SITE Illustratie klimaatgedicht liggend

Duurzame 100Klimaatdichters

Deze klimaatdichters dichten de wereld een beetje groener

SITE Illustratie klimaatgedicht liggendBeeld Fadi Nadrous

Kan kunst het klimaat redden? Deze klimaatdichters denken van wel. Een collectief van 130 woordkunstenaars schrijft gedichten over de klimaatcrisis. Ze willen hun lezers betrekken, wakker schudden, waarschuwen. Maar vooral ook: hoop bieden.

Het klimaatdichtende collectief is een idee van Moya de Feyter, inmiddels hebben zich 160 klimaatdichters aangesloten, uit België en Nederland. Lees hier meer over het initiatief.

Bekijk en lees hieronder de gedichten van de Klimaatdichters.  

‘Weer’ - Paul Demets

PAN

Panta rhei
Io Pan, Io Pan!
Pandemie
Pandemonium
Paniek!

De mensheid bang,
de Aarde ziek...

Barensweeën van een nieuwe tijd:
stijgende zeeën,
afscheid
van een verrotte realiteit.

Iedereen voelt
dat er iets aan de hand is;
uit de mist van de tijd
doemt het beeld van Atlantis.

Het oude gaat verloren,
het nieuwe wordt geboren.

De mensheid ontwaakt
uit een schijnwerkelijkheid.
We staan oog in oog
met de eeuwigheid.

Het is al zo vaak gebeurd:
het web van illusies
hardhandig verscheurd.

Maar de stem van ons hart
met compassie en vuur
voert ons weg van de dood
brengt ons terug in de schoot
van Moeder Natuur.

Io Pan, Io Pan,
wie de schoonheid op Aarde niet ziet,
vindt haar in t hiernamaals niet...

Hans Plomp - Zoals voorgedragen tijdens de bekendmaking van de Duurzame 100 op 8 oktober.

‘Schetsen van een voetafdruk’ - Saskia Stehouwer

Ik loop met de nachtbloeiers mee

ik loop met de nachtbloeiers mee. prikkeldraad.
ruige duindoornstruiken schitteren als kleine paarden.
het schemert. overhangende wolken. rumoer in de lucht.
wat gaat er komen? matgroene dennen roepen naar me
als bloembedden of het binnenste van het oor. ik vang een glimp op
van de trage lange reis naar de bossen om daar te zoeken
naar oude namen. en vind je in de duinen. slapend. in het helmgras.
gekleed. in de huid van lammeren. het felgroene vel van een hagedis
in je vuist rilt of verstuift. dat er zoveel fonkelende fenomenen doven.
onvoorstelbare scene. alleen geloofwaardig in een droom
dat ik voor je met mijn handen een kuil graaf. in een wereld
onder deze wereld. terwijl de ligging van de bossen in mijn hoofd stroomt.
ik hoor ze heel zwak.

Annelie David - zoals voorgedragen tijdens de bekendmaking van de Duurzame 100 op 8 oktober.

‘Donkere aarde’ - Shari van Goethem

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden