null Beeld
Beeld

ColumnJeroen van Bergeijk

Een gratis perenboom, dat leek me wel wat

Er werden gratis perenbomen weggeven. Twee kwekers waren met 150.000 boompjes blijven zitten – door corona was de export stilgevallen. En in plaats van ze te vernietigen werden de bomen op tal van plaatsen in Nederland uitgedeeld.

Een gratis boom, dat leek me wel wat.

Op een vrijdagochtend reed ik naar de Fruittuin van West, een sympathieke boerderijwinkel aan de rand van Amsterdam. Ze hadden daar een voorraad van tweeduizend boompjes binnengekregen. Voor de toegangspoort stonden de auto’s in de berm geparkeerd. Toen ik eindelijk een parkeerplekje had bemachtigd kwam een Turks stel me tegemoet gelopen. ‘Als je iets gratis weggeeft dan weet je het wel met die Hollanders’, hoorde ik de man tegen zijn vrouw mopperen.

Enfin, om half twaalf waren alle tweeduizend bomen reeds vergeven. Ik raakte aan de praat met twee vriendelijke dames die net op tijd vijf boompjes hadden gescoord. Misschien was het de beteuterde blik op mijn gezicht. Of misschien was het omdat ze zojuist hadden vernomen dat de peren van deze boom ‘eigenlijk niet zo lekker’ waren. Hoe dan ook, ik kreeg twee bomen van ze mee.

Thuis in mijn volkstuin koos ik voor de aanplant een plekje tussen de rabarber en de bramenstruik. Ik had daar een jaar of wat geleden al eens een pruimenboom geprobeerd. Die had het niet gered omdat konijnen aan de schors van de stam hadden geknaagd. Maar de konijnenplaag is voorbij, dus wie weet. Wie weet lukt het dit jaar wel.

null Beeld Jeroen van Bergeijk
Beeld Jeroen van Bergeijk

De herinnering aan die dode pruimenboom en de verwachting voor de nieuwe perenboom deed me denken aan wat ik zo geruststellend aan tuinieren vind. In een tuin, en zeker in de mijne, gaat er de hele tijd van alles dood – slakken eten je sla op, coniferen leggen als gevolg van de droogte het loodje. Net zoals er in het dagelijkse leven mensen doodgaan of relaties afsterven. Maar waar het in je eigen bestaan vaak moeilijk – of gewoon onmogelijk – is het dode te vervangen door iets levends, daar is dat in de tuin een fluitje van een cent. Soms krijg je het nieuwe leven gewoon cadeau van twee aardige dames.

Maar toen ik gisteren de nieuwe perenboom plantte en er nog eens over nadacht, realiseerde ik me dat ik niet per se een nieuw leven had gekregen. Ik had de hoop op nieuw leven gekregen. Oftewel: een tweede kans. Je stopt een tak in de grond en je hoopt dat er een mooie boom uit groeit. Soms gaat dat goed, en soms niet. Maar het doet er in feite niet zoveel toe, want als de boom sterft, of de tomaten verrotten, of aubergine niet wil groeien, kun je het een jaar later altijd nog een keertje proberen.

Jeroen van Bergeijk is journalist en heeft een volkstuin.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden