Renske JonkmanBeeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

‘Lekker grondje’, zegt de kweker cynisch

Een boom plant je voor de volgende generatie. Maar nu onze kinderen nog permanent thuis zijn, kunnen ze op z’n mínst meehelpen met planten.

Ter voorbereiding laat ik mijn 7-jarige dochter een oude aflevering van ‘Klokhuis’ kijken, over bomen. Daar begrijpt ze vrij weinig van, zodat ik alsnóg breedvoerig moet uitleggen hoe dat zit met fotosynthese en hoe bladeren zuurstof produceren, wat ze amper reden vindt om een boom te planten.

Op een dinsdagmiddag worden de zomereik, kastanje en tien kweeperen met een vrachtwagen gebracht. “Lekker grondje”, zegt de kweker cynisch en zet de hak van zijn schoen in de gortdroge kleigrond. Het is half april en net als afgelopen jaar is het al weken droog, het ingezaaide gras is nog altijd niet opgekomen. Achter op de akkers sproeien tientallen water-installaties overdadig als Romeinse Trevi-fonteinen.

Strak in het gelid zet hij de bomen voor onze deur, met bruine haarnetten om hun naakte wortels. De ­zomereik gaat als eerste de grond in, die heeft zeker vijftien jaar nodig om z’n slungelige en vreemd vertakte ­puberlijf te ontgroeien, en hopelijk zit onze jongste dan nog nét niet op kamers. Met een schepje uit de zandbak gooit ze ceremonieel wat harde kluiten aarde erbij. Een eik kan zomaar duizend jaar oud worden. Wie staat over een paar eeuwen aan de voet van onze boom?

‘Vooral flink water geven, dan redden ze het wel’

Verderop, op ‘het pleintje’, komt de kastanje te staan. Het gat van een meter breed is al uitgegraven door de kraan van de buren met het loonbedrijf. Terwijl mijn oudste dochter de stam vasthoudt, legt mijn man met gele plastic buizen een ingewikkeld irrigatiesysteem aan rond de boom om hem zo water te geven. De wortels hangen dorstig in de droge kleigrond.

Maar de tien kweeperen hebben het nóg moeilijker. Met ingeteerd, bruin blad van een verstokte roker staan ze er uitgemergeld bij. ‘Misschien is de vorst eroverheen gekomen’, appt de kweker een dag later. ‘Vooral flink water geven, dan redden ze het wel.’

In de uitgegraven kuilen waar de kweeperen moeten komen, liggen onze dochters met rieten hoedjes te zonnen. Ze hebben er ook een handdoek ingelegd. “Dit is ons zwembad”, zegt de oudste.

Is de volgende generatie wijzer dan haar voorgangers? Moeten we niet vaker tijdens ons leven uitrusten in een kuil van aarde?

Hoe dan ook, tot de scholen straks weer opengaan, moeten ze de bomen dagelijks water geven en blijft het zwembad voor onbepaalde tijd gesloten.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden