Tuin in de Eifel

De iepen slaan gewoon een jaartje over

Beeld Maartje Geels

Ik ben al een tijdje niet in de Eifel geweest. Ik doe mijn uiterste best niet aan het gazon (‘Wiese!’ hoor ik buurman Klaus zeggen) te denken, of aan het onkruid tussen de pas aangeplante siergrassen en zenegroen. 

Ik was in Wales en in Amsterdam en in Zeeland. Wat ik in Amsterdam deed, weet ik niet meer precies. In Wales beklom ik drie bergen en in Zeeland - waar ik het Zeeuws Nazomerfestival bezocht - zag ik twee iepen. Over die iepen wil ik het hebben. Het was zo dat we in een auto naar Sas van Gent reden en ik uitriep: “Kijk! Twee iepen!” Zoiets zou ik in een Noord-Hollands poldertje nooit roepen, want die staan vol met iepen. Zeeland is het land van populieren en lijsterbessen, en dat is een constatering die ik pas deed nadat ik dus die twee eenzame iepen had zien staan. Ze stonden elk aan een kant van de weg, als twee poortwachters.

Iepenhoofdstad van de wereld 

Amsterdam is de iepenhoofdstad van de wereld. Er staan er ongeveer 75.000. Dit jaar zijn ze opvallend schamel. Toen ik tussendoor mijn vader en moeder bezocht in Wieringerwaard, zag ik ook daar iele iepen langs de lange rechte wegen staan. Ik hoorde dat mensen zich zorgen maakten, of dat ze zich afvroegen wat er in godsnaam met die bomen aan de hand was. Ze hebben gebloeid. Zo simpel is het. En niet zomaar, maar nogal uitbundig. Waarschijnlijk afhankelijk van het weer ‘besluit’ een iep in de zomer of zijn knoppen het volgende voorjaar een bladknop of een bloemknop worden. De bloei van afgelopen voorjaar lag dus vorige zomer al vast. Er is ‘gekozen’ voor bloeien, en dat hield in dat er veel minder bladknoppen zijn (‘aangelegd’ heet dat in de bomenwereld, een knop legt zich aan tot blad- of bloemknop). Ik schreef besluit en gekozen tussen aanhalingstekens omdat besluiten en kiezen iets is wat mensen, met een brein en verstand, doen. Ik wil niet als boswachter Peter Wohlleben over bomen schrijven. Maar voor het gemak, en omdat er geen taal is die omschrijven kan hoe die processen zich bij bomen voltrekken, gebruikte ik het woord ‘besluiten’.

Daarom staan de iepen er zo schamel bij. Meestal herstelt de boom zich in de loop van de zomer wel weer een beetje, maar ik zag er toch wel heel wat erg slecht bij staan. Ze zijn dus niet ziek. Ze slaan gewoon een jaartje over, en blijkbaar kunnen ze met hun dunne bladerkroon toch voldoende fotosynthese plegen om de zomer door te komen. Ze zullen ook ‘blij’ zijn geweest met de natte juli en koele augustus. Volgend jaar zien ze er vast weer een stuk beter uit.

Pico bello

Die twee iepen in Zeeland stonden er overigens pico bello bij, ze hadden een dichte bladerkroon. Blijkbaar hebben zij vorige zomer niet ‘besloten’ uitbundig te gaan bloeien. Misschien hebben hun neven en nichten elders in het land ze niet op de hoogte gesteld...

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden