Susan de Vries (l) en Carlijn Oosthoek van Drop & Loop bij hun inleverpunt in een Albert Heijn-filiaal in Krimpen aan den IJssel.

InterviewRecycling

Deze Nederlandse start-up zorgt dat afgedankte kleding wél wordt hergebruikt. ‘Het loopt storm’

Susan de Vries (l) en Carlijn Oosthoek van Drop & Loop bij hun inleverpunt in een Albert Heijn-filiaal in Krimpen aan den IJssel.Beeld Arie Kievit

Textiel uit de straatcontainer belandt nog te vaak in de verbrandingsoven. Start-up Drop & Loop wil zichtbaar maken wat er met afgedankt textiel wel kan gebeuren en geeft zelf het goede voorbeeld.

Dat lang niet al het apart ingezamelde textielafval de gedroomde doorstart krijgt is één ding, maar het afvalprobleem is veel breder. “Jaarlijks belandt ruim de helft van de totale hoeveelheid afgedankt textiel bij het restafval: dat is 150 miljoen kilo. Alleen al in Nederland”, zegt Susan de Vries, een van de oprichters van Drop & Loop.

Ze zit aan een lange tafel in een licht hoekpand in een Rotterdamse woonwijk: het kantoor van medeoprichter Carlijn Oosthoek, die de dertig nog niet heeft aangetikt, maar met Drop & Loop al haar derde bedrijf op haar naam heeft staan. “Eeh…Youp…” roept Oosthoek over haar schouder. Een van haar werknemers zit achter zijn scherm ongemerkt mee te neuriën met de muziek op zijn koptelefoon. “Huh? Oh, sorry!” zegt Youp en zijn vlijtige collega’s grinniken.

Op tafel ligt een stapeltje huishoudtextiel, een weekendtas, een paar rugzakken en wat items uit de Back to School-collectie die de jonge ondernemers hebben laten maken van textiel dat ze zelf inzamelden met hun systeem. Want dat is – kort door de bocht – het idee van Drop & Loop: je levert je oude textiel in en ziet met eigen ogen wat ervan gemaakt wordt.

‘Ik ben de persoon die Susan zoekt’

Een documentaire over waterverbruik vormde de aanleiding voor de startup, vertelt De Vries: “Daarin zag ik hoe ongelofelijk veel water er verbruikt wordt in de fast fashion-industrie én hoeveel kleding en textiel er wordt geproduceerd en weggegooid. Dat is echt een onwijs groot probleem waar ik nog helemaal geen idee van had.” Kort daarna liepen De Vries en Oosthoek elkaar tegen het lijf.

Ze kenden elkaar van de master Innovatie Management aan de Erasmus Universiteit. Oosthoek: “Susan was helemaal gegrepen door het onderwerp. Ze wilde er wat mee, vertelde ze bij een kopje koffie. En ze zocht iemand om dat samen mee te doen. Ik was toen nog helemaal niet met duurzaamheid bezig. Maar toch ontstond er al snel een idee: iets met inzamelen en daar een beloning aan koppelen. Twee weken later dacht ik ineens: ik ben de persoon die Susan zoekt.”

Een belangrijke reden voor het haperen van de huidige textielinzamelsystemen is volgens de ondernemers het gebrek aan incentive: er is geen goede prikkel om het te doen. “In veel gemeentes moet je betalen voor de hoeveelheid afval die je met zo’n pasje in de containers doet”, vertelt Oosthoek. “Dus gooien mensen hun zooi in de kledingbak, want daar kan iedereen gratis in. Echt smerig wat je soms in de klep vindt: van friteuses tot zelfs dooie dieren. Ja, dat textiel is dan dus niet meer bruikbaar. Dat wordt sowieso verbrand.”

In een jaar marktonderzoek kristalliseerde het plan voor een alternatief inzamelsysteem zich verder uit en gingen de vrouwen op zoek naar partners in de wereld van de recycling, strategie, ontwerp en machinebouw. Sinds februari staat hun eerste ‘kledingmachine’ bij wijze van pilot in een Albert Heijn filiaal in Krimpen aan de IJssel. Machine? “Nou ja, haha, zo noemen we het”, lacht De Vries. “Je doet een plastic zak met kleding erin en er komt een bonnetje uit waarmee je korting kan krijgen. Op onze producten, bijvoorbeeld. Het legen van de machines gebeurt handmatig.”

De producten van Drop & Loop. Beeld Arie Kievit
De producten van Drop & Loop.Beeld Arie Kievit

Het loopt storm

“Tegen het weekend legen we de machine wel twee keer per dag”, zegt Dave de Block daarover. Hij is AH-franchisenemer in Krimpen aan de IJssel. “Het loopt storm. Klanten vinden het heel fijn om alles tegelijk in te kunnen leveren als ze boodschappen gaan doen, krijg ik terug.” Waarom zei hij als eerste ‘ja’ tegen de pilot van Drop & Loop? “Toch wel het duurzame imago”, geeft De Block toe. “De machine en de display met producten zien er aantrekkelijk uit en het is een extra service voor de klant.”

Wat ook een rol speelde, is dat de vader van de filiaalmanager samen met de vader van Susan de Vries in de jaren negentig aan de wieg stond van de zogenoemde Retourette, een soort onestopshop voor afvalscheiding. “Onze vaders waren hun tijd ver vooruit. De Retourette is een stille dood gestorven; nu zie ik dat dit systeem enorm aanslaat.”

De zoektocht naar een logistieke partner is nog gaande, dus nu regelen de ondernemers en hun medewerkers de logistiek nog zelf. Eens in de week halen ze het ingezamelde textiel op bij de inmiddels zes locaties en brengen deze naar Wolkat in Tilburg. Dit Nederlandse familiebedrijf verwerkt het ingezamelde textiel en maakt de Drop & Loop-producten. Binnenkort gaan Oosthoek en De Vries voor het eerst kijken in de Wolkatfabriek in Marokko. Dat was er door corona nog niet van gekomen. “Het is heel gaaf wat zij kunnen maken, zónder toevoeging van verfstoffen, water of chemicaliën”, glimt De Vries. “Ze hebben dan ook al decennia ervaring”, vult Oosthoek aan. “Ze lopen echt voor de troepen uit.”

Geld verdienen

De ambities voor Drop & Loop liegen er niet om: “Eind volgend jaar staan we in 100 winkels; binnen vijf jaar in elke Nederlandse stad”, bezweren de oprichters. De Vries: “Ook gemeenten krijgen interesse. Zij hebben vaak vooral last van de textielcontainers.” De UPV-wet (Uitgebreide Producentenverantwoordelijkheid, red.) die de kledingbranche vanaf 2025 boven het hoofd hangt maakt Drop & Loop ook voor die sector een interessante gesprekspartner. Voor dit marktsegment is een ander systeem in ontwikkeling, laat Oosthoek zien met een schets van een aangepaste inzamelbak. “Voor hen zoeken we naar een ander verdienmodel”, vertelt ze. “In een kledingwinkel past een kleinere innamebox veel beter, met een uiterlijk dat we kunnen aanpassen aan hun eigen branding.”

Want ja, hoe zit dat eigenlijk met dat verdienmodel? Wat houden de ondernemers eraan over, behalve een goed gevoel? Ze lachen wat besmuikt. Oosthoek: “Als ondernemer moet je eerst investeren. De eerste tien machines hebben we zelf bekostigd. Dus de spaarcentjes zijn wel op. In drie jaar hopen we het er weer uit te hebben.”

“We gaan werken met een eenmalige plaatsingsvergoeding en een kleine vergoeding per kilo ingezameld textiel”, legt De Vries uit. “Daarnaast zit er voor ons én voor de retailer een marge op de verkochte producten.”

“We hebben al onze partners erop geselecteerd dat ze snel kunnen opschalen”, zegt Oosthoek. “Dan kunnen we de prijzen van onze producten uiteindelijk wat omlaag doen, zodat ze nog aantrekkelijker worden.”

Toch nog even een persoonlijke vraag: hoe reageren hun beoogde zakenpartners op zulke frisse, jonge nieuwkomers? Vormen hun leeftijd en uitstraling een voor- of een nadeel? Oosthoek: “We krijgen natuurlijk heel vaak de vraag: hoe oud zijn jullie? Of zelfs: is het voor een studieproject? Maar we hebben een olifantenhuid; het kost alleen maar energie om je daar aan te ergeren.” “Uiteindelijk laten we ze toch wel een poepie ruiken”, zegt De Vries stellig. “En onze moeders zijn héél trots op ons.”

Lees ook:

Dit sorteerbedrijf geeft onze afgedankte vodden weer waarde

De berg aan kleding die Nederlanders weggooien, wordt steeds groter. Bij sorteerbedrijf Wieland Textile in Wormerveer helpt een vezelverdeler met het selecteren van de materialen. Hierdoor kan de kleding beter worden hergebruikt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden