Tuin in de Eifel

Mooi blijft dat, hoe sneeuwklokken zich voor dood kunnen houden

Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Onlangs verscheen zijn boek ‘Rotgrond bestaat niet’.

Nu de vorst is verdwenen, richten de sneeuwklokken en winterakonieten zich weer op. Mooi blijft dat toch, hoe die plantjes zich voor dood kunnen houden. Ik heb meerdere soorten sneeuwklokken in de tuin. Maar ik had er meer.

Ik heb het even nagezocht, die ene die ik niet meer heb, is de Galanthus nivalis ‘Lutescens’ óf de Galanthus plicatus ‘Wendy’s Gold’. Het zijn namelijk niet de Galanthus nivalis ‘Lady Elphinstone’ (ontdekt door Sir Graeme Elphinstone, eind 19de eeuw, toen hij verhuisde naar een nieuw buitenverblijf, en die hij meteen liefdevol vernoemde naar zijn vrouw) of de Galanthus elwesii ‘Carolyn Elwes’.

Die zeer zeldzame was tijdens een open dag in 1995 voor het eerst te zien in Colesbourne Park, Gloucestershire. Sneeuwklokjesgekte bestaat al honderden jaren, dus de ‘Carolyn Elwes’ werd onmiddellijk gestolen. Het schijnt dat er nog een paar over zijn in die tuin, maar helemaal zeker is dat niet. De laatste twee zijn het niet omdat die samengestelde bloemen hebben. De mijne waren enkelvoudig.

Ik weet niet meer waar ik mijn gele exemplaren vandaan had, misschien kocht ik ze ooit in de Tuinen van Mien Ruys, misschien komen ze uit de tuin van mijn vader, die heeft ook een flink aantal variëteiten staan. Op een dag vond ik dat buurman Klaus ook sneeuwklokjes moest hebben in zijn tuin. Toen heb ik zonder me daarvan bewust te zijn mijn gele sneeuwklokjes uitgegraven en in zijn tuin gepoot. Je graaft ze uit en verpoot ze als de bloei voorbij is, maar er nog wel loof aan zit.

Uitgraven 

Aan zo’n klein bolletje zie je niet in welke kleur ze bloeien of van welke variëteit ze zijn. Pas het volgende voorjaar zag ik in Klaus’ tuin die gele sneeuwklokjes staan en kon ik ze in mijn eigen tuin nergens meer vinden. “Er is iets niet helemaal goed gegaan”, begon ik voorzichtig. Maar hij had me op zijn ik-hou-wel-van-een-beetje-stangen-manier al door. “Je hebt ze me gegeven en nu blijven ze hier staan ook. Als je wilt mag je altijd komen kijken.”

Ik beloofde hem prachtige groenpunten, maar daar bedankte hij met een glimlach voor. Ik dreigde dat ik een keer midden in de nacht zou komen om ze uit te graven. “Dat kan nu al niet meer”, zei buurman Klaus. “Want dan weet ik meteen dat jij het gedaan hebt.” Daar was geen speld tussen te krijgen.

Onlangs - voor de vorstperiode - zag ik dat er in de buurt van zijn/mijn gele sneeuwklokjes nieuwe sprieten de grond uit kwamen. “Aha!” zei ik. “Ze hebben zich vermeerderd, nu kun je mij mijn mooie sneeuwklokjes teruggeven.” Dat vond hij goed, al was het alleen maar omdat ik hem inmiddels ook een aflegger van mijn speciale ‘Krim-hedera’ gegeven heb. Dat wil zeggen: een klimop van de Krim die ik (nog) niet heb kunnen determineren.

Ze bloeien nog niet, ik kan de lezer dus jammer genoeg geen uitsluitsel geven. Is het Wendy’s Gold of Lutescens?

Lees hier meer afleveringen van Tuin in de Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden