Beeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

Bij ons op het land zijn de hazen verdwenen, grutto's en tureluurs verdwenen

In de avond stond de jager voor de deur. In zijn hand een nieuwjaarsgeschenk, in cellofaan verpakt en met een kleurige strik eromheen. Géén Texels Juttertje dit jaar, zag ik al snel, en ook geen haas. Het was een mistige avond, de maan was nauwelijks te zien, laat staan sterren.

“Nog wat geschoten dit jaar?” vroeg mijn man die aan kwam lopen.

Hij knikte, volgens hem ‘stikte het hier van de ganzen in het maïsveld’.

Ook zaten er veel ratten, maar gelukkig geen muskusratten, want die graven zelfs de dijken kapot, en nou, dan weet je het wel. Dan waren er natuurlijk nog de vossen, maar die liepen aan de andere kant van de Oostdijk, bij de Schermer. Laatst liepen daar zelfs vier vossen die de weidevogels en jonge fazanten eten, en toen had-ie wat andere jagers gebeld en met de kleine groep ‘om de bloemkooltjes heen geschoten’.

Hij praatte zo gemakkelijk dat het leek alsof hij de eenzame uren van het jagen – het eindeloze turen door z’n vizier – in één schot probeerde op te lossen. Leunend tegen de ossenbloedrode staldeur keek hij ons met scherpe ogen van onder zijn klep aan. Hij droeg een wollen trui en een legergroene corduroybroek.

Grutto’s en tureluurs

Hoe dan ook, sinds kort had hij een nachtkijker zodat hij zelfs in het donker op de ratten kon jagen. Want dan kwamen ze tevoorschijn. Hij vertelde over de hazen achter op ons land, dat er dit jaar nog maar weinig van rondliepen, misschien door het uitgraven van de greppels? Ook vertelde hij over de grutto’s en tureluurs, dat onze polder daar eerder nog stikvol mee zat, hoe mooi hij die vond, maar dat ze tien jaar geleden allemaal plotsklaps waren verdwenen.

“Wilt u misschien niet op onze fazant schieten?” vroeg mijn man voorzichtig. De mannetjesfazant had afgelopen voorjaar nog een nest jonkies rondlopen, achter op ons erf. “Op fazanten schiet ik niet”, zei hij resoluut. Vroeger mocht hij nog wel jonge fazanten uitzetten.

En zo bracht hij binnen nauwelijks vijf minuten de hele flora en fauna van onze polder in kaart. Dat had nog niemand hem nagedaan. Hij overhandigde ons het pakket met de fles rode wijn en een edammer- en fenegriekkaasje.

Later die avond horen we geknal over de lege akkers. Was het de jager die door z’n nachtkijker tuurde, of misschien toch nog het laatste vuurwerk?

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden