1300 kilometer. Met een benzineauto kost dat al snel 150 euro. Elektrisch ben je minder dan een tientje kwijt.

Felix wappert met een collectie laadpassen die hij in verschillende landen kan gebruiken. Zo had de Duitse energiegigant Maingau een actie waarbij je voor 35 euro drie maanden gratis kon laden. “Inmiddels maken ze verlies op ons”, grinnikt Hugo.

Strategisch indelen

Hugo kwam de avond voor ons vertrek terug van een week Schotland, waar hij zo’n 1000 kilometer heeft gereden in een elektrische Hyundai Ioniq. “Bij supermarktketen Lidl kun je gratis snelladen, ook als de winkel dicht is. Het kost wat extra tijd, maar dan rijd je effectief gratis.”

Aangezien er een beperkt aantal laadstations is waar we goedkoop kunnen snelladen, deelt Felix de rit strategisch in. In de eerste etappes gaan we niet jakkeren op de linkerbaan, maar houdt hij een gematigd tempo waardoor de accu het langer volhoudt. Na drie kwartier heeft Felix het gaspedaal nog nauwelijks aangeraakt. De auto kan zelf zijn snelheid bepalen en past die voor je aan aan de auto, ook bij onverwachte filevorming.

De ‘Jag’ stuurt ook grotendeels zelf, wat Felix illustreert door zijn handen in de lucht te gooien en zich lachend om te draaien. Dat doet hij later nog een keer als we met 150 over de Autobahn lijken te zweven. De zelfrijdende modus is beperkt tot een halve minuut, dan geeft de auto een piepje dat de bestuurder vraagt zijn greep op het stuur te bevestigen.

Vlak voorbij de grens in Duitsland stoppen we bij een snellaadstation. Een minuut na het inpluggen krijgt Felix een melding op zijn telefoon dat het laden is gestopt. Hij probeert drie andere laadpalen, de auto blijkt slechts bij één te werken. We wachten bijna een uur, omdat de laadsnelheid tegenvalt.

De laadsnelheid is afhankelijk van de grootte en het type accu, de buitentemperatuur en de resterende energie in de accu. Accu’s werken goed bij een temperatuur van 15 tot 30 graden en hebben bij kou verwarming nodig, waardoor de auto in de winter meer energie verbruikt. Met een temperatuur rond het vriespunt en een snijdende oostenwind schiet het niet echt op.

Accu leeg

Terug in de auto blijkt het softwaresysteem uitgevallen, wat in de eerdere ritten van Felix ook gebeurde. De enorme boordcomputer is zwart. Navigatie, verwarming en muziek zijn onbereikbaar. Dat zal de rest van onze reis niet meer veranderen. Felix houdt op internetfora en Facebook-groepen bij wat andere gebruikers melden en probeert allerlei trucjes om de boel weer aan de praat te krijgen, maar het mag niet baten. We zitten in een auto van een ton en kunnen geen muziek luisteren.

Onderweg naar het tweede laadpunt raakt de accu sneller leeg dan gepland. We moeten nog 45 kilometer, de auto zegt er 67 te kunnen. Om kilometers te besparen, gaan we de snelweg af en blijven op een provinciale weg een tijdje achter een vrachtwagen hangen. De grote oplegtruck die we passeren ziet er opeens een stuk minder monsterlijk uit.

Zo’n vijf minuten voor het tweede laadstation klinkt een piep die de laatste tien procent van de accu aankondigt. Gelukkig bereiken we de laadpaal precies op tijd. We hangen wat in de McDonald’s en ik begin gaar te worden. We zijn al ruim zes uur onderweg en op ongeveer twee derde van de reis. Met de trein zouden we nu bijna in Berlijn zijn. Met een benzineauto zouden we veel dichter in de buurt zijn geweest, los van files of werkzaamheden.

Toch zie ik de lol wel in van dit experiment, zeker als je zo van ‘gratis’ rijden houdt als Felix en Hugo. Ze kibbelen over de beste manier om de accu te sparen en maken ingewikkelde afwegingen tussen laadsnelheid en kilometers. Haast terloops vertellen ze hoe ze gratis rijdminuten verzamelden door elektrische Smarts van car2go in Amsterdam aan de laadpaal te leggen.

Als we na ruim drie kwartier laden de auto instappen voor de derde etappe valt de avond in. Voor het eerst duwt Felix zijn voet echt op het gaspedaal. De kilometerteller loopt op en we flitsen de auto’s op de rechterbaan in een steeds hoger tempo voorbij. 170, 180, 190... De teller stabiliseert op 208 kilometer per uur. De combinatie van snelheid en stilte is surrealistisch. Pas als we afzakken tot het tempo van de auto’s in de baan naast ons wordt enigszins duidelijk hoe snel dit ding kan.

Acceleratievermogen

Het volgende laadstation is relatief dichtbij, zodat we flink kunnen doorrijden. In de derde laadpauze eten we pizza bij een wegrestaurant. Aan het eind van de laatste etappe, ruim tien uur nadat we vertrokken uit Amsterdam, staan we voor het stoplicht in een enorme Berlijnse straat.

Daar demonstreert de ‘Jag’ zijn acceleratievermogen. Zelfs met de waarschuwing ‘houd je vast’ word ik diep in mijn stoel gedrukt. Het enige vergelijkingsmateriaal dat in de buurt komt, is de achtbaan. De kilometerteller loopt op naar 80, voor we pal op de rem moeten voor het volgende stoplicht. Met dat remmen winnen we dan wel weer een derde van de acceleratie-energie terug.

Als Felix de ‘Jag’ in Berlijn aan de laadpaal legt, is het tijd om de balans op te maken. We zijn we bijna een etmaal onderweg geweest, waarvan drie keer een krap uur laden. Op de auto als auto viel niks aan te merken, we hebben het hier over de crème de la crème van de markt. De software daarentegen was om te huilen. Wat betreft kosten is het te overzien. De huurprijs van de auto is ruim 90 euro per dag, maar die wordt gecompenseerd door de geringe laadkosten. Voor een testrit vond ik het goed te doen. Ik zou er alleen niet, zoals Felix en Hugo soms hardop dromen, mijn werk van willen maken.

Lees ook:

Er is genoeg aanbod van elektrische auto’s, maar de particulier kan het nog niet betalen

In de autoshowroom staan in 2019 meer serieuze elektrische auto’s dan ooit. Maar de elektroauto blijft voorlopig niet voor iedereen weggelegd.

De laadpaalstrijd laat zien: elektrisch rijden heeft al gewonnen

Wie nog twijfelt of elektrisch rijden het gaat winnen van benzine- en waterstofauto’s, hoeft alleen maar naar de strijd om de laadpaal te kijken. Van Tesla tot BMW, van Shell tot BP, van E.On tot EDF en van Fastned tot Chargemaster: iedereen stort zich op de ‘stroompomp’. Uiteindelijk wint de consument.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden