Tuin in de Eifel

Mijn lijf schreeuwt om actie

Beeld Maartje Geels

Het is hier wolvenluilekkerland: dunbevolkt, weinig grote wegen, en vol van reeën.

Vanaf de dag dat Jasper doodging, heb ik niet meer gelopen. Of nee, laat ik ‘niet’ vervangen door ‘nauwelijks’. In het begin kon ik domweg niet. Ik hoefde maar het landweggetje om de hoek op te lopen of ik kreeg geen poot meer voor de andere. En hoe je het ook wendt of keert, je raakt negatief geconditioneerd. Ik in elk geval wel. Ik ben erg gevoelig voor negatieve conditionering. Later kon ik wel weer, maar had ik mede daardoor nooit zin. Bezoek met honden, en dat komt nogal eens voor, moest het zelf maar uitzoeken. De meesten komen hier vaker, dus die kennen de weg wel. Geen probleem.

Wat wel een probleem is, is dat ik niet meer buiten kom. Werk in de tuin is er niet meer, die is - nadat ik op aanraden van buurman Max nu al de moestuin heb omgespit, zodat de vorst lekker z’n gang kan gaan met de grove kluiten - winterklaar. Het is om half vijf donker. Hoewel de warmte van een houtkachel - ik heb ze tegenwoordig alle drie branden - erg lekker is, kan het ook een warmte zijn die je naar buiten drijft, die maakt dat je frisse lucht naar binnen wilt gulpen. En mijn lijf schreeuwt om actie. Dus ineens vond ik mezelf terug op de oude paden. In grauw en grijs weer, november laat zich echt van z’n slechtste kant zien.

Tapijt

Het is ook maar goed dat ik weer aan de loop ben gegaan, want overal om me heen zie ik dat dingen veranderd zijn. Oude paden, maar niet langer vertrouwde paden. Complete stukken bos zijn gekapt. En dat zorgt voor nieuwe vergezichten. Zo zag ik onlangs voor het eerst het dorpje Lasel liggen als een wintersportoord op een ansichtkaart. Op de wei achter mijn huis, op de heuvel, is Boer Blum uit Untere Hardt bezig een mesthoop op te werpen. De damp die daaruit opstijgt, gaat naadloos over in het grauwe weer. Een stukje verderop heeft iemand een kar vol oud tapijt in het bos gekiept.

Dat laatste is iets waarover de burgemeester van Feuerscheid zich enorm opwond tijdens de vergadering die ik twee weken geleden beschreef. Zelf had hij alle niet ter zake doende onderwerpen afgekapt, maar hierover kon hij zich niet inhouden. De kans bestaat dat degene die het gedaan heeft zich in de zaal bevond. Buurman Max had de eigenaar van het stuk bos waarin dit milieu- delict plaatsvond opgebeld. En die had de burgemeester ervan op de hoogte gesteld. Zo gaat dat hier.

Ik heb het zeker niet gedaan. Ik heb geen kar, geen trekker en geen rijbewijs. Een of ander dier had al een stuk tapijt versleept. Het was grauwwit, ik zag het eerst aan voor een wolf. Dat zou nog eens iets nieuws zijn. Een wolf! Het is hier wolvenluilekkerland: dunbevolkt, weinig grote wegen, en vol van reeën. Ze moeten alleen de route naar het zuidwesten zien te vinden.

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. In maart verschijnt zijn boek ‘Rotgrond bestaat niet’.

Lees hier meer afleveringen van Tuin in de Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden