Column

Ik ben in Agios Georgios en de grond hier is rotgrond

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Griekenland. Agios Georgios. Snikheet, terwijl september op zijn einde loopt. Agios Georgios ligt op het schiereiland Methana, een berg in zee feitelijk, waar je verder niets aan hebt. Niet zomaar een berg, een vulkaan. Er is hier dan ook bijna niets. 

Agios Georgios is een vlek en toch is het hier, zelfs op het heetst van de dag, bedrijvig. Overal lopen honden en katten, aftandse vrachtwagentjes rijden af en aan, oude mensen zwemmen in het haventje. Er worden coniferenhagen gesnoeid en er wordt aan brommertjes gesleuteld. Op het terras van de enige taverna spelen twee mannen triktrak. In de nacht brullen de krekels of cicaden, of hoe ze ook heten mogen, en honden blaffen lang en luid naar elkaar. Zweterige nachten zijn het.

Het is hier ongelofelijk droog. De grond hier is rotgrond. Ik begrijp niet dat er iets groeien kan. En dat wat er groeit, ken ik niet. Dat is frustrerend. Het is heel lang geleden dat ik zo zuidelijk geweest ben en overal staan bomen en struiken die ik niet benoemen kan. Nu net, toen we van het ontbijt in de taverna terugliepen naar ons onderkomen, ontdekte ik door de vruchten aan een kleine boom dat het een kapper moest zijn. De Capparis spinoza bedoel ik.

Granaatappels zie ik, citroenen en vreemde peertjes. En de dennen hier zijn - ik heb ze opgezocht - aleppodennen die heel lichtgroene naalden hebben. Maar ik zie ook eucalyptusbomen en dan denk ik: wat hebben die hier te zoeken? Die horen toch in Australië thuis? Zo droog is het hier en de grond is zulke rotgrond dat zelfs de eucalyptussen het moeilijk hebben.

De vruchten aan de cactussen zijn rijp, die kun je eten, dat weet ik nog van lang geleden in de binnenlanden van Spanje. Ik probeerde er één te plukken en meteen zaten mijn vingers vol cactusnaalden. Een totaal andere wereld hier. Witte zeilscheepjes op een - inderdaad - blauwgroene, doorzichtige zee. Prachtige visjes, die ik ken uit Artis en gevaarlijke zee-egels. Vandaag is het 39 graden, dat gaat buiten mijn voorstellingsvermogen en boven mijn lichaamstemperatuur. Dus zwem ik voor mijn gevoel urenlang, soms met een snorkel, daarom kon ik die prachtige vissen en zee-egels zien, maar de snorkel past niet, zout water loopt steeds mijn neus in.

Olijfbomen. Natuurlijk zijn hier olijfbomen en na de enorme ellende in Griekenland een paar jaar geleden zijn alle boomgaarden opgeknapt, gesnoeid en het onkruid dat überhaupt groeien wil is weggeruimd. Over een paar weken komen uit alle hoeken en gaten van het eiland mensen tevoorschijn die de olijven gaan plukken. Een economische crisis kan mooie gevolgen hebben voor een landschap. Zonder geldgebrek zouden alle olijfbomen op Methana verwaarloosd zijn, en opgegaan in alle andere, rommelige, kurkdroge begroeiing.

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden