Bescherming voor het paradijs

De kustlijn tussen Marseille en Cassis, met zijn karakteritieke calanques (inhammen). (FOTO AFP)Beeld AFP

Door hun de status van Nationaal Park te geven, wil Frankrijk de kwetsbare inhammen in de kustlijn nabij Marseille beschermen tegen toeristen. De lokale bevolking is positief, maar ook argwanend.

Het paradijs heeft een naam en die luidt Sormiou. Een azuurblauwe zee, dobberende bootjes, ongerepte natuur en een fijnkorrelig zandstrand. Wie de steile en slecht onderhouden weg aandurft wordt rijkelijk beloond. De lawaaierige en volgepakte stranden van het verderop gelegen Marseille zijn hier ver weg. In de kleine baai rijden geen toeterende auto’s noch is er een betonnen kustlijn.

Sormiou is één van de ongeveer vijftien calanques tussen Marseille en het stadje Cassis: diepe inhammen in de kustlijn waar de zee naar binnenspoelt. Vier daarvan, waaronder de calanque van Sormiou, zijn semi-permanent bewoond. Zogeheten cabanonniers (letterlijk: strandhutjesbewoners), bijna allemaal afkomstig uit Marseille, brengen delen van het jaar door in de voormalige vissershutjes.

Zo ook Denyse Ricard. Haar strandhut Ricard is al meer dan vijf generaties in de familie. Ze kan zich de tijd herinneren dat er nog geen weg was en voedsel per ezel werd aangevoerd. Als kind bracht ze er al haar zomervakanties door, net als haar kinderen deden en haar kleinkinderen dat tegenwoordig doen. En zo geldt dat voor alle 130 strandhutjes in Sormiou. „Het is een indianendorp”, zegt ze. „Iedereen kent elkaar, kinderen lopen zonder toezicht rond.” Zo’n duizend euro per jaar betaalt de familie aan huur. „Een schijntje”, geeft Ricard toe.

De calanque van Sormiou zal het hart uitmaken van het Parc National des Calanques. Afgelopen voorjaar zette de Franse premier Fillon zijn handtekening onder een intentieverklaring, begin 2011 moet het Nationale Park een feit zijn.

Een goede zaak meent Ricard, die al jarenlang voor de komst van het park ijvert. Niet alleen strandhutjesbewoners vertoeven graag in Sormiou, ook dagjesmensen en toeristen mogen de calanques graag bezoeken. Tegen de twee miljoen mensen komen er jaarlijks naar het gebied. Volgens Ricard veroorzaken ze verwoestende branden en trappen ze de kustlijn af. En wat te denken van de honderden plezierbootjes die in de calanques voor anker gaan?

„Ze gooien troep in de zee en beschadigen de bodem”, zegt Jean-Claude Bianco, nabij het minuscule haventje. De visser geniet lokale faam als degene die in 1998 de armband van de in 1944 verongelukte piloot/schrijver Antoine de Saint-Exupéry in zijn netten aantrof. Bianco is voor de komst van het Nationale Park, al wantrouwt hij ’de technocraten in Parijs’ en zou hij liever een regionaal geleid park hebben gezien.

Niet alle bewoners van Sormiou zijn positief. Zo vreest François Semeriva dat de cabanonniers hun privileges zullen verliezen aangezien er voor hen niet is voorzien in een speciaal statuut. „Straks mogen wij niet langer met onze auto de berg over en zal het ons verboden zijn vruchten te plukken of te vissen – dingen die we hier al honderd jaar doen”, zegt de gepensioneerde ambtenaar.

„Onzin”, vindt mevrouw Ricard. Volgens haar laten veel strandhutjesbewoners zich misleiden of intimideren door projectontwikkelaars uit Marseille. „Die willen ons weg hebben en de baai exploiteren.”

Sceptici wijzen op de paradox dat terwijl het park beoogt de natuur te beschermen, het juist nog meer mensen zal aantrekken. Dat risico neemt Ricard graag voor lief. „Dan wordt tenminste de toeristenstroom in banen geleid. Nu ploegt iedereen hier maar op eigen houtje rond.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden