Tuin in de Eifel

Geklaag over een hobbel

Columnist Gerbrand Bakker.Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Er was al eens geklaagd. Over de toegang tot mijn voordeur. Toen ik het huis kocht, lag er een smal terras van oude brokken steen en tegels voor het huis. In de loop van de jaren heb ik dat uitgebreid en steeds maar weer gerestaureerd. Hoe goed je ook je mortel probeert te maken, na een tijdje verkruimelt het, rommelt er grond in en gaat er onkruid groeien.

Ik vind het leuk werk: aarde en gras tussen de voegen uitschrapen en dan alles opnieuw voegen. Misschien maak ik de mortel met opzet wel ondeugdelijk. Ook wordt er gegraven onder het terras, vooral langs de gevel. Ik heb geen idee welk dier dat doet. Daardoor verzakt de boel ook nog eens.

De klacht was dat er een enorme hobbel zat in het terras, precies in de loop naar de voordeur. Een hobbel die ervoor zorgt dat er pal voor de voordeur altijd een plas water staat als het geregend heeft. Ik heb die hobbel gelijkmatiger proberen te maken door hem geleidelijk af te laten lopen. Maar: een hobbel bleef het en mensen die slecht of onzeker ter been zijn, zagen er als een berg tegen op.

Van de week bekeek ik die bult nog eens goed en vroeg ik me, na jaren, af wat er onder zou zitten. Kon de vorige bewoner niet anders omdat er iets van beton onder zat? Er was maar één manier om daarachter te komen. Ik wrikte een stoeptegel los en er bleek geen beton onder te zitten. Dat was mooi. Toen ik twee vierkante meter had vrijgemaakt, bleek uit niets waarom daar die bult zat. Er ligt fijn puin onder. Geen enkel probleem.

Ik ben er erg goed in mijn verstand op nul te zetten en het ene na het andere emmertje mortel te maken. Dat is prachtig werken. Ineens is het half zes. Half zes? Moet ik niet eens iets eten? Nee, want ik kan nog best drie kapotte tegels invoegen. “Schon fertig?” roepen Max en Margret die terugkomen van een dalrondje nordic walken. “Nee!” roep ik. “Morgen ook nog!” De zon schijnt, het is een graad of 16. Ik ben er erg slecht in mijn verstand weer aan te zetten, maar het lukt me om na het alvast in het puin klaarleggen van de bouwstenen voor de volgende dag een Doppelkorn in te schenken.

Ik ga zonder iPhone of iPad aan de tuintafel zitten en bekijk mijn werk. Ik wil niet naar binnen, ik besef dat het herfst is en dat het om half zeven al begint te schemeren, en toch wil ik niet naar binnen. Ik houd erg van het najaar en dan vooral van zulke stille, nog tamelijk warme dagen, maar het idee dat het over een maand om half zes al stikdonker is, staat me niet erg aan. Die omschakeling naar binnen leven is moeilijk. Het zal dan echt weer maanden duren voor er buiten iets te doen valt.

Het archief van deze rubriek is hier te vinden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden