LevenslessenBoswachter

Boswachter Tim Hogenbosch: Als kind had ik twee toekomstdromen, ze zijn allebei gelukt

Beeld Merlijn Doomernik

Buiten zijn. Dat wil de twitterende boswachter Tim Hogenbosch (36) al z’n hele leven. Nu checkt hij vooral of mensen in zijn Nijmeegse bos een beetje afstand houden. En vanaf 11 mei presenteert hij op tv het programma ‘Beestenbrigade’.

1  Dromen kunnen uitkomen

“Vraag mij niet om een boom om te hakken. Ik heb twee linkerhanden en ben niet iemand die in de bosjes op zoek gaat naar de meest bijzondere diersoorten. Toch werk ik voor Staatsbosbeheer. Als ‘boswachter publiek’ verzorg ik excursies voor basisschoolleerlingen in het Rijk van Nijmegen. Dit is mijn thuisstreek. Ik ben Nijmegenaar in hart en nieren en zwierf hier in mijn jeugd al door de natuur. Dat ik mag werken in het gebied waar ik elk plekje ken is een geweldige luxe.

Als kind had ik twee toekomstdromen: boswachter worden en een eigen kinderprogramma op tv. Die kan ik allebei afvinken. ‘Beestenbrigade’, dat vanaf volgende maand te zien is, past perfect bij mij. Het is een licht educatieve serie met humor. Elke aflevering ga ik met twee verschillende kinderen op pad en voeren we een missie uit. We trainen een herdershond, helpen padden oversteken tijdens de paddentrek en assisteren een schaapsherder bij de geboorte van een lammetje.

Vlak voor de screentest begon ik te twijfelen. Kon dit er wel bij naast een boswachtersbestaan en twee jonge kinderen? Mijn vrouw zei: ‘Tim, je bent gek als je het niet doet, dit is een unieke kans’. Tsja, als je de zegen hebt van het thuisfront kun je geen nee meer zeggen.”

2  Laat je kind volle bak kind zijn

“ ‘Beestenbrigade’ is bedoeld voor kinderen tussen de vijf en acht. Op die leeftijd zat ik altijd te dromen en leefde ik in een fantasiewereld. In die periode kwamen de computerspelletjes op. Windows 95, Sega, de Game Boy. Met mijn buurjongetje kroop ik vijf minuten achter het scherm en dan waren we er wel klaar mee en gingen weer buitenspelen. Hutten bouwen, clubjes oprichten, dat vonden wij veel leuker. Van mijn kamer maakte ik een vogelmuseum. Wie een kaartje kocht, mocht de veren en uilenballen komen bekijken.

Soms kom ik tijdens mijn werk langs plekken waaraan ik mooie herinneringen bewaar. Laatst reed ik langs het boslaantje waar mijn vriendje en ik een zwanennest met eieren hadden gevonden. Er was geen zwaan te bekennen, ik vond zo’n ei wel mooi in mijn museum passen en nam er eentje mee. Het was niet heel wit meer, dus ik legde het thuis op de wastafel om het op te poetsen. Toen viel het ineens naar beneden. Dat ei bleek vol met de meest wanstaltige groene drek te zitten. Ons huis heeft twee weken van onder tot boven gestonken.

Wij mochten volle bak kind zijn. Mijn ouders gingen heel ver mee in onze fantasiewereld. Er was een periode dat mijn broertje indiaan wilde worden. Vanaf dat moment mocht hij in zijn indianenpak naar school. Ik vind dat goud. De opvoeding die mijn ouders ons gaven, probeer ik te kopiëren: neem je verantwoordelijkheid, maar geniet bovenal van de vrijheid en het leven.

Toch vind ik opvoeden moeilijk. Als ik ’s avonds na een lange dag werken thuiskom, wil ik aandacht geven aan mijn dochters, hun groei bewust meemaken. Maar het leven is zo druk. Er zitten te weinig uren in de dag om een goede opvoeder te zijn.”

Beeld Merlijn Doomernik

3  Kom zo smerig mogelijk thuis

“De excursies die ik als boswachter geef, zijn niet echt wat je van een middagje met een boswachter verwacht. Die kinderen zitten al de hele dag schoolwerk te doen en daarom wil ik ze niet volstoppen met feitjes en weetjes – dit zijn de sporen van een paddestoel, daar vliegt een blauwe kiekendief, nee. Het is mijn doel om de groep zo smerig mogelijk naar huis te sturen. Ouders zijn te betuttelend. Dit mag niet, dat mag niet, en pas op dat je goeie broek niet vies wordt! Maak je niet zo druk en laat je kind alsjeblieft kind zijn.

Aan het eind van zo’n excursie kom ik altijd wel ergens een plas tegen. Daar ren ik dan doorheen, waarna de hele rits achter me aankomt. In eerste instantie zie je hun ouders verschrikt kijken. Maar zodra ze zien hoeveel plezier de kinderen hebben, draaien ze bij. Ik gun die jongens en meisjes de tijd die ik als kind zelf had: lekker spelen, ontdekken, genieten van de natuur en de buitenlucht.”

4  Omstandigheden zijn soms levensbepalend

“In mijn tienerjaren was ik een vervelende puber. Stoer doen met de groep. In de brugklas maakte ik nog lange wandelingen: samen met mijn beste vriend struinen door de Millingerwaard, bevers spotten, avonturieren.

Daarna was het niet meer tof om met je verrekijker en notitieboekje vogels te gaan kijken. Op mijn zeventiende ging ik het leger in, achteraf een beetje onbezonnen, want ik heb wat moeite met autoriteit en dan zit je bij defensie niet heel lekker. Ik was fan van de dramaserie ‘Tour of Duty’. Zo’n Marlboro rokende gast met helm en uniform die het peace-teken geeft, dat wilde ik ook. De enige keer dat ik in een ‘Tour of Duty’-achtige situatie belandde, was in 2001 tijdens een vredesmissie in Bosnië. Er werd flink geschoten. Achteraf hoorden we dat het iets met drugs was. En terwijl de lokale politie erachteraan ging, lagen wij te bibberen in de greppel.

Ik doe er nu wat lacherig over, maar als ik daar zes jaar eerder was geweest, had ik nu een compleet ander verhaal te vertellen en zou mijn leven er anders hebben uitgezien. Gek eigenlijk, dat omstandigheden zo cruciaal kunnen zijn.” 

5  Zet dat beeldscherm uit

“Het werk als boswachter wordt vaak geromantiseerd. Althans, ik deed dat. Je bent gewoon niet de hele dag buiten. Het bureauwerk heb ik onderschat. Iedereen mailt tegenwoordig maar. In mijn jeugd had ik niets met computers en dat is nog steeds zo. Ik hoop dat we deze crisis aangrijpen om daar ook een keer naar te kijken. Moeten we echt zo veel achter dat toetsenbord zitten of kunnen we een paar stapjes terugdoen en gaat het in dit leven om andere dingen?

Zelf ben ik een beetje te veel bezig met mijn smartphone. Toen ik begon bij Staatsbosbeheer zag ik collega’s steeds bezig met hun telefoon, berichtjes posten op sociale media. Ik wist niet eens wat Twitter was, maar ging het ook eens proberen. Inmiddels is het wat uit de hand gelopen. Zodra ik naar buiten ga, maak ik foto’s van wat ik tegenkom en deel die op Twitter en Instagram. Twee jaar geleden werd ik verkozen tot beste twitteraar van Nederland, maar ik heb geen online-strategie. Ik doe maar wat, net als in het hele leven.”

6  Eigenwijs zijn is niet altijd slim

“Ik heb er net weer over getweet: zo’n groepje dat op de parkeerplaats bij het bos veel te dicht op elkaar gezellig gaat lopen doen, terwijl artsen en verpleegkundigen zich uit de naad werken. Ik wind me niet snel op, maar daar kan ik echt boos om worden. Dat je niet het fatsoen hebt om je tijdelijk aan wat afspraken te houden. Ik ben niet zo van de regels, maar het ergert me als mensen daar op dit moment lak aan hebben.

Door corona ligt ook mijn werk op z’n gat: geen excursies en geen draaidagen met de cameraploeg. Ik rijd nu vooral door de natuur en spreek mensen erop aan als ze te weinig afstand van elkaar houden.

In mijn gedachten heb ik al duizend keer corona gehad. Door een tekenbeet heb ik twee keer de ziekte van Lyme opgelopen. Door Lyme heb ik een zwak immuunsysteem en dan nu dit. Af en toe panikeer ik, zit ik spastisch eventjes te huilen. Ik houd te veel van het leven, van mijn vrouw, mijn kinderen en ben bang om dood te gaan.

Lyme is levensveranderend. De heftigste fase duurde een week of vier. Ik was niet vooruit te branden, raakte helemaal het spoor bijster en wist niet meer wat ik met mezelf aan moest: dikke vette paniekaanvallen, het was heel eng. Op die manier hoefde het leven voor mij niet meer, en van die gedachte kreeg ik weer een paniekaanval.

Je zou verwachten dat ik mezelf nu elke dag op tekenbeten controleer en met mijn sokken over m’n broekspijpen het bos inga. Dat doe ik dus niet, heb er niets van geleerd. Dan houd ik mezelf voor dat ik de jeuk wel zal herkennen, precies weet wanneer er een teek zit, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Ik ben een eigenwijze eikel, en dát terwijl ik door Lyme een ontzettende hypochonder ben geworden. Die nonchalante houding strookt daar niet mee, maar ja.”

Beeld Merlijn Doomernik

7  Doelen mogen klein zijn

“Het buiten zijn loopt als een rode draad door mijn leven. En dan word ik boswachter en mag ik ineens een tv-programma presenteren. Het is alleen niet zo dat ik daar heel naarstig achteraan heb gejaagd. Ik wil gewoon lekker leven en ben tamelijk ambitieloos. Wat ik bedoel is dat zoiets als ‘Beestenbrigade’ gewoon op mijn weg is gekomen. Ik sta zo’n beetje bekend als de jeugdboswachter. Een collega zag de vacature voorbijkomen en zo is het gaan rollen. Niet dat het me allemaal komt aanwaaien, ik doe wel mijn best, maar ik vind genieten van mijn werk en gezin het belangrijkste en streef verder geen grote doelen na.

Ik wil gewoon boswachter blijven, maar als ze bij de KRO-NCRV zeggen: dat heb je goed gedaan met die ‘Beestenbrigade’, we willen je ook voor dit of dat programma, dan zeg ik geen nee. Ik ben alleen niet iemand die zelf actief op zoek gaat naar iets in Hilversum. Ik zit op mijn plek bij Staatsbosbeheer, ben tevreden. Mijn kinderen hebben te eten, we kunnen op vakantie en er is zelfs nog geld over om naar het café te gaan, als dat open is. Verder heb ik niets nodig.” 

Boswachter Tim Hogenbosch (1983) is geboren en getogen in Nijmegen. Na vier jaar middelbare school werkte hij korte tijd bij defensie, waarna hij het Cios deed. Vervolgens hopte hij van baantje naar baantje (barman, intercedent, buurtsportcoach, begeleider naschoolse opvang) totdat hij ruim zes jaar geleden bij Staatsbosbeer belandde. Hogenbosch werd in 2018 uitgeroepen tot beste twitteraar van Nederland (@BoswachterTim, hij heeft rond de 27.585 volgers) en is presentator van ‘Beestenbrigade’, een nieuw kinderprogramma van KRO-NCRV, dat vanaf 11 mei te zien is op NPO Zappelin.

Trouw vraagt wekelijks een bekende of minder bekende Nederlander: welke levenslessen heeft u geleerd?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden