Beeld Loek Buter

Column Renske Jonkman

Het platteland als een soort agrarisch themapark

We parkeren onze auto vlak voor het huis van de negentigjarige buurman, zijn moestuintje keurig aangeharkt. Dahlia’s naast rudbeckia’s, een paar vergane zonnebloemen. Grote stengels snijbiet. De buurman is een van de laatsten die hun groenten verbouwen in dit dorp: bijna niemand ‘boert’ hier nog. Dokters en expats, bedrijfsmanagers, verpleegsters en een paar gepensioneerden: allemaal wonen ze in luxe verbouwde stolpboerderijen met halflege stallen op het erf en kilometers weids uitzicht. Het platteland als een soort agrarisch themapark, zoals Houellebecq schetst in zijn roman ‘De kaart en het gebied’.

Mijn zwagers boeren hier nog wel, samen met hun vader. Ze hebben een melkveebedrijf met 365 koeien, voor elke dag van het jaar één.

In de smalle keuken zit iedereen in een kring aan tafel, een schaal cake met marsepeinen varkenssnuiten gaat rond. Het neefje – dat vandaag zijn eerste verjaardag viert – krijgt een blauwe overall in de kleinste maat. Mijn zwager heeft een Canadese koeienstal voor hem getimmerd, om z’n speelgoed in te bewaren. De hond loopt met een zwiepende staart tussen de stoelen door. De mannen zitten allemaal aan de ene kant van de tafel en de vrouwen aan de andere kant. Ik zit ergens in het midden, zodat ik van beide walletjes kan mee-eten.

De politiek voorspellen

Dan gaat het gesprek al snel over stikstof. Mijn zwager zit met zijn stoel klem tussen tuindeur en tafel en zegt: “Die bouwplannen gaan hoe dan ook door, daar zit het geld in. Net als in de vliegtuigsector.” Een grote kerel valt hem bij: “Wist je dat je ook hangt als je bij de gemeente alleen een melding hebt gedaan voor uitbreiding van je stal? Want dan heb je nog geen vergunning.”

Iedereen knikt instemmend, want ze weten: geen vergunning en de overheid fluit je alsnog terug voor te veel stikstof-uitstoot. Het blijft koffiedik kijken. Iemand merkt op: “Vroeger was je als boer alleen het weer aan het voorspellen, wil je nu meedoen dan moet je de politiek kunnen voorspellen.”

Een van de mannen houdt zijn tweejarige zoontje op schoot. Het jochie heeft net als zijn vader een matje van haar in z’n nek en een gouden oorring in. Hij zegt heel snel achter elkaar ‘Renault’. Dat is zijn favoriete tractormerk.

Ik kijk uit over de weilanden waarboven grote stapelwolken voorbijdrijven. Staan hier straks ook woonwijken? Wil niet iedereen in dit agrarisch themapark wonen?

Op de terugweg zit mijn buik vol van de cake, mijn handen trillen van de koffie. Op verjaardagen eet ik altijd te veel. Is de natuur ook overvoerd? De sloten zien groen van de alg. Weilanden staan vol raaigras, de berm is verzadigd met brandnetels en bramen, en woonwijken buiken uit, dwars door het groen. Vliegtuigen zetten een wit kruis in de lucht. 

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden