Column

De solidariteit van de gemeente Feuerscheid

Gerbrand Bakker Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Het was een echte Duitse vergaderavond, de spreker was lang en ingewikkeld van stof.

Hoewel mijn gehucht onderdeel is van de gemeente Feuerscheid ben ik vanaf het begin meer de andere kant op getrokken. De rivier - de grens - over. Nimshuscheid en Nimshuscheidermühle. Daar ken ik mensen. In Feuerscheid ken ik vrijwel niemand. 

Ik kreeg een schrijven via buurman Klaus. Er was een avond in het gemeentedorpshuis over een nieuwe aanpak van de vernieuwing van wegen in de gemeente. Tot nu toe is het zo dat als er een weg vernieuwd moet worden, de aanwonenden dat moeten betalen. Ja, werkelijk. Je betaalt voor je eigen weg of straat, en dat kan zomaar in de vele duizenden euro’s lopen. 

Goed, de gemeente wil dat nu veranderen, er moet een wiederkehrende Beitrag komen. Dat wil zeggen dat alle inwoners van de gemeente gezamenlijk opdraaien voor de vernieuwing van een weg of straat. Dit alles natuurlijk met de nodige aantekeningen, uitzonderingen en speciale bepalingen. Ik ben voor, ik ben een socialist, misschien zelfs een communist. Ik ben solidair: zusammen schaffen wir das en gedeelde smart is halve smart.

Lang en ingewikkeld

Wij van Schwarzbach waren allemaal op een kluitje bij elkaar gaan zitten, eigenlijk zonder dat zo af te spreken. Het ging vanzelf. Het was een echte Duitse vergaderavond, waarmee ik bedoel dat de spreker, iemand van de overkoepelende Kreisgemeinde Bitburg-Prüm, nogal lang en ingewikkeld van stof was. Op het podium zat de voltallige gemeenteraad, negen mens sterk. Er was flink gestookt in het gemeentehuis, buiten lag de eerste sneeuw duimendik. 

Al snel bleek dat alle mensen die de moeite hadden genomen te komen het solidariteitsbeginsel prima vonden. Maar ik bleef haken aan iets wat die man uit Prüm zei, iets over wetten van bovenaf, Bundeslandgesetze, die bepaalden dat Schwarzbach een apart geval was. Het deed me denken aan Animal Farm van George Orwell, aan ‘All animals are equal but some animals are more equal than others’. 

Toen het even stil was, durfde ik mijn vinger op te steken. Ik begon te zeggen dat ik, zeker als Hollander, niet wilde zeuren, maar of ik goed begrepen had dat als het weggetje in Schwarzbach vernieuwd moet worden, wij niet hoefden te rekenen op de solidariteit van Feuerscheid? Dat voor ons in feite niets veranderde: dat wij als straat cq Ortsteil zelf op moesten draaien voor de kosten? Dat had ik inderdaad goed begrepen. “Aha”, zei ik, terwijl het hart me nog steeds in de keel klopte.

Na afloop kregen buurman Klaus en ik bier aangeboden door burgemeester Harald Kinnen, terwijl de rest van Schwarzbach vertrok. “Herr Bakker”, zei de burgemeester tegen me. “Nou...” zei ik. Ik ken dan wel vrijwel niemand in Feuerscheid, iedereen kent mij. Ze hadden me op tv gezien en ik kreeg op mijn donder dat ik in die uitzending alleen Schwarzbach had genoemd, en niet Feuerscheid. “Dat bier”, concludeerde Klaus in de auto, “dat is alleen maar omdat die burgemeester wil dat ik ga tegelen in de nieuwe brandweergarage.” Tja, op zulke avonden worden natuurlijk onderhands allerlei zaken geregeld.

Lees hier meer columns van Gerbrand Bakker

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden