Beeld Loek Buter

Column Renske Jonkman

Het was een goed bollenjaar, zegt mijn schoonvader

Het land om ons huis noemen ze hier in de buurt ‘de landingsbaan’: het water blijft op de vreemdste plekken staan. Oud boerenland is het, vol bulten en geulen, dat al vijftig jaar niet is bewerkt of geploegd. In de herfst zwemmen de ganzen en eenden kwakend in de greppels. Perfect vogeltjesland, volgens natuurorganisaties, maar geen land voor de boer van nu. Toch kocht mijn schoonvader – een melkveehouder – onlangs deze akkers op. Waarom weet ik nog steeds niet, want hij verklaarde het land al snel de oorlog en wierp dammen op over de sloten, stortte de greppels dicht en groef de bermoevers af. Tot hij het op een dag opgaf en zei: “Ik ga die bende verhuren.”

In een klein leger van tractors jakkerden de loonwerkers al gauw over het land. Groeven de bovenlaag af, legden een puzzel van drainagebuizen in de grond. Eén computergestuurde monstertractor op rupsbanden bleef dagenlang als een hangende grammofoonnaald rondjes rijden over het zanderige land om het waterpas te krijgen, en toen hij eindelijk weg was leek het land te zijn veranderd in een vreemd soort woestijnlandschap. Waar was de prut gebleven? De bonkige zeeklei?

De nieuwe huurder, een bollenboer, blijkt een boomlange kerel met knalrood haar en een luide stem van het schreeuwen over lege West-Friese vlaktes. Tien hectaren plant hij vol met bloembollen. Hij geeft ons ook een boterhamzakje bollen voor in de tuin. Oranje bollen. “Tis allemaal voor de export”, zei mijn schoonvader even later, toen we over het strakgetrokken land uitkeken. “Die bollen gaan naar China, Amerika… Zo’n bosje tulpen verkopen ze daar voor een tientje.”

Een goed bollenjaar

Om de zoveel weken loopt een groep Poolse jongeren over het bollenland, als in een seance, in stilte en met gebogen hoofden. Ze controleren de knoppen van de bollen op ziektes. Op andere dagen rijdt een tractor over de akkers met een grote bak blauw landbouwgif op zijn dak, spreidt zijn lange mechanische vleugels uit en sproeit de vloeistof als in een mist over de grond. “Kan dat kwaad?”, app ik mijn schoonmoeder. “Wij zijn het gewend”, antwoordt ze, “maar ik zou wel mijn was binnenhalen, voor het geval dat.” Ik haal de was binnen, en ook ons pasgeboren dochtertje, dat in haar kinderwagen onder een net zo gifblauwe hemel ligt te slapen. Voor het geval dat.

De bollen blijven net zo lang staan tot ze compleet zijn afgestorven. Dan gaat op een mooie zomerdag hun kop eraf en worden ze gerooid. Met een bulderende groet verlaat de tractor het omgewoelde land. “Een goed bollenjaar”, zegt mijn schoonvader aan de keukentafel. “Een droog najaar en een nat voorjaar, precies zoals het moet. En nergens een plas water.” Drie nieuwe huurders hebben zich al gemeld voor de landingsbaan. Hij kust tevreden zijn duim en wijsvinger: “Spatzuiver!”

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden