Leve de fietser die zijn leven waagt voor milieu (opinie)

Stel dat alle fietsers met de auto naar het werk zouden gaan, of naar de supermarkt.

Het is opvallend hoe slecht het nog steeds gesteld is met de waardering voor de fietser. In Rome worden ze gezien als domme zielenpoten, in Londen zijn ze voor de automobilist staatsvijand nummer één. In Nederland zijn ze menig automobilist nog vaak een gruwel.

De fietser wordt gezien door diens veilige autoruit, vanaf de comfortabele autofauteuil. Want de automobilist kan makkelijk doorrijden. Voor hem is het geen probleem te stoppen voor een verkeerslicht, speelt weer of wind geen rol.

De fietser beweegt zich voort vanuit heel andere principes. Iedere meter die hij of zij aflegt wordt bevochten op de weerstand van weg en weer. Daarom hebben fietsers ook wel eens de neiging eerder door te rijden bij een stoplicht, routes af te snijden, de kortste weg te nemen. Iedere meter kost kracht.

Voor zijn gang worden geen fossiele brandstoffen aangesproken, wordt er niet in ellenlange files gestaan, vindt er geen CO2-uitstoot plaats. De fietser beweegt zich vrijwel geluidloos voort, neemt zeer weinig plaats in en voegt zich naadloos in het landschap. Stel dat alle fietsers in Nederland met de auto naar hun werk zouden gaan of boodschappen doen, dan zou het fileleed pas echt niet te overzien zijn, en de CO2-uitstoot ontembaar blijven. Fietsers veroorzaken verder weinig ongelukken, zeker geen ongelukken met gewonden of doden als gevolg. Zelf blijven ze zeer kwetsbaar tussen gemotoriseerd verkeer.

Behalve de bijdrage aan milieu, filevermindering en veiligheid is er als kroon nog de bijdrage die de fietser geeft aan de eigen gezondheid. Fietsen zorgt precies voor die beweging die in het fitnesscentrum slechts met moeite bereikt wordt. Het geeft rust, ontspanning en draagt bij aan verminderen van zorgen en piekeren, stimuleert een filosofische en beschouwende manier van naar het leven kijken.

Maar in beleid is nog weinig te vinden van al die gouden aspecten die het fietsen biedt. Mondjesmaat worden er nieuwe fietspaden aangelegd. De fiets krijgt nog steeds weinig voorrang, terwijl dat toch vanzelfsprekend zou moeten zijn. Problemen in de grote steden met ruimte, lawaai en de uitstoot van fijnstof zouden veel sneller verdwijnen als radicaal voor de fiets zou worden gekozen in plaats van de huidige halfslachtige omgang met auto en OV.

Er is nog steeds veel te weinig ruimte in metro en trein voor de fiets. Er zijn nog steeds te weinig gebruiksvriendelijke stallingen. Er zijn nog steeds veel gevaarlijke verkeerssituaties voor de fietser.

De fiets zou speerpunt moeten zijn voor de politiek, In plaats daarvan blijft Den Haag vasthouden aan de illusie dat we nog jaren door kunnen gaan met autorijden op het huidige niveau. De fietser zou dus meer gezien moeten worden als een burger die zijn leven waagt in belang van milieu en gezondheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden