Renske JonkmanBeeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

In dat dorre land staat nog één tulp, een dappere soldaat

Afgelopen winter stonden de akkers vol wuivende Japanse haver, maar inmiddels is de haver gemaaid en doodgespoten met landbouwgif (of met een chemisch gewasbeschermingsmiddel, wat u wilt), om het te verwijderen en onkruid tegen te gaan. Midden in dat dorre land staat nog één rode tulp, als een triomfantelijke en dappere soldaat, die zich tijdens de belegering heeft verschanst in zijn loopgraaf. 

Ik pluk de tulp en besluit hem straks in een vaas in mijn schrijfhuisje te zetten, als laatste eerbetoon. Vorig seizoen kleurden zijn broeders hier de velden nog roze, rood en geel.  Dit jaar komen hier aardappels te staan. De akkers daarnaast, aan de oostzijde, zijn groen en bestemd voor grasland. 

Dan is daar nog het land van onze achterbuurman waar dit jaar wél tulpen staan – door wisselteelt worden ze maar ééns in de vijf jaar geplant – en aan de westzijde staan dan weer pioenrozen. Aan de overkant van de polderweg zit een biologische boer die zijn half-verteerde stalmest met strodelen en al over het land heeft uitgereden. 

En dan is er nog ons eigen erf, met z’n moestuin en jonge boomgaard met appel- kersen- en perenbomen.

Technocraten en profeten

Al die stukken land hebben een andere kleur, als een bont schilderij van Mondriaan, en tegelijkertijd presenteren ze een eigen visie op ons landschap. In het boek ‘De Tovenaar en De Profeet’ van Charles C. Mann, dat ik momenteel lees, draait het om twee verschillende visies op onze omgang met het landschap. Aan de ene kant heb je de technocraten die geloven in hoogproductieve gewassen en slimme landbouwtechnieken (de tovenaars), en anderzijds zijn het de ecologen (profeten) die waarschuwen dat de mens druk bezig is de aarde uit te putten. Die twee kampen staan lijnrecht tegenover elkaar, zoals in Nederland met de stikstofdiscussie.

‘Terwijl het schelden escaleert, worden gesprekken meer en meer dialogen tussen doven. Wat niet echt zou geven, als het niet over het lot van onze kinderen ging’, schrijft Mann. Rond het jaar 2050 zal de wereldbevolking de tien miljard bereiken. ‘Is de wereld groot genoeg, rijk genoeg, om het te laten floreren?’ 

Met de tulp in mijn hand loop ik in een rechte lijn over de doodgespoten akkers die, wanneer je de ogen toeknijpt, wel iets weg hebben van een zomers hooiland. In de verte controleren twee boeren met gebogen ruggen het tulpenveld. Dan schieten zes hazen kriskras over de vlakte, springen over de slootjes, en verdwijnen in het grasland. Die zien alle kavels natuurlijk gewoon als één.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden