Beeld Loek Buter

Column Renske Jonkman

Herfstbloesem in de boomgaard

Het is herfst en de perenboom staat in bloei. Met een kroon van witte bloesem schittert de Pyrus Gieser Wildeman tussen de acht andere fruitbomen, die al beginnen te verdorren en hun blad verliezen. Onze boom leeft in de veronderstelling dat het voorjaar is, liet ik mij vertellen. Een verkeerde inschatting van de warmte en hoeveelheid licht. Komt het door de hete zomer met z’n 40 graden? Klimaatcrisis of niet, dit is een jonge boom, en het is waarschijnlijker dat deze Pyrus gewoon iets te graag wil, zoals iedere puber graag op de zaken vooruitloopt en daarmee zichzelf in de nesten werkt.

De boomgaard hebben we eerder dit jaar aangeplant, in de late winter, vlak na de geboorte van onze jongste dochter. Een notarisappel, een Elstar, twee kersenbomen (Kordia), twee pruimen en één hazelnootboom. De Doyenne peer en stoofpeer, Gieser Wildeman. Rondom een vuurdoornhaag. Allemaal hoogstamfruit, voor het merendeel oude rassen die nauwelijks nog worden geplant, maar waarvoor we van de provincie Noord-Holland subsidie ontvingen en zodoende ons erf in oude luister herstellen. Die subsidie is om politieke redenen gestopt, maar wij mochten nog nét doorgaan.

Kale akker

Onze vaste kwekerij – Nico Zonneveld – kwam op een ochtend in februari de fruitbomen langsbrengen: midden op de betonplaten stapelde hij ze op elkaar, de afgedekte boomwortels in de felle winterzon. Nico woont ook in de polder, maar in plaats van een voorliefde voor strak gemaaid Engels raaigras, zoals de meesten hier, kweekt hij de mooiste siergrassen, salvia’s en herfstasters. Met ons dochtertje op m’n arm, in een skipak en haar ogen dichtknijpend tegen het licht, haar slaap als zelfverdedigingsmechanisme, liep ik door het boerenweiland naast ons huis. Een kale akker met strakke bermoevers. Overal stonden blauwe schrikdraad-paaltjes, herkenningspunten waar de fruitbomen moesten staan. Waar kwam de appelboom? En de peer?

Om de beurt staken mijn man en ik die paaltjes in de grond, verplaatsten ze weer, het geheel moest ook weer niet té keurig ogen. Te exact of te overdacht. Al ruziënd zochten we naar de juiste balans tussen absolute orde en nonchalance. Met hun kale wortels gingen de bomen de koude wintergrond in.

En nu dus die bloeiende perenboom. De twee shetlandpony’s die in de boomgaard lopen, kijken er niet naar op of om. Al weken raast hier een zuidwesterstorm over het land, veel regen, en de boomgaard waar ik al die romantische ideeën bij had – van biologisch fruit en rondzoemende bijen – ligt vol bagger waar de paarden tot hun knieën in staan.

Het inzaaien van het ‘kruidenrijke gras’ voor komend voorjaar, sla ik nog maar even over. Ondertussen schittert de Pyrus onvermoeid. De bloesem zit maar aan één kant van de boom, op het zuiden, waar de zon de hele dag schijnt. Alle seizoenen lopen door elkaar heen en straks staat die boom met Kerst vol peren, zal je net zien, en met een beetje pech vriest het in de lente.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden