Tuin in de Eifel

Ik wist niet of ik nu meer met haar of met die zieke hond te doen had

Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Iets na achten, op een mistige morgen die later op zou lossen in een zonnige dag. Gabi van hiernaast loopt op de weg. Hondje Bas scharrelt bij de poort, Simba is de avond ervoor opgehaald. Dat ging trouwens heel apart: de hond wist niet meer bij wie zijn loyaliteit lag. Moest hij nou bij die jonge vrouw gaan staan of toch tegen mijn benen aan? Hij bleef heen en weer lopen, zijn sabbeldekentje stijf in de muil geklemd. “Hij is in de war”, zei het bazinnetje.

Maar goed, dat was gisteren. Nu hadden we met Gabi van doen. Ze wenkte me. Toen ik bij de poort kwam, begon ze vrijwel meteen te huilen. Eén van de honden was niet goed, die had toevallen. Nu wilde ze weten bij welke dierenarts wij geweest waren toen Jet gegrepen was door Eppi. Ik zei: “Kom maar even mee naar binnen”. Binnen zat Henk, de baas van hondje Bas. Ik zocht het adres en het telefoonnummer op van de dierenarts in Pronsfeld die maanden geleden Jet zo keurig gehecht had. “Koffie?” Ja graag, koffie. Ik kwam er niet achter met welke hond het niet goed ging, ik kreeg de naam niet uit haar. Ze bleef huilerig.

Dierenarts 

Maar nu had ze een telefoonnummer van een dierenarts. Ze zou actie kunnen ondernemen. In plaats daarvan stak ze nog maar eens een sigaret op. Ze vertelde over de dierenartspraktijk in Prüm, dat die schandalig duur was. En ze vertelde nog eens over de toevallen van de zieke hond, dat het epilepsie kon zijn, of nierfalen, of nog iets anders. Dat had ze allemaal opgezocht op internet. “Dat moet je niet doen”, zei ik. “Es ist so ekelhaft”, zei ze. Daarna begon ze een tirade tegen haar collega’s in de supermarkt waar ze werkt. Die waren allemaal schreeuwerig en ze roddelden en vooral de 19-jarige dochter van de eerste verkoopster moest het ontgelden want die dacht dat ze de kroonprinses was. Ze stak een derde sigaret op.

Henk zei dat hij ging wandelen met hondje Bas. Die maakte zich uit de voeten. Ik zei dat we over niet al te lange tijd naar Bitburg zouden gaan. Ja, graag nog een kopje koffie, antwoordde ze op mijn vraag of ze nog een kopje koffie wilde.

Of toch wel 

Ik begreep het niet goed. Of toch wel. Ze kon het niet aan. Ze kon een zieke hond niet aan en daarom bleef ze stug zitten, terwijl we allang waren uitgepraat en ze een telefoonnummer van een bekwaam dierenarts had. Ze wilde niet naar huis. Ze was doodsbang voor wat ze daar zou aantreffen.

Ik wist het ook niet meer. Ik had mijn arsenaal aan sussende opmerkingen uitgeput en van de weeromstuit was ik met haar mee gaan roken, ik stak de ene met de andere aan. Toen vertrok ze toch. Ze slofte met gebogen hoofd naar huis. Ik wist niet of ik nu meer met haar of met die zieke hond te doen had.

Lees hier meer uit deze rubriek 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden