Column

Hoe is het toch in Gerbrand Bakkers tuin in de Eifel?

Gerbrand Bakker Beeld Maartje Geels

Dit voorjaar stopte schrijver Gerbrand Bakker met zijn wekelijkse column over zijn tuin en buren in de Duitse Eifel. Hij verhuisde naar Letter & Geest maar beloofde ons op de hoogte te houden. Hoe zou het, na die droge hete zomer, zijn met de aanplant, de muur, met dakdekker Rudi en buurman Klaus?

Afgelopen zomer dacht ik nog weleens terug aan wat mensen tegen me zeiden toen ik dit huis kocht. ‘In de Eifel regent het altijd.’ Dat schrok me niet af, ik vond zelfs dat het wel goed uitkwam, gezien mijn plannen een tuin aan te gaan leggen. Dan is nattigheid wel prettig, vooral ook in de weken dat ik er niet zou zijn. Deze zomer was niet fijn, om het zacht uit te drukken. Ik merkte maar weer eens, en een boer in Zeeland bevestigde het, dat water geven weinig meer doet dan de aanplant in leven houden. Van regen groeien gewassen. 

Ik heb afgelopen zomer weinig geplant of verplant en alleen omdat er nog een stukje moestuin vrij was - de rest is inmiddels gevuld met zwarte en rode bessen, frambozen en kruisbessen - zaaide ik heel laat halfslachtig snijbiet. Dat blijkt een groente te zijn die zonder veel hulp van buitenaf domweg doorgroeit, en de helft bleek rode biet te zijn; aan de zaden zie je het verschil niet. Met een beetje geluk eet ik deze herfst dus nog wel een paar keer snij- en rode biet. De bessenstruiken staan er te veel in de zon, ik heb daar niet goed bij stilgestaan, maar desondanks kon ik al twaalf potten zwarte bessenjam maken.

Ik heb me veel zitten verbijten, ik snakte naar koel weer en regen. Maar elke ochtend weer scheen de zon en die bleef dat de godganse dag doen. Dan is het gazon het eerste wat je opgeeft. In juni heb ik nog een paar keer de sproeier aangezet, maar dat was dweilen met de kraan open. Bovendien gaat gras niet dood: het verdort en wordt geel, maar de wortels sterven niet af. Het is een cosmetisch probleem.

Nieuwe muur

Er staat een nagelnieuw vogelvoederstation, omdat het oude omviel vanwege algehele vermolming van de appelboomstronk waarop ik hem gebouwd had. De vogels vinden het prachtig, ze hebben nu ook een drinkbak en de hele zomer door bleven ze komen. Gelukkig verkoopt de Globus in Bitburg altijd mezenbollen en Streufutter. Ik brak een paar wankele stukken van eerder gebouwde terrasmuren af en bouwde en metselde die opnieuw op. De zijtuin ziet er pico bello uit, vooral ook omdat ik er de stoel weghaalde die zo’n vijf jaar geleden het startpunt was van die hele terrassentuin. Dat was best moeilijk, omdat zo’n ding toch een soort sentimentele waarde krijgt. Maar ik geloof dat sentimentaliteit niet een goed gevoel is om je door te laten leiden als je een tuin aan het opbouwen bent. Bovendien staat-ie gewoon ergens anders, weggooien is - voor nu - een stap te ver.

De nieuwe muur in de tuin van Gerbrand Bakker. Beeld Gerbrand Bakker

Onder de oude perenboom staat hij, met zijn rug naar de nieuwe muur. Eindelijk is het er van gekomen: de muur. Negen meter lengte langs de weg, zes meter haaks erop langs de oprit. Ik wilde hem 1,20 hoog hebben, maar pas vlak voor aanvang van de bouw, zag ik in dat we (buurman Klaus, zijn Slowaakse schoonzoon Palo en ik) niet goed nagedacht hadden. De voortuin loopt van rechts naar links af en ik wilde een rechte muur. Dat betekent dat-ie op het punt waar hij de hoek omgaat bijna vijftig centimeter hoger werd, en er nog een flink aantal betonstenen bijbesteld moesten worden.

Palo bouwde hem met een paar Slowaakse maten. Die begonnen om half tien ’s ochtends al bier te drinken, en op de dag dat ze het afmaakten (ik had me met bezoek uit de voeten gemaakt, er is een grens aan wat je hebben kunt) dronken ze een heel krat bier uit mijn Hauswirtschafsraum leeg.

Glad verputzt

Voormalig Ortsbürgermeister Ernst Görgen kwam langs om te zeggen dat hij het een stomme muur vond. “Waarom dan?” vroeg ik. “Jetzt kann ich dich nicht mehr sitzen sehen”, antwoordde hij. Om hem en andere buren te plezieren heb ik daarom de kornoeljehaag die de andere helft van de afscheiding langs de weg vormt van ongeveer twee meter hoog teruggebracht naar 1,20. Kunnen ze me weer zien zitten, en ik moet eerlijk zeggen dat ik dat zelf ook plezierig vind: blij als ik ben met de muur - die maakt dat die hoek van de tuin nu een tuin is en niet langer een vaag overgangsgebied naar de weg - , ik merkte ook dat ik er letterlijk achter zat en het contact met alles wat er op de weg langsrijdt, verloor.

Hij moet nog verputzt worden, maar Palo kan alleen ruw putzen, terwijl ik de muur glad wil hebben. “Dat bestaat niet”, zegt hij. “Nou,” zeg ik dan, “kom maar eens in Nederland kijken.” Ik heb hem betaald voor zijn werk, nu iemand zien te vinden die glad pleisteren kan. Elektricien Lothar legde kabels aan voor twee muurlampen. Met de stenen die toch nog weer over waren (rekenen is best moeilijk) bouwde ik zelf in de heuvel achter het huis nieuwe wallen. Ook daar raakt het onkruid steeds verder uit zicht, zullen vaste planten en struiken zevenblad en brandnetel gaan proberen te overwoekeren. In de halve oude telegraafpaal in de Japanse tuin zit een wespennest, ernaast liggen voor mij oneetbare appels. Ze hebben het daar goed voor elkaar.

Nieuwe buurman Herbert haalt elke dag een krant uit de zogenaamde Klaukiste die langs de weg is gezet. Niet alleen voor zichzelf, maar voor iedereen. Ik heb hem al ettelijke malen gezegd dat ik die sufferdjes niet wil omdat ik ze niet lees. Hij luistert niet. Ik zal een papierbak moeten bestellen bij de gemeente.

Verder is alles zo’n beetje hetzelfde. Buren Rinus en Lien beginnen te settelen (ook Rinus zit met rode bieten in plaats van snijbiet omdat ik hem zaad leverde), buurman Max vierde onlangs zijn 80ste verjaardag en buurvrouw Christin van Herbert draagt steeds vaker haar kunstgebit als ze onder de mensen komt. Christa van voorheen dakdekker Rudi heeft een versleten rug en doet elke dag fysiotherapie in Plütscheid. De hele zomer door overal dorpsfeesten, met oude trekkertjes, vrijwillige-brandweervertoon, veel bier en worsten, soms de blaaskapel uit Bleialf. En voor je het weet, sta je weer hout voor koude tijden te stapelen en is de tuin weer winterklaar.

De eerdere bevindingen van Gerbrand Bakker over zijn tuin in de Eifel zijn nog steeds te lezen op trouw.nl/tuinindeeifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden