Tuin in de Eifel

Je moet hard optreden, anders ziet je tuinmuur er net zo uit als bij de buren

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

De tweede week met Simba. Ik heb me iets meer dan vorige week met hem verzoend, vooral nadat ik vanaf Kreta een sms’je kreeg met de vraag hoe het met ons beiden ging. ‘Gut’, schreef ik terug. Maar ook: ‘Wanneer komen jullie hem eigenlijk weer ophalen?’ Hij is iets rustiger geworden, de hoeveelheid Streicheleinheiten die hij nodig heeft, is minder geworden. Af en toe gaat hij zelfs rustig op het terras liggen als ik in de tuin aan het werk ben. Maar soms brengt hij me ook tot woede omdat hij enorme gaten graaft op de plek waar ik aan het straten ben.

Hij heeft de gewoonte woest te blaffen tegen motorrijders (“Goed zo, Simba!” roep ik dan), en daarbij wild heen en weer te rennen langs het hek, waardoor hij de jonge vlinderstruik heeft vernield. (“Vuile rothond!” roep ik dan.) De oplossing is simpel: opsluiten in huis of de Hauswirtschaftsraum. Dat doet hem verder niet zoveel, ik merk nooit dat hij boos op me is als ik hem weer de tuin in laat. Gisteren heeft hij gezwommen in de visvijver op het dalrondje. Echt zwemmen, grote rondjes, met kop en al onder, en maar proesten en blazen. Prachtig is dat, een zwemmende hond. Op zulke momenten vind ik een golden retriever bijna een mooi dier. Bijna.

Griekse muur

Maanden geleden schreef ik hier over de plannen voor een vijver en een muur langs de weg. De aannemer die daarover kwam praten heeft zich maandenlang muisstil gehouden en een offerte stuurde hij ook nog niet. Buurman Klaus wees me op de zoon van Bagger Peter, die hier jaren geleden een gigantisch gat heeft gegraven voor de nieuwe aanbouw. Ik belde hem op. Alexander heet hij. Hij kwam meteen de volgende dag langs. “Ik wilde een vijver”, zei ik tegen hem. “Maar nu niet meer.” Dat luchtte hem erg op.

De muur langs de weg en de oprit - die komt dus in een hoek - daar had Alexander wel zin in. “Dat is nou eens een fijn werkje”, zei hij. Ook zei hij dat hij waarschijnlijk volgende week al kan beginnen. Dan ben ik hier niet. En mijn plan om in de hoek, die 1,75 meter hoog wordt, glazen bakstenen - vijf stuks in elk stuk muur van vier meter - in te willen laten metselen, drong geloof ik niet helemaal goed tot hem door. Dat wordt dus erg spannend.

“Het moet een Griekse muur worden”, zei ik. “Ik ga hem wit schilderen en dan valt er door die glazen bakstenen mooi licht naar binnen.” Hij wilde geen biertje. Buurman Klaus zat er ook bij, die zal in mijn afwezigheid de boel een beetje in de gaten houden. Dat doet hij graag. Even, héél even, stonden ze samen in het Eifelisch te smoezen. “Hela hola!” riep ik. “Het is mijn muur!” Soms moet je hard optreden hier, anders zien je huis en tuinmuren er net zo uit als bij alle buren.

Lees hier meer uit deze rubriek 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden